«Damages»

Mερικές φορές σκέφτομαι πως είναι αδιανόητο το επίπεδο των τηλεοπτικών σειρών που συναντάμε σε μερικές χώρες.

Αυτό σκεφτόμουν και παρακολουθώντας το τελευταίο επεισόδιο του «Damages».

Είναι μια σειρά ιδιαίτερη. Από το πρώτο της λεπτό ήταν.

Πέντε season που προβλήθηκαν από δύο τηλεοπτικά κανάλια. Πέντε χρόνια γεμάτα δικαστικές υποθέσεις – κι ας είδαμε μόλις ελάχιστα πλάνα δικαστικής αίθουσας όλον αυτόν τον καιρό.

Τα φώτα εξ’ αρχής ήταν στραμμένα στο παρασκήνιο. Στις δολοπλοκίες. Σε πολύπλοκες ιστορίες που δεν αναλώθηκαν όμως σε πολύπλοκες απαντήσεις χάριν εντυπωσιασμού. Αντίθετα, τα σεναριακά ευρήματα ήταν εξαιρετικά ευφυή και ταυτόχρονα ενδεδυμένα με καθηλωτική απλότητα.

Δεν είναι όμως μόνο οι συγγραφείς της σειράς το μεγάλο της ατού. Από όποια πλευρά κι αν την εξετάσεις βρίθει πλεονεκτημάτων. Της σκηνοθεσίας συμπεριλαμβανομένης: πλάνα κινηματογραφικά και flashbacks που ενσωματώνονται ιδανικά με τη λοιπή πλοκή και αναδεικνύουν τις ανατροπές του κειμένου.

 Κι ακόμα περισσότερο του ερμηνευτικού μέρους.

Με την Glenn Close να ηγείται του καστ, δεν αναμένεις κάτι λιγότερο. Κι όμως. Είναι ακόμα καλύτερη απ’ όσο περιμένει κανείς. Η «Patty Hewes», ο ρόλος – πυρήνας της σειράς αλλά και από τους σημαντικότερους γυναικείους ρόλους της μικρής οθόνης,  δε θα μπορούσε να ενσαρκωθεί καλύτερα. Οι μεγάλες στιγμές της είναι πολλές με το τελευταίο επεισόδιο να λειτουργεί ως επιστέγασμα αυτών – σε τουλάχιστον δύο στιγμές του. Εξαίσια και η Rose Byrne που στέκεται επάξια και συμπληρώνει το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Ο συνδυασμός ερμηνειών και σεναρίου φέρνει το «Damages» πολύ ψηλά στη λίστα των τηλεοπτικών shows. Ανεπιφύλακτα πρόταση. 

Ή όπως πολύ εύστοχα το θέτει και μια κριτική στο IMDb: «Wow, this series deserves an 11 because 10 just does not give it justice. (…) Watch it and watch it again. TV this good is very rare.»

Και κάτι άλλο: θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να τελειώσεις μια σειρά τόσων ετών με μια εξέλιξη τουλάχιστον ικανοποιητική για την πλειονότητα του κοινού. Οι τίτλοι τέλους όμως εδώ πέφτουν με τρόπο εντυπωσιακό – η νοηματική σύνδεση με τον τίτλο της σειράς στα τελευταία λεπτά νομίζω πως δύναται να καλύψει και τον απαιτητικότερο θεατή της. Και ένα βήμα παραπέρα: η ηθική προέκταση της πλοκής, η καταμέτρηση των «απωλειών», η κατάληξη, τον υποβάλλει σε σκέψεις, το δίχως άλλο.

Μερικές φορές σκέφτομαι πως οι όροι «τηλεόραση» και «τηλεοπτικό προϊόν» έχουν συνδυαστεί συνειρμικά ως νοήματα με αρνητική χροιά. Κι ύστερα παρακολουθώ σειρές σαν το «Damages» και βεβαιώνομαι πως δε θα ‘πρεπε. Είναι απλώς θέμα επιλογής του τι θα παρακολουθήσει κανείς.

*Λεπτομέρειες για τα τι και πως της σειράς, φυσικά ΕΔΩ ή στην επίσημη ιστοσελίδα (ΕΔΩ).

**Kαι για όσους είναι φαν και έχουν απορίες για το τέλος, βρήκα άκρως διαφωτιστικό αυτό ΕΔΩ.

Advertisements

Ποιες είναι 15 καλύτερες σειρές ever?

Αν αναλογιστούμε την τεράστια ετήσια παραγωγή σειρών, τα νούμερα τηλεθέασης που αγγίζουν πολύ υψηλά επίπεδα αλλά και τον αντίκτυπο τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τότε η επιλογή γίνεται πολύ πολύ δύσκολη. Με μια χροιά υποκειμενικότητας λοιπόν..έχουμε και λέμε!

15. Τhe West Wing (1999 – 2006)
Με φόντο τον Λευκό Οίκο, μια καθ’ όλα πολιτική εβδομαδιαία σειρά με επεισόδια διάρκειας μιας ώρας. Το «The West Wing» είναι ένα αμερικανικό δράμα που μας δείχνει τι συμβαίνει μέσα στο Λευκό Πύργο και στο περιβάλλον του προέδρου Josiah Bartlet και καταρρίπτει τη θεωρία ότι οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται για πολιτική (ή πολιτικές ίντριγκες).

14. Prison Break (2005 – 2009)
Αν και το τέλος – αλλά και γενικότερα οι τελευταίες δύο σεζόν – κρίθηκαν απογοητευτικές από μεγάλη μερίδα των τηλεθεατών, το «Prison Break» δε θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα, έστω κι αν ξεχωρίζει μόνο για την 1η σεζόν του. Αδερφική αγάπη, πολιτικές σκοπιμότητες, φυλακές, tatoo και αποδράσεις. Ο Michael Scoffield κατάφερε να γοητεύσει τους πάντες με το μυαλό του και αυτό του το αναγνωρίζουμε.

13. Mad Men (2007 και συνεχίζει)
Η Αμερική της δεκαετίας του ’60 σε μια σειρά που την παρουσιάζει με συνέπεια και ιστορική αυθεντικότητα στο οπτικό στυλ. Κοστούμια, ερμηνείες και περιβάλλον όλα συμβάλλουν στο να γνωρίσουμε καλύτερα την κοινωνία της Αμερικής του ’60. Στα πιο συγκεκριμένα, η σειρά παρακολουθεί τη ζωή μίας πλασματικής εταιρίας διαφήμισης ονόματι Sterling Cooper, που στεγάζεται  στη Λεωφόρο Μάντισον, στη Νέα Υόρκη. Τα εννέα βραβεία Emmy και οι πέντε Χρυσές Σφαίρες είναι μόναχα ενδεικτικές του απόηχου της. Και…όσο για τον τίτλο, προέρχεται από το «Ad Men» που χρησιμοποιούσαν οι διαφημιστές της εποχής για τον εαυτό τους!

12. Grey’s Anatomy (2005 και συνεχίζει)
Με μεγάλη τηλεθέαση και στη χώρα μας – καθώς προβλήθηκε και από τα εδώ κανάλια – το Grey’s Anatomy είναι μια ιατρική σειρά που διαδραματίζεται στο Seattle. Έτσι παρακολουθούμε τις ζωές των γιατρών αλλά και των ειδικευόμενων. Πέρα από ιατρικές υποθέσεις, οι ιστορίες των χαρακτήρων είναι αυτές που «κρατούν» το ενδιαφέρον.

11. House M.D. (2004 και συνεχίζει)
Ακόμα μία ιατρική σειρά, πολύ διαφορετική ωστόσο από την προηγούμενη. Στη σειρά παρακολουθούμε τον Dr House και την ομάδα του να προσπαθούν να διαγνώσουν και να επιλύσουν δύσκολες ιατρικές υποθέσεις. Το πώς γίνονται βέβαια αυτές οι διαγνώσεις αλλά και τι μέθοδοι ακολουθούνται είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της σειράς. Το μεγάλο «ατού» της είναι ο κεντρικός ήρωας, ένας άκρως αντισυμβατικός γιατρός, που τον υποδύεται με μεγάλη επιτυχία ο Ηugh Laurie.

10. Nip/Tuck (2003 – 2010)
Δύο πλαστικοί χειρούργοι και φίλοι, ο ένας καταπιεσμένος και δυστυχισμένος οικογενειάρχης και ο άλλος αμετανόητος εργένης, δημιουργούν τη δική τους εταιρεία αισθητικών επεμβάσεων στο Miami. Προκλητικό μεν, με μεγάλη τηλεθέαση δε. Στην κάθε ιστορία αναδύονται ψυχικά προβλήματα των ασθενών, τα οποία ο Σον Μακναμάρα και ο Κρίστιαν Τρόι προσπαθούν να «επουλώσουν» διορθώνοντας τις εξωτερικές τους ατέλειες.

9. Beverly Hills 90210 (1990 – 2000)
H σειρά που «σημάδεψε» τα εφηβικά μας χρόνια. Η σειρά επικεντρωνόταν στα προβλήματα μιας ομάδας (πλούσιων) παιδιών από το West Beverly High School. Στα 10 χρόνια που προβαλλόταν, είδαμε τις ζωές του Brandon, του Dylan, της Kelly, της Donna και των άλλων παιδιών να εξελίσσονται, να τελειώνουν το σχολείο, να πηγαίνουν στο κολέγιο, να μεγαλώνουν. Οι θεματικές του σίριαλ κάλυψαν ένα μεγάλο εύρος κοινωνικών θεμάτων (από τους έρωτες και τις φιλίες μέχρι τον αλκοολισμό και το AIDS) ενώ τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών στόλισαν πολλά εφηβικά δωμάτια στον πλανήτη.

8. Simpsons (1989 και συνεχίζεται)
Με 22 σεζόν, 467 επεισόδια το Simpsons είναι αφενός από τις μακροβιότερες σειρές κινουμένων σχεδίων στην ιστορία της τηλεόρασης, αφετέρου αναδείχτηκε σε μακροβιότερη τηλεοπτική σειρά σε ώρα υψηλής τηλεθέασης της αμερικανικής τηλεόρασης. Η πιο πετυχημένη σειρά κινουμένων σχεδίων πραγματεύεται και περιγράφει σατυρικά την ζωή και τις περιπέτειες μιας τυπικής αμερικανικής οικογένειας, αυτής των Simpsons  – που αποτελείται από τον Όμηρο(Homer), τη Μαρτζ (Marge), τoν Μπαρτ (Bart), τη Λίσα (Lisa) και τη Μάγκι (Maggie). Με χιουμοριστικό τρόπο κριτικάρονται όλες οι πτυχές της αμερικανικής κοινωνίας, χαρίζοντας στην οικογένεια Simpson, δικό της αστέρι στο Hollywood Walk of Fame, λήμματα στο λεξικό αλλά και πολλά (πολλά!) βραβεία!

7. Sex and the City (1998 – 2004)
Κατεξοχήν γυναικεία σειρά . Με φόντο τη Νέα Υόρκη, τέσσερις φίλες (η Carrie, η Samantha, η Miranda και η Charlotte) ζουν, ερωτεύονται, παθιάζονται. Μιλούν – συνήθως άκρως απενοχοποιημένα – για σεξ, έρωτες, τη ζωή στη Νέα Υόρκη αλλά και για μόδα. Με την Carrie να γίνεται διάσημη για τη στήλη της και την Sarah Jessica Parker που την υποδύεται, το απόλυτο fashion icon, η σειρά κατόρθωσε να «αγγίξει» τις γυναίκες όλου του πλανήτη. Άλλωστε βάση της σειράς αποτέλεσε η γυναικεία φιλία. Του σίριαλ επακολούθησαν δύο ταινίες και…ποιος ξέρει; Μπορεί να έχουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τις τέσσερις φίλες στο κινηματογραφικό πανί.

6. 24 (2001 – 2010)
Για 8 ολόκληρες σεζόν ο Jack Bauer, σαν σύγχρονος…Macgyver, κατόρθωσε να «καθηλώσει» μπροστά από τη μικρή οθόνη εκατομμύρια τηλεθεατών. Αγωνία, αδρεναλίνη, οι καλοί και οι κακοί, γνήσια αμερικανική περιπέτεια και ο Kiefer Sutherland υπεράνω όλων.

5. Boston Legal (2004 – 2008)
Για τους φαν της δικηγορικής – και όχι μόνο. Μια σειρά που εκτυλίσσεται στη Βοστόνη, στα γραφεία της διασημότερης δικηγορικής φίρμας αλλά και στις δικαστικές αίθουσες. Σχέσεις, υποθέσεις, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα αλλά και η ανδρική φιλία αποδίδονται με υψηλής ποιότητας χιούμορ. Ειδική μνεία στους δύο εκ των πρωταγωνιστών, τον William Shatner και κυρίως τον James Spader για την ερμηνευτική τους δεινότητα και το βλέμμα που συνοδεύει τις «θανατηφόρες» ατάκες τους!

4. Lost (2004 – 2010)
H σειρά που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατές, που ανέγειρε τις μεγαλύτερες συζητήσεις, που «βασάνισε» το κοινό με αιωρούμενα ερωτήματα για 6 περίπου χρόνια και που προκάλεσε με το τέλος της. Για να μην αναφέρουμε ότι η προγραμματισμένη προβολή του τελευταίου επεισοδίου «ανάγκασε» τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. να επαναπρογραμματίσει την ομιλία του. Το Lost τα είχε όλα. Περιπέτεια, δράση, αγωνία, αδρεναλίνη, σκέψη, έρωτες, εκπληκτικό casting, προκλητικό σενάριο, υψηλού επιπέδου φωτογραφία, εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά τεράστιο απόηχο. Στην 4η θέση μόνο και μόνο για το διφορούμενο τέλος της και τα αναπάντητα ερωτήματα που άφησε.

3. Desperate Housewives (2004 και συνεχίζεται)
Οι Νοικοκυρές της Wisteria Lane δεν είναι ξεχωριστές μόνο για το γεγονός ότι είναι σε…απόγνωση. Μέσα από τη μίξη δράματος αλλά και «δολοφονικού» χιούμορ, παρακολουθούμε τις ζωές των κατοίκων της περιοχής – υπό την οπτική των γυναικών του σπιτιού. Και μπορεί η ζωή στα προάστια να φαντάζει ήσυχη, όμως κάθε άλλο παρά τέτοια είναι! Σκοτεινά μυστικά, γάμοι, διαζύγια, παιδιά, συγγενείς, ιστορίες από το παρελθόν ξετυλίγονται στις 7 (μέχρι και σήμερα) σεζόν της σειράς και μας κάνουν να αδημονούμε για τη συνέχεια!

2. Dexter (2006 και συνεχίζεται)
Ο Dexter Morgan είναι ένα φιλήσυχος αναλυτής αίματος που εργάζεται στο αστυνομικό τμήμα του Miami. Αυτά όλα υπό το φως της ημέρας. Γιατί τη νύχτα μετατρέπεται σε ένα κατ’ εξακολούθηση δολοφόνο…δολοφόνων. (Πολύ) έξυπνο σενάριο, ωραία ενορχηστρωμένη σκηνοθεσία και εκπληκτική ερμηνεία από τον Michael C.Hall που φαντάζει ιδανικός για το ρόλο. Μαύρη κωμωδία με στοιχεία μυστηρίου – ο «Dexter» καταφέρνει να εκτινάξει την αγωνία στα ύψη και να κάνει τα 55  περίπου λεπτά του κάθε επεισοδίου να κυλούν γοργά.

1. Friends (1994 – 2004)
Η σειρά που μας χάρισε στιγμές απείρου γέλιου για 10 χρόνια και μας έκανε να κλάψουμε όταν τελείωσε, αξίζει δικαιωματικά την 1η θέση. Ο Ross, η Rachel, η Monica, ο Chandler, o Joey και η Phoebe ήταν τα καλύτερα «Φιλαράκια» όλων μας. Οι fans της σειράς έχουν αποστηθίσει πλέον τις ατάκες. Το σημαντικό είναι ότι καταφέρνουν να μας κάνουν να γελάμε ακόμα και κατά την 20η επανάληψη. Το σενάριο ήταν μεγάλο «ατού» – οι χαρακτήρες και η απόδοση τους ακόμα μεγαλύτερο. Μια σειρά για την οποία τα λόγια περιττεύουν.

Have you met…Dexter Morgan?

Ο Dexter Morgan είναι ένα φιλήσυχος αναλυτής αίματος που εργάζεται στο αστυνομικό τμήμα του Miami. Αυτά όλα υπό το φως της ημέρας. Γιατί τη νύχτα μετατρέπεται σε ένα κατ’ εξακολούθηση δολοφόνο…δολοφόνων. (Πολύ) έξυπνο σενάριο, ωραία ενορχηστρωμένη σκηνοθεσία και εκπληκτική ερμηνεία από τον Michael C.Hall που φαντάζει ιδανικός για το ρόλο. Μαύρη κωμωδία με στοιχεία μυστηρίου – ο «Dexter» καταφέρνει να εκτινάξει την αγωνία στα ύψη και να κάνει τα 55  περίπου λεπτά του κάθε επεισοδίου να κυλούν γοργά.

 

Aυτή τη χρονιά είναι onair  ο 5ος κύκλος της σειράς, που προβάλλεται κάθε Κυριακή από το Showtime. Αν δεν την έχετε ξεκινήσει καν, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Και όσο για τις προηγούμενες σεζόν; Φροντίστε να έχετε αρκετό ελεύθερο χρόνο γιατί βλέπονται (και) σερί!

Τrailer of Season 1:


Για «Το Νησί»…

Με αφορμή το καταπληκτικό και άκρως κινηματογραφικό, ομολογουμένως, πρώτο επεισόδιο της σειράς που ξεκίνησε τη Δευτέρα το βράδυ στο Mega, είπα να συγκεντρώσω σε μια ανάρτηση μερικά ενδιαφέροντα πραγματάκια που συνάντησα στο διαδίκτυο. Άλλωστε η σειρά προκάλεσε έντονα συναισθήματα και έκανε τα μηχανάκια της ΑGB να πάρουν φωτιά! Ανάλογο βέβαια «ντόρο» είχε κάνει και το βιβλίο μερικά χρόνια πριν.

Και ξεκινάω με το αφιέρωμα των «Πρωταγωνιστών» για τη Σπιναλόγκα. Συγκλονιστική εκπομπή, που πέρα από τα στοιχεία για τη σειρά, είχε μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν βιώσει τα γεγονότα από κοντά αλλά και επιτόπια έρευνα – κάτι που ούτως η άλλως η εν λόγω εκπομπή συνηθίζει. Είχα κάνει ένα μινι ποστ τότε, σας το παραθέτω:

Κάντε κλικ ΕΔΩ

Επίσης, πολύ καλή είναι και η επίσημη ιστοσελίδα του «Νησιού» στον ιστότοπο του Mega. Δείτε την ΕΔΩ.

Και τέλος (για σήμερα γιατί σκοπεύω να επανέλθω στο θέμα…) μια «διαφορετική» κριτική από τις λοιπές (που στο σύνολο τους εκθειάζουν την μοναδική αυτή παραγωγή) δια χειρός…Ρίκας Βαγιάνη.  Τίτλος αυτής; «Το Νησί»:Ένα μεγάλο λάθος». Δείτε την ΕΔΩ.

 

UPDATE:

Αποθεωτικές κριτικές για το «Νησί» από το σύνολο των κριτικών…Δείτε τις με ένα κλικ ΕΔΩ . Γράφουν οι: Διαμαντάκου, Γκολεμά, Πετρούτσου και Δημητρακοπούλου.

(πηγή: Mediaka nea)

Homer (*Simpson) εσύ superstar!

Το εξώφυλλο του τεύχους του "Entertainment Weekly"

To «Εntertainment Weekly» παρουσίασε πρόσφατα τη λίστα με τους 100 πιο δημοφιλείς τηλεοπτικούς ή κινηματογραφικούς χαρακτήρες της τελευταίας 20ετίας.  Πάνω λοιπόν από τον Harry Potter, την Carrie Bradshaw, τη Rachel (από τα «Φιλαράκια»), το Shrek, τη Lara Croft, το Jack Sparrow και τόοοοσους άλλους, βρέθηκε ο Homer Simpson!

Δείτε την πλήρη λίστα με ένα κλικ ΕΔΩ

«Lost – 100 Things We’ll Miss»

To Lost έλαβε τέλος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Άλλοι ξετρελάθηκαν με το finale, άλλοι απογοητεύτηκαν. Σε άλλους άρεσε αλλά δεν τρελάθηκαν κιόλας. Σίγουρα όμως, αρνητικά ή θετικά τα συναισθήματα, έκανε αίσθηση. Και όλοι έχουν μια εξήγηση, μια γνώμη, μια άποψη για τη σειρά που λάτρεψαν εκατομμύρια θεατών στον πλανήτη, που σημείωσε μεγάλες θεαματικότητες, που «γέννησε» πλήθος συζητήσεων και ερωτημάτων, που καθήλωσε τους τηλεθεατές για 6 χρόνια.

Έχω την αίσθηση πως οι σεναριογράφοι το «παρατράβηξαν». Πως συνέχισαν ένα σενάριο που ίσως θα έπρεπε να έχει τελειώσει αρκετά νωρίτερα. Ωστόσο, κανείς δεν αρνείται, ότι το Lost ήταν αν μη τι άλλο ενδιαφέρον. Και πως ίσως η λύση αυτή στο finale να ήταν…μονόδρομος. Πόσο εύκολο είναι να περιπλέξεις ένα μυστήριο με τόσους πολλούς χαρακτήρες και να μην το «χάσεις» κάπου; Προσωπικά θυμάμαι από που ξεκινήσαμε, είδα πως τελείωσε αλλά στο ενδιάμεσο συνέβησαν τόσα, που  μερικά σημεία φαίνονται σαν να μην είναι κομμάτια του ίδιου παζλ.

Όπως και να ‘χει, ασχέτως από τη γεύση που μας άφησε, το «Lost» ήταν υπερπαραγωγή. Και ως παραγωγή και ως σκηνοθεσία αλλά και ως φωτογραφία έθεσε πολύ ψηλά τον πήχη. Και μας χάρισε μια όμορφη τηλεοπτική διαδρομή 6 χρόνων. Και σίγουρα θα μας λείψει.

Το site «UGO.com» δημοσίευσε ένα κείμενο με τα «100 πράγματα που θα μας λείψουν από το Lost». Δείτε το με ένα κλικ ΕΔΩ