Θεσσαλονίκη…

Χαζεύω εδώ φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης. Προσπαθώ να «χωρέσω» σε αυτές αναμνήσεις 10 χρόνων. Θυμάμαι στιγμές, ανθρώπους, μέρη. Και ξεχωρίζω μερικές από τις πιο αγαπημένες μου εικόνες…


H στροφή απέναντι από το Λευκό Πύργο. Εκεί που περιμέναμε ταξί τα ξενύχτικα βράδια.


Χειμώνα – καλοκαίρι. Περπατάδες από το Λευκό Πύργο ως το Μέγαρο. Και πίσω.


Η καλύτερη θέα. Από ένα μπαλκόνι στη Βασιλίσσης Όλγας.


Το ραντεβού μας. Για χρόνια.


Η 2η αγαπημένη μου πλατεία.


Και η 1η.


Τα ξενύχτια.


Κινηματογραφική ανάσα, εκεί στα τέλη του Νοέμβρη.


Κι οι παραστάσεις. Πολλές, διαφορετικές, όλες σημαντικές.


Τα live. Σε μικρές σκηνές και άλλες μεγαλύτερες.


Διάλειμμα από τις βόλτες.


Τα βροχερά πρωϊνά, ψάχνοντας καφέ για να χωθείς.


Θεσσαλονίκη. Η Σβώλου, η Μητροπόλεως, τα στενάκια κάθετα σε αυτήν. 

*Όλες οι φωτογραφίες είναι από τον ιστότοπο www.ianos2012.gr/photos2012

Advertisements

Άνοιξη στη Σαλονίκη

Άνοιξη στη Σαλονίκη:


Ήλιος με δόντια, Μουζουράκης στο «Γαία», Θερμαϊκός ολίγον βρωμερός, τραπεζάκια έξω, διπλός ελληνικός, θεατρικά για after Πάσχα, λίγη μίρλα, βιβλιοθήκη του ΑΠΘ, Τσιτσόπουλος στον Republic τα απογεύματα, κρύωμα ανά δύο μέρες, φουλ αστικά, περπατάδες, ντυσίματα από φανελάκι μέχρι παλτό, μπύρες στο Buba Mara, πολλοί ποδηλάτες, all star(άκια) στους δρόμους της πόλης, Fafouti,Αmelie& Blondie στο mp3, παγωμένο λευκό κρασί στον «Καφεναί», η διαδρομή Kitchen – Μέγαρο υπό τον ήλιο, η αναμονή για τα θερινά σινεμά, Ναυρίνου φουλ από κόσμο, δεκάδες ραντεβού στην Καμάρα, εκθέσεις στα μουσεία της πόλης, συναυλίες φορ φρι (ορ φορ μορ), Αλκίνοος unplugged, Κυριακές στη Ζεύξιδος, ουζάδικα ακόμα και στα πιο μικρά στενά, εκδρομές στα πέριξ, κλειστή τιβί, ένα τσιγάρο οκλαδόν δίπλα στον Πύργο. Και άλλα πολλά που τα λένε καλύτερα από τα λόγια οι εικόνες.

 

Photos από http://deviantart.com/

Δείτε ακόμα περισσότερη Θεσσαλονίκη ΕΔΩ (photos) και ΕΔΩ (video)

 

Θυμίζω επίσης: «Μοιάζει με άνοιξη».

Θεσσαλονίκη: Μοιάζει με «άνοιξη»…

Περπατάς στην πόλη. Ηλιόλουστες μέρες. Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Στα αυτιά παίζουν ήχοι από το σάουντρακ της Αμελί. Προσπαθείς να «ξεφύγεις» από τα όσα είναι εκεί για να σε καταβάλουν και αφήνεις το μυαλό να ταξιδέψει σε καλοκαιρινά μονοπάτια. Και μετά; Μετά γυρνάς το κεφάλι απηυδισμένος.


Γιατί; Γιατί οι ελληνικές πόλεις λες και κάνουν τα πάντα για να ασχημαίνουν. Σα να μην αντέχουν την ομορφιά, σα να θεωρούν τη βιωσιμότητα και την ποιότητα ζωής έννοιες υπερεκτιμημένες που απευθύνονται σε πολίτες… άλλου πλανήτη! Σίγουρα πάντως όχι σε πολίτες που ζουν εντός των ελληνικών συνόρων. Και ενώ λέγοντας όλα αυτά, μπορείς άνετα να σκιαγραφήσεις την Αθήνα, η καμπάνα αυτή τη φορά «χτυπά» για τη συμπρωτεύουσα. Τι με ενοχλεί; Πολλά. Ας ξεκινήσουμε όμως από τα βασικά.

Σκουπίδια. Έχει γεμίσει ο τόπος σκουπίδια. Θα μου πεις τώρα, μπορείς να κυκλοφορείς μόνο στους κεντρικούς δρόμους που είναι πεντακάθαροι και να αγνοήσεις το πρόβλημα. Ναι, μπορείς. Αλλά τι γίνεται αν περνάς καθημερινά από μικρότερα στενάκια που δεν έλαχαν της τιμής του απορριμματοφόρου; Δεκάδες σκουπιδιών συσσωρεύονται στις γωνίες, μυρωδιές αποκρουστικές φτάνουν μέχρι τα πρώτα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και… ας μη συζητήσουμε καν το θέμα της υγιεινής. Και κάπου εδώ ξεκινούν και οι κουβέντες για το «ποιος φταίει». Πάγια ελληνική τακτική η απόδοση ευθυνών. Ναι, φταίνε οι ιθύνοντες. Ναι, φταίνε αυτοί που δεν πλήρωσαν τα καύσιμα των οχημάτων. Ναι, φταίνε αυτοί που δεν έχουν πάρει χαμπάρι πόσοι υπάλληλοι υπολείπονται των υπηρεσιών του δήμου. Ναι φταίνε κι αυτοί που μοίραζαν τα χρήματα σε… αγάλματα και όχι σε παροχές πρώτης ανάγκης. Αλλά δε φταίνε μόνο αυτοί. Φταίω κι εγώ, φταις και εσύ, φταίει και ο παραδίπλα. Που έχουμε πάψει να ενδιαφερόμαστε για οτιδήποτε δε μας αποφέρει άμεσο κέρδος. Που φορτώνουμε τους ήδη φορτωμένους κάδους. Που αδιαφορούμε για την πόλη που ζούμε. Μήπως παρόμοια δε λειτουργούμε (και εμείς και εσείς κύριοι υπεύθυνοι) και στα λοιπά της χώρας;

Τι άλλο με ενοχλεί; Πολλά. Πολυκατοικίες ετοιμόρροπες στο κέντρο της πόλης, έλλειψη πάρκων, κυκλοφοριακό χάος χωρίς να υπάρχει λόγος. Και το χειρότερο είναι πως με όλα αυτά τα δυσάρεστα κατά νου, σχεδόν δεν προσέχεις κάποιους που νοιάζονται. Που ενδιαφέρονται. Που είναι έτοιμοι να οργανώσουν πράγματα όμορφα. Παραδείγματα πολλά -θα σταθώ όμως σε ένα. Το περασμένο Σάββατο, η Θεσσαλονίκη φιλοξένησε το TEDx. Πόσοι το ξέρουν; Είναι η διοργάνωση που με σύνθημά της το “Ideas worth spreading” λαμβάνει χώρα σε πόλεις του κόσμου και δίνει βήμα  σε ομιλητές που έχουν κάτι να πουν, μια καινοτομία να προτείνουν, μια ιδέα να μεταφέρουν. Και -ευτυχώς!- ήταν πολλοί εκεί για να τους ακούσουν. Όχι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, στο κέντρο της πόλης, στο Ολύμπιον. Πριν τη δράση προηγείται η ιδέα. Το πρώτο βήμα γίνεται.

Σίγουρα είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Σίγουρα δε μοιάζουμε με κάποιες αξιοζήλευτες πόλεις της Ευρώπης. Σίγουρα απέχουμε πολύ από το να θεωρηθούμε Βαρκελώνη (όπως πολλοί εκ των συμπολιτών μας θέλουν να πιστεύουν). Σίγουρα έχουμε πολλά χιλιόμετρα ακόμα να διανύσουμε για να αποκτήσει η πόλη ποιότητα ζωής. Συγκοινωνίες, πράσινο, καθαριότητα, πολιτισμός -δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Λίγο το «Θεσσαλονίκη Αλλιώς», λίγο οι ποδηλάτες, λίγο οι «Τhessalonistas», λίγο διοργανώσεις όπως το TEDx, προσωπικά έχω αρχίσει και πείθομαι πως η Θεσσαλονίκη έχει ξεκινήσει την προσπάθεια να βγει από την «εσωστρέφεια» των προηγούμενων χρόνων, έχει αρχίσει και αποτάσσεται τη στασιμότητα στην οποία είχε περιέλθει και μπορεί -αρκεί να το θελήσει- να αναγεννηθεί. Η «άνοιξη» μοιάζει να είναι κοντά. Λες;

 

*To κείμενο αυτό πρωτόδημοσιεύθηκε στη Youropia Word στις 07/04/2011.


«Θεσσαλονίκη…αλλιώς» – Τι είδαμε στην ταινία

Τον περασμένο Ιούνη η «Parallaxi» έκλεισε 20 χρόνια παρουσίας, και για να το γιορτάσει, είπε…να αλλάξει την πόλη! Μέσα από ένα αστικό πείραμα, στο οποίο συμμετείχαν πολλοί εθελοντές και διήρκεσε κάτι παραπάνω από 48 ώρες ανέδειξε τη «Θεσσαλονίκη…αλλιώς». Πριν από μερικές εβδομάδες, κυκλοφόρησε η ταινία, στην οποία βλέπουμε όλα αυτά που αποτύπωσε ο φακός του Χρήστου Νικολέρη για ένα διήμερο: εικόνες, ήχους, στιγμές, εμπνεύσεις, ιδέες, σκέψεις, μουσικές, προτάσεις, μικρούς, μεγάλους και πολλά πολλά χαμόγελα.

 

Το πείραμα για μια διαφορετική πόλη «απλώθηκε» σε όλη τη Θεσσαλονίκη και μας έδειξε πως μπορούμε να έχουμε μια πόλη αλλιώτικη – πιο κοντά σε αυτό που οι περισσότεροι εξ’ ημών επιθυμούμε. Οι δικαιολογίες, τα «εμπόδια» και τα κωλύματα μπήκαν στην άκρη και με τη θέληση, την καλή διάθεση και τις πρωτότυπες ιδέες να πρωτοστατούν, η Θεσσαλονίκη απέκτησε – έστω και λίγο – άλλο χρώμα! Όλα αυτά που ζήσαμε τον περασμένο Ιούνη, τα ξαναζούμε για 70 και κάτι λεπτά επί της οθόνης. H oμάδα της N-Orasis υπό το Χρήστο Νικολέρη κατέγραψε, συγκέντρωσε, μόνταρε και μας παρέδωσε την ταινία του «Θεσσαλονίκη…αλλιώς», που  μετά την προβολή της στις 15 του Οκτώβρη στο «Ολύμπιον», κυκλοφόρησε με την «Parallaxi» έξω στην πόλη.

Στο φιλμ παρακολουθούμε ένα καταιγισμό δράσεων, γεγονότων αλλά και πολιτισμού – βλέπουμε την τέχνη που έχει βγει στο δρόμο για να αλλάξει την πόλη. Τα πλάνα εναλλάσσονται. Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη: από τη γυμνή ποδηλατοδρομία της Παρασκευής και τα πρόσωπα των περαστικών να χαμογελούν – ακόμα και με ερωτηματικά – στις ομάδες που κινητοποιήθηκαν για βάλουν και αυτοί ένα λιθαράκι στην αλλαγή της πόλης τους. Η οθόνη μας γεμίζει με ελπίδα –αναδάσωση περιοχών που εκλείπει το πράσινο, αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις σε κτίρια που ζητούν την άμεση προσοχή μας,  μουσικοί που παίζουν ζωντανά σε διάφορες γωνιές της πόλης, χορός και θεατρικά δρώμενα όσο τα κεντρικά φανάρια ανάβουν κόκκινο, παιδικά βιβλία στο πάρκο της πλατείας Ναυαρίνου. Και από κει μια βόλτα στα μουσεία της πόλης – εικόνες από το «Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών» που μέσα από την τέχνη «προωθεί τη Θεσσαλονίκη». Χαρούμενα πρόσωπα παιδιών και έπειτα πρόσωπα μεγαλυτέρων. Περιέργεια, αμηχανία, χαρά, ενθουσιασμός, εναλλαγή συναισθημάτων για τη διαφορετική μέρα που ξημέρωσε στη Θεσσαλονίκη. Κι ύστερα ένας «πεζός σε απόγνωση» να γεμίζει πράσινο τα στενά της πλατείας Ελευθερίας, κάποιοι άλλοι με ανακυκλωμένα παιχνίδια το «Πάρκο Ντορέ» και πενήντα και πλέον designers στο «Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης» με ανακυκλωμένα αντικείμενα καθώς… «τίποτα δεν πάει χαμένο». Άλλωστε με το διήμερο της «Parallaxi» συμπίπτει και η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Ακόμα και η βροχή δε χαλάει τα σχέδια – ίσα ίσα! Την κανονική βροχή διαδέχεται μια βροχή από «αεροπλανάκια» που «πέφτουν» από τη στέγη του «Le Palace» και μέσα τους φέρουν ποιήματα Θεσσαλονικέων ποιητών. Ακούμε μερικά από περαστικούς που τα διαβάζουν on camera, κι ύστερα ακούμε jazz, σαξόφωνα και κιθάρες – από πλατείες και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Την ίδια ώρα, θεατρικές ομάδες της πόλης παρουσιάζουν μικρές παραστάσεις σε δρόμους. Και φυσικά οι ιδέες για την αλλαγή της πόλης δε σταματούν εδώ: οι εθελοντές και οι συμμετέχοντες πάνε σε όλους όσους που δεν μπορούν να δώσουν το παρών, ακόμα κι αν το θέλουν, και μεταφέρουν το μήνυμα της αισιοδοξίας για την αλλιώτικη Θεσσαλονίκη: σε γηροκομείο, σε νοσοκομείο, στη Σχολή Τυφλών. Η μουσική δε σταματά ούτε στιγμή – ακόμα κι αν ακούγεται από ένα ρυμουλκό που διασχίζει το Θερμαϊκό. Το επόμενο πρωινό στο ίδιο κλίμα, τα καραβάκια να κάνουν προσομοίωση των επιδιωκόμενων θαλάσσιων συγκοινωνιών και ο κόσμος κατασκηνώνει κάτω από το σύμβολο της πόλης, το Λευκό Πύργο και μετατρέπει την παραλία σε camping! Η δημιουργία συνεχίζεται  και τα βράδια, δε θα μπορούσε άλλωστε διαφορετικά! Παραστάσεις, συναυλίες, η «Βαλαωρίτου…αλλιώς», αφύπνιση της νοσταλγίας με θερινό σινεμά σε γειτονιές, το «φωτιστικό σου…αλλιώς» να…φωτίζει αλλιώς κάποια συνοικία, η Συγγρού να αλλάζει όψη και οι «Cabaret Balkan» να κλείνουν ένα διήμερο που όχι απλώς τα είχε όλα –είχε πολύ περισσότερα από αυτά!

Η «Parallaxi» με αφορμή τα γενέθλια της, έδειξε το δρόμο για το τι μπορεί να γίνει, για το πώς μπορεί να αλλάξει μια πόλη που δεν έχει βαρεθεί να βρίσκει δικαιολογίες στο πώς θα καθυστερήσει τις αλλαγές που πρώτα από όλα οι ίδιοι οι κάτοικοι της πόλης επιθυμούν. Η συμμετοχή και η διάθεση τους να προβάλλουν την πόλη αλλιώς, κάτι λέει. Δείχνει πως τα προβλήματα είναι πολλά – η αρχιτεκτονική, οι βρώμικοι δρόμοι, οι μη χρηστικοί ποδηλατόδρομοι, το μη-πράσινο, τα αυτοκίνητα, οι δυσχερείς μετακινήσεις, η έλλειψη ευρωπαϊκότητας. Δείχνει όμως πως και οι λύσεις είναι εξίσου πολλές και – ευφάνταστες. Σε μια πόλη που έχει ως «όπλα» της τις όμορφες γωνιές της, την παραλία που εκτείνεται κατά μήκος του κέντρου της, τις πλατείες της και κυρίως τον κόσμο της, το μόνο που μένει είναι…η δράση! Το project του «Θεσσαλονίκη…αλλιώς» το έκανε εμφανές και η ταινία μας κάνει να αναφωνούμε (για ακόμα μια φορά) «Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη» – η Θεσσαλονίκη που θέλουμε!

Θεσσαλονίκη…as an inspiration!

 

Εκπληκτικό videο – ποίημα του Εμμανουήλ Παπαδόπουλου (Εmmanouil Ρapadopoulos):  απεικονίζει τη Θεσσαλονίκη υπό τους ήχους των Calexico («Departure In F Minor») με ένα τρόπο…μαγικό!

Τιτλοφορείται «Adio Citta»  και δείχνει όψεις της πόλης που οι κατοικούντες σε αυτή, μερικές φορές προσπερνούν κατά την καθημερινότητα τους… Αν μη τι άλλο, ένα video έμπνευση!

Ποδηλατοκλοπές

 

Mια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα πραγματοποίησαν και δημοσίευσαν – προσφάτως- οι ποδηλάτες Θεσσαλονίκης (podilates-thess), σχετικά με τις ποδηλατοκλοπές στην πόλη.

Τα στοιχεία προέκυψαν από απαντήσεις που έδωσαν 286 άτομα.  Η έρευνα δείχνει μια εικόνα του πως είναι η κατάσταση για τους ποδηλάτες στην συμπρωτεύουσα – που δεν είναι και λίγοι! (και ευχόμαστε ο αριθμός τους να συνεχίζει να αυξάνεται).

Δείτε τα αποτελέσματα κάθε ερώτησης, με ένα κλικ ΕΔΩ.