«Θεσσαλονίκη…αλλιώς» – Τι είδαμε στην ταινία

Τον περασμένο Ιούνη η «Parallaxi» έκλεισε 20 χρόνια παρουσίας, και για να το γιορτάσει, είπε…να αλλάξει την πόλη! Μέσα από ένα αστικό πείραμα, στο οποίο συμμετείχαν πολλοί εθελοντές και διήρκεσε κάτι παραπάνω από 48 ώρες ανέδειξε τη «Θεσσαλονίκη…αλλιώς». Πριν από μερικές εβδομάδες, κυκλοφόρησε η ταινία, στην οποία βλέπουμε όλα αυτά που αποτύπωσε ο φακός του Χρήστου Νικολέρη για ένα διήμερο: εικόνες, ήχους, στιγμές, εμπνεύσεις, ιδέες, σκέψεις, μουσικές, προτάσεις, μικρούς, μεγάλους και πολλά πολλά χαμόγελα.

 

Το πείραμα για μια διαφορετική πόλη «απλώθηκε» σε όλη τη Θεσσαλονίκη και μας έδειξε πως μπορούμε να έχουμε μια πόλη αλλιώτικη – πιο κοντά σε αυτό που οι περισσότεροι εξ’ ημών επιθυμούμε. Οι δικαιολογίες, τα «εμπόδια» και τα κωλύματα μπήκαν στην άκρη και με τη θέληση, την καλή διάθεση και τις πρωτότυπες ιδέες να πρωτοστατούν, η Θεσσαλονίκη απέκτησε – έστω και λίγο – άλλο χρώμα! Όλα αυτά που ζήσαμε τον περασμένο Ιούνη, τα ξαναζούμε για 70 και κάτι λεπτά επί της οθόνης. H oμάδα της N-Orasis υπό το Χρήστο Νικολέρη κατέγραψε, συγκέντρωσε, μόνταρε και μας παρέδωσε την ταινία του «Θεσσαλονίκη…αλλιώς», που  μετά την προβολή της στις 15 του Οκτώβρη στο «Ολύμπιον», κυκλοφόρησε με την «Parallaxi» έξω στην πόλη.

Στο φιλμ παρακολουθούμε ένα καταιγισμό δράσεων, γεγονότων αλλά και πολιτισμού – βλέπουμε την τέχνη που έχει βγει στο δρόμο για να αλλάξει την πόλη. Τα πλάνα εναλλάσσονται. Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη: από τη γυμνή ποδηλατοδρομία της Παρασκευής και τα πρόσωπα των περαστικών να χαμογελούν – ακόμα και με ερωτηματικά – στις ομάδες που κινητοποιήθηκαν για βάλουν και αυτοί ένα λιθαράκι στην αλλαγή της πόλης τους. Η οθόνη μας γεμίζει με ελπίδα –αναδάσωση περιοχών που εκλείπει το πράσινο, αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις σε κτίρια που ζητούν την άμεση προσοχή μας,  μουσικοί που παίζουν ζωντανά σε διάφορες γωνιές της πόλης, χορός και θεατρικά δρώμενα όσο τα κεντρικά φανάρια ανάβουν κόκκινο, παιδικά βιβλία στο πάρκο της πλατείας Ναυαρίνου. Και από κει μια βόλτα στα μουσεία της πόλης – εικόνες από το «Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών» που μέσα από την τέχνη «προωθεί τη Θεσσαλονίκη». Χαρούμενα πρόσωπα παιδιών και έπειτα πρόσωπα μεγαλυτέρων. Περιέργεια, αμηχανία, χαρά, ενθουσιασμός, εναλλαγή συναισθημάτων για τη διαφορετική μέρα που ξημέρωσε στη Θεσσαλονίκη. Κι ύστερα ένας «πεζός σε απόγνωση» να γεμίζει πράσινο τα στενά της πλατείας Ελευθερίας, κάποιοι άλλοι με ανακυκλωμένα παιχνίδια το «Πάρκο Ντορέ» και πενήντα και πλέον designers στο «Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης» με ανακυκλωμένα αντικείμενα καθώς… «τίποτα δεν πάει χαμένο». Άλλωστε με το διήμερο της «Parallaxi» συμπίπτει και η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Ακόμα και η βροχή δε χαλάει τα σχέδια – ίσα ίσα! Την κανονική βροχή διαδέχεται μια βροχή από «αεροπλανάκια» που «πέφτουν» από τη στέγη του «Le Palace» και μέσα τους φέρουν ποιήματα Θεσσαλονικέων ποιητών. Ακούμε μερικά από περαστικούς που τα διαβάζουν on camera, κι ύστερα ακούμε jazz, σαξόφωνα και κιθάρες – από πλατείες και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Την ίδια ώρα, θεατρικές ομάδες της πόλης παρουσιάζουν μικρές παραστάσεις σε δρόμους. Και φυσικά οι ιδέες για την αλλαγή της πόλης δε σταματούν εδώ: οι εθελοντές και οι συμμετέχοντες πάνε σε όλους όσους που δεν μπορούν να δώσουν το παρών, ακόμα κι αν το θέλουν, και μεταφέρουν το μήνυμα της αισιοδοξίας για την αλλιώτικη Θεσσαλονίκη: σε γηροκομείο, σε νοσοκομείο, στη Σχολή Τυφλών. Η μουσική δε σταματά ούτε στιγμή – ακόμα κι αν ακούγεται από ένα ρυμουλκό που διασχίζει το Θερμαϊκό. Το επόμενο πρωινό στο ίδιο κλίμα, τα καραβάκια να κάνουν προσομοίωση των επιδιωκόμενων θαλάσσιων συγκοινωνιών και ο κόσμος κατασκηνώνει κάτω από το σύμβολο της πόλης, το Λευκό Πύργο και μετατρέπει την παραλία σε camping! Η δημιουργία συνεχίζεται  και τα βράδια, δε θα μπορούσε άλλωστε διαφορετικά! Παραστάσεις, συναυλίες, η «Βαλαωρίτου…αλλιώς», αφύπνιση της νοσταλγίας με θερινό σινεμά σε γειτονιές, το «φωτιστικό σου…αλλιώς» να…φωτίζει αλλιώς κάποια συνοικία, η Συγγρού να αλλάζει όψη και οι «Cabaret Balkan» να κλείνουν ένα διήμερο που όχι απλώς τα είχε όλα –είχε πολύ περισσότερα από αυτά!

Η «Parallaxi» με αφορμή τα γενέθλια της, έδειξε το δρόμο για το τι μπορεί να γίνει, για το πώς μπορεί να αλλάξει μια πόλη που δεν έχει βαρεθεί να βρίσκει δικαιολογίες στο πώς θα καθυστερήσει τις αλλαγές που πρώτα από όλα οι ίδιοι οι κάτοικοι της πόλης επιθυμούν. Η συμμετοχή και η διάθεση τους να προβάλλουν την πόλη αλλιώς, κάτι λέει. Δείχνει πως τα προβλήματα είναι πολλά – η αρχιτεκτονική, οι βρώμικοι δρόμοι, οι μη χρηστικοί ποδηλατόδρομοι, το μη-πράσινο, τα αυτοκίνητα, οι δυσχερείς μετακινήσεις, η έλλειψη ευρωπαϊκότητας. Δείχνει όμως πως και οι λύσεις είναι εξίσου πολλές και – ευφάνταστες. Σε μια πόλη που έχει ως «όπλα» της τις όμορφες γωνιές της, την παραλία που εκτείνεται κατά μήκος του κέντρου της, τις πλατείες της και κυρίως τον κόσμο της, το μόνο που μένει είναι…η δράση! Το project του «Θεσσαλονίκη…αλλιώς» το έκανε εμφανές και η ταινία μας κάνει να αναφωνούμε (για ακόμα μια φορά) «Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη» – η Θεσσαλονίκη που θέλουμε!