Long Live Blondie!

Oι Blondie είναι μια τεράστια μπάντα. Η ιστορία τους ξεκινά πίσω στο 1974 και έκτοτε έχουν διαγράψει μια μακρά και καθ’ όλα ενδιαφέρουσα πορεία! Δεκάδες τραγούδια τους έχουν γίνει hits – «One Way or Another», «Call me», «The Tide is High», «Maria», «Dreaming», «Hanging on the telephone» (και η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμα) ενώ…τι να πούμε για τα lives τους! Επιστέγασμα όλων αυτών; Μάλλον το ότι συμπεριελήφθησαν στο «Rock and Roll Hall of Fame» το 2006. Όσο για τη Debbie Harry – μόνη της αποτελεί κεφάλαιο ολόκληρο στην ιστορία της μουσικής. Performer, fashion icon για πολλές δεκαετίες και πλέον στα 66 της δε φαίνεται να χάνει διόλου από τη γοητεία και την ενέργεια της (για του λόγου το αληθές, δες εδώ). Δισκογραφικά έχουν να εμφανιστούν από το -όχι και τόσο πετυχημένο – «The Curse of Βlondie» του 2003 (αν και κυκλοφόρησαν το εξαίρετο «Live by Request» την επόμενη χρονιά αλλά και το «Greatest Hits: Sound and Vision» το 2006).

Το comeback δεν φαίνεται να απέχει πολύ…Το «Panic of Girls» σύντομα θα βρίσκεται στις προθήκες των δισκοπωλείων, φέρνοντας τους «Blondie» ξανά στο επίκεντρο και δίνοντας χαρά στους χιλιάδες θαυμαστές στους ανά τον πλανήτη! Τι κι αν έχουν περάσει 37 χρόνια από εκείνη τη μοιραία απόφαση του Chris Stein να συνεργαστεί με τη Deborah Harry. Tι κι αν έχουν περάσει 35 χρόνια από εκείνο το δισκάκι που ονομαζόταν «Blondie» (με τα αριστουργηματικά «X-Offender» και «Rip Her to Shreds»). H μουσική δε φαίνεται να υπολογίζει ηλικίες…και σίγουρα όχι το ταλέντο! Αυτή η σπουδαία μπάντα, το αποδεικνύει και live αλλά και studiακώς. Εις αναμονή του δίσκου λοιπόν!

Μια πρώτη γεύση από το τι θα ακολουθήσει, μπορούμε να πάρουμε από τα 3 πρώτα singles του album που είδαν το φως του…διαδικτύου!

«What I heard»

«Mother»

«Girlie Girlie»

 

Tip1: Check their official website ΕΔΩ.

Tip2: Κατέβασε δωρεάν (και νόμιμα) το «Μother» από ΕΔΩ.


Eλληνικές αγγλόφωνες μπάντες

Είναι Έλληνες, μιλούν ελληνικά, τραγουδούν όμως στα αγγλικά! Οι εγχώριοι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα με αγγλικό στίχο αποκτούν όλο και περισσότερους θαυμαστές, σημειώνουν όλο και μεγαλύτερες πωλήσεις – στο ελληνικό και όχι μόνο κοινό – και συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου στα live τους. Ιδού μερικά από τα σπουδαιότερα αγγλόφωνα συγκροτήματα εν Ελλάδι – Raining Pleasure, Matisse, Cyanna, Five Star Hotel, GAD και Rosebleed.

Greek band Cyanna

Μια από τις πρώτες μπάντες που καθιέρωσαν τον αγγλικό στίχο στους δίσκους τους είναι οι γνωστοί Raining Pleasure. Τέσσερα μέλη από την Πάτρα, οι Vasilikos, o X-Jeremy, o Jay και ο Sak, ενσωμάτωσαν την αγγλική σε ήχους της pop και της εναλλακτικής rock και ξεκίνησαν την πορεία τους, κάπου εκεί στις αρχές της περασμένης δεκαετίας. To 1990 ονομάζονται «Rest in Peace», το 1992 καταλήγουν στο σημερινό «Raining Pleasure».

Το πρώτο επίσημο album τους έρχεται το 1996 και τιτλοφορείται «Memory Comes Back». Ακολουθεί 2 χρόνια μετά το «Νostalgia» το οποίο κέρδισε εξαιρετικές κριτικές αλλά και airplay σε ευρωπαϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το 2001 έρχεται το συμβόλαιο με τη Minos-Emi και 2 studio albums – το χρυσό «Flood: (coming of a) great quantity of water το 2001, που περιείχε και τη μεγάλη τους επιτυχία το «Fake» (γνωστό από τηλεοπτική διαφήμιση εταιρεία κινητής τηλεφωνίας) και το « Forwards and Backwards» το 2003 από το οποίο ξεχώρισε το «Love me love me love me». To 2005 κυκλοφορούν μια ξεχωριστή δουλειά – διασκευάζουν το «Reflections», θρυλικό album του Μάνου Χατζιδάκι (που πρωτό – ηχογραφήθηκε το 1967 από το γνωστό συνθέτη και τους New York Ensemble). Οι 35.000 πωλήσεις είναι ενδεικτικές της αποδοχής του δίσκου. Δύο χρόνια αργότερα οι «Raining Pleasure» υπογράφουν το «Who’s gonna tell Juliet?».

Σε μια παύση από την πορεία της μπάντας, που μετρά πλέον 20 χρόνια πορείας, ο frontman τους, Vassilikos, διασκευάζει κλασσικές επιτυχίες, προσωπικές του εμμονές, τραγούδια που ο ίδιος θα ήθελε να έχει γράψει – από Beatles και Leonard Cohen μέχρι Velvet Underground  –  τα κυκλοφορεί στο δίσκο «Vintage» και κερδίζει θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Με αγγλικό στίχο και επιρροές από την αμερικανική αλλά και βρετανική εναλλακτική μουσική σκηνή, εμφανίστηκαν στο μουσικό τοπίο το 2000, οι Matisse. Δημιουργοί του γκρουπ ο Γιάννης Μασούρας (μπάσο) και ο Ανδρέας Ιωάννου (κιθάρα) – ενώ στην αρχική σύνθεση προστέθηκαν οι Πέτρος Τσώλης (τύμπανα), Άρης Σιαφάς (φωνή) και Κατερίνα Καστανά (πλήκτρα). Εμπνέονται το όνομα τους από το γνωστό ζωγράφο Henry Matisse και αρχίζουν εμφανίσεις σε διάφορους χώρους ανά την Ελλάδα αλλά και support σε καλλιτέχνες που σχετίζονται μουσικά (Drugstore, Reamonn, Frank & Walters, Puressence, Shed 7 και Raining Pleasure).

Το 2003 – και αφού έχουν γίνει κάποιες αλλαγές στη σύνθεση: αποχώρησε η Κατερίνα Καστανά και προστέθηκαν ο Βασίλης Ζερβός (κιθάρες) και ο Κώστας Συνοδινός (synths, πιάνο) – κυκλοφορούν το ep τους με τίτλο «4» με τέσσερα τραγούδια. Εταιρεία τους η Sony Music. Ανακατατάξεων συνέχεια για το συγκρότημα με τον Ιωάννου να φεύγει και τον Γρηγόρη Κόλλια να αναλαμβάνει κιθάρες και σύνθεση. Δύο χρόνια μετά έρχεται το πρώτο album «Cheap As Art», που κυκλοφορεί και στην Πολωνία από την ανεξάρτητη εταιρία Dream Music. Ανοίγουν το Rockwave Festival  για τους Garbage και τον Marilyn Manson, κάνουν περιοδεία στη χώρα και προχωρούν σε νέες αλλαγές:  ο Πέτρος Τσώλης αντικαταστάθηκε από τον Νίκο Μανουσόπουλο.

Το 2007 κυκλοφορούν το πιο rock «Toys Up» – album που έμελλε να τους καθιερώσει αλλά και να διευρύνει το κοινό τους. Ξεχωρίζουν αμέσως το «Call me call me», το «5 Seconds Of Love» (που έντυσε μουσικά διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας), το «She Bop» – διασκευή στη γνωστή επιτυχία της Cindy Lauper- αλλά και το «Gas», που δεν είναι άλλο από το «Μη μου μιλάς για αγάπη» του Γιάννη Σπανού με τη συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη. Το «Toys Up» κυκλοφορεί στις σκανδιναβικές χώρες και τη Ρωσία και οι Matisse κάνουν περιοδεία με 40 σταθμούς σε Ελλάδα και Αγγλία. Το 2007 αποχωρεί ο frontman του συγκροτήματος Άρης Σιαφάς και τη θέση του παίρνει ο Alex Καββαδίας. Το 2009 κυκλοφορούν τον τρίτο τους προσωπικό δίσκο, που τιτλοφορείται «Rock n Roll Mafia» και κέρδισε αμέσως το κοινό – με τραγούδια όπως το «Τoday» αλλά και το ομώνυμο να γίνονται επιτυχία.

Ένα από τα αγγλόφωνα συγκροτήματα που δίνουν το παρόν με ουκ ολίγα lives αλλά και με τραγούδια που το ένα μετά το άλλο διαγράφουν την δική τους πορεία, είναι οι Cyanna (προφέρεται σι – άννα). Η μπάντα που αναμιγνύει άκρως πετυχημένα το electro με το rock n’ roll, αποτελεί πρόταση για τα ελληνικά δεδομένα.

Έγιναν ευρύτερα γνωστοί στο ελληνικό κοινό μετά τη νίκη τους, το 2007, στον πρώτο διαγωνισμό του Coca-Cola Soundwave. Πέραν της κυκλοφορίας των δικών τους τραγουδιών, συμμετέχουν σε συλλογές άλλων καλλιτεχνών και κάνουν lives ανά την Ελλάδα και όχι μόνο – επί παραδείγματι έχουν εμφανιστεί στα «Hurricane Festival» της Γερμανίας αλλά και στο «The St. Gallen Open Air Festival» στην Αυστρία.

To 2008 οι Cyanna κυκλοφόρησαν το album με τίτλο «Just a Crash» που τους κάνει ευρύτατα γνωστούς στο ελληνικό κοινό. Ξεχωρίζει το «Shine», που ακούγεται και σε τηλεοπτικό σποτ αλλά και τα «Done be», «Electron», «Tv-Nation» και «On and on»  που έχουν ραδιοφωνικό airplay. Το «Shine» μάλιστα, έμεινε για παραπάνω από 3 μήνες στα top charts του Mad Tv ενώ το «Just a crash» προτάθηκε στην κατηγορία Greek Act των ευρωπαϊκών βραβείων του MTV για το 2008.

Η μπάντα που  αποτελείται από τους Spyreas Sid στη φωνή, Nick Sid στο συνθεσάιζερ και στο πιάνο, τον Louie στις κιθάρες και τον Jason στα ντραμς, κυκλοφόρησε φέτος το νέο της δίσκο με τίτλο «End Is Near» – που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και την διασκευή του «I wanna be your dog». Αξίζει να σημειωθεί πως έχουν μοιραστεί τη σκηνή με τους MGMT, The Stranglers, IAMX, Fischerspooner και τους Gorillaz Soundsystem.

Ήταν το 2001, κάπου στη Μεγάλη Βρετανία, όταν ο Γιώργος Μπέγκας και ο Γιάννης Γκρέτσιος, που σπούδαζαν εκεί, σκέφτονται την ίδρυση μιας μπάντας για να μοιραστούν τους ήχους τους με το κοινό. Η ιδέα γίνεται πραγματικότητα δύο χρόνια αργότερα και γεννιούνται οι  Five Star Hotel! Το 2008 κυκλοφορούν το ep τους με τίτλο «This Is the Night» (από την ανεξάρτητη εταιρεία «OnStage»), που τους άνοιξε το δρόμο για το δισκογραφικό τους ντεμπούτο. Δίνουν συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ανοίγουν συναυλίες γνωστών καλλιτεχνών όπως Six by Seven, Electralane, Saint Etienne, Ladytron και φέτος κυκλοφορούν το πρώτο τους album με τίτλο «This Sound», με επιρροές από τη βρετανική pop και με το «Underground» να σημειώνει δυνατό airplay στα ραδιόφωνα της χώρας. Εκτός από το Γιώργο Μπέγκα που είναι η φωνή του γκρουπ, οι «Five Star Hotel» είναι οι: Γιάννης Βαρελίδης (ντραμς), Γιάννης Γκρέτσιος (μπάσο), Αντώνης Βέλλιος (πλήκτρα) και Γιάννης Σαββίδης (κιθάρα).

Το 2004 ο Ηρακλής Αναστασιάδης και ο Κώστας Αντωνιάδης αποφασίζουν να γράψουν ένα τραγούδι για τη συλλογή «Greek Electro Vol. 2». Ένα χρόνο μετά συναντούν τον Αντώνη Αντωνιάδη και το Σπύρο Παπακώτση, σχηματίζουν τους GAD και πραγματοποιούν εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές. Δύο χρόνια μετά στη μπάντα προστίθεται και ο Μιχάλης Σεμερτζόγλου, ενώ ο πρώτος δίσκος με τίτλο «System May Fall» είναι γεγονός! Ξεχωρίζει το «The End Of The Road», το οποίο γνωρίζει μεγάλη ραδιοφωνική απήχηση και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κυκλοφορία του δεύτερου album τους, «The Perfect Crime». Το «Waves» γίνεται αμέσως γνωστό, οι GAD κάνουν support σε σημαντικά ονόματα όπως οι Nouvelle Vague και το κοινό τους αποδέχεται θερμά όχι μόνο δια ραδιοφώνου αλλά και δια των live τους. Σημειώνεται η συνεργασία τους με τον Κ.Βήτα στο δεύτερο αυτό cd, όπου ο γνωστός δημιουργός ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο το κομμάτι «Οver The Moon».

Last but not least, οι Rosebleed, δηλαδή οι Βασίλης Αυγουστάκης (φωνητικά, κιθάρα), Αρθούρος Πεγής (κιθάρα), Δανάη Νίλσεν (synthesizers, φωνητικά), Ιωάννης Βουδούρης (ηλεκτρικό μπάσσο, φωνητικά) και Ορέστης Χατζηθεοδώρους (ντραμς). Ξεχωρίζουν στο  Schoolwave το 2006, κερδίζουν τον διαγωνισμό του Ωδείου Φ.Νάκας το 2007, υπογράφουν με την Sony, κυκλοφορούν το «Stories» το 2008. Η επιτυχία του «Until Next Time» τους κάνει ευρέως γνωστούς. Κερδίζουν υποψηφιότητες στα Mad Awards, κατακτούν για καιρό τα charts, κάνουν συναυλίες με τους Μatisse. Και αυτά είναι μόνον η αρχή. Οι νεαροί Rosebleed είναι αυτοί που θα ανοίξουν τη συναυλία των Hooverphonic, του Carlos Santana αλλά και των Cranberries φέτος το καλοκαίρι. Ο πρώτος τους δίσκος «White Balloons» έφερε το «Ι want to have it all», τραγούδι που βρέθηκε στη 14η θέση των μουσικών προτάσεων στο BBC Radio 1 της Βρετανίας!

 

Links:

•    Raining Pleasure: http://www.rainingpleasure.gr/, http://www.myspace.com/vassilikos, http://www.vassilikos.net/

•    Matisse: http://www.matisse.gr/

•    Cyanna : http://www.cyanna.gr/

•    Five Star Hotel: http://www.myspace.com/fivestarhotelx

•    GAD: http://www.gadmusic.gr/

•    Rosebleed: http://www.myspace.com/rosebleed696

«Once in a lifetime» – Γιάννης Πετρίδης

Εν ολίγοις πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα για τη ζωή του σημαντικότερου μουσικού παραγωγού του ελληνικού ραδιοφώνου, που δεν είναι άλλος από το Γιάννη Πετρίδη. Ο άνθρωπος που – κατα γενική ομολογία – συνέβαλε στη διαμόρφωση της μουσικής παιδείας αυτού του τόπου, ο άνθρωπος που μας έμαθε να ακούμε «ξένη μουσική», ο άνθρωπος με τη μακροβιότερη εκπομπή των ελληνικών ερτζιανών αλλά και με την πιο αναγνωρίσιμη φωνή αυτών, παρουσιάζεται μέσα από την κινηματογραφική ματιά της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Σε μια διαδρομή που κρατά για 76 λεπτά στο κινηματογραφικό πανί, έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τα βήματα του απο την Αθήνα και τον Πειραιά μέχρι τους αυτοκινητόδρομους των Ηνωμένων Πολιτειών. Η σκηνοθέτις της ταινίας τον χαρακτήρισε «αιώνιο έφηβο», λόγω του απίστευτου πάθους που έχει με τη μουσική («AthensVoice», τ.274) , όμως στο ντοκιμαντέρ αυτό πέρα απο την προσωπικότητα του, βλέπουμε και όψεις των κοινωνικόπολιτικών εξελίξεων που σημάδεψαν αυτά τα 35 σχεδόν χρόνια που διαρκεί η εκπομπή του.

Είχα τη χαρά να δω το εν λόγω ντοκιμαντέρ, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικούς μήνες στη Θεσσαλονίκη. Εξαιρετική δουλειά, εξαιρετική σκηνοθεσία  – αν και η ιστορία από μόνη της είναι μεγάλου ατού. Αν πετύχετε κάποια προβολή του σε κάποιο θερινό σινεμά, να μη διστάσετε! Αλλιώς, ευελπιστώ ότι σύντομα θα έχουμε και το dvd.

Μεταφέρω από το δελτίο τύπου:

Το Once In A Lifetime είναι ένα πολυεπίπεδο μουσικό οδοιπορικό στην ζωή του σπουδαιότερου Έλληνα ραδιοφωνικού παραγωγού, στην μουσική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, στην έκρηξη του ροκ στην δεκαετία του 60, στα μουσικά κινήματα που γεννήθηκαν και μας έφερε σε επαφή η εκπομπή του και στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό που διαμόρφωσε την σύγχρονη Ελληνική κουλτούρα.

Μέσα από συναρπαστικές αφηγήσεις, αρχειακό υλικό και σημαντικές πληροφορίες, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Νικόλ Αλεξανδροπούλου επιχειρεί να εμβαθύνει στην προσωπικότητα και το έργο του Γιάννη Πετρίδη και να κορυφωθεί με ένα ταξίδι στους αχανείς αυτοκινητόδρομους του Los Angeles, τις γειτονιές του San Francisco και την έρημο του Joshua Tree.

Ένα σπουδαίο ντοκουμέντο για τον άνθρωπο που έμαθε σε παραπάνω από τρεις γενιές ακροατών να ακούνε μουσική, που διέσχισε τέσσερις δεκαετίες μουσικών εξελίξεων, η διαδρομή του και η επιρροή του μέχρι σήμερα και ταυτόχρονα το soundtrack της ζωής μας…

«Κυνηγάω από μικρός να δώσω μια εικόνα στο συναίσθημα που μου προκαλεί το άκουσμα ενός τραγουδιού.
Να αγγίξω τους τάφους που φιλοξενούν την τέφρα του Gram Parson,
να δω τους βράχους που έδωσαν έμπνευση στους U2,
να νιώσω όσο μπορώ Δεσμώτης του Ιλίγγου στον χώρο που διάλεξε ο Χίτσκοκ, να αγναντέψω τον κόλπο που ενέπνευσε τον Κέρουακ. «


Γιάννης Πετρίδης

«Το «Once In A Lifetime» είναι ένα προσωπικό ταξίδι που γίνεται… μία φορά σε μια ζωή. Μια συνολική εμπειρία που με έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής. Ή μάλλον αυτός ο κόσμος ήταν απλά η αφορμή για να διαπιστώσω ότι αυτό που κινεί τους ανθρώπους στη δράση, είναι το πάθος. Και το πάθος δεν μπορεί παρά να είναι ρομαντικό και συναισθηματικό. Ο Γιάννης Πετρίδης είναι ένας πόλος έλξης ενός ονειρόκοσμου μέσα στον οποίο ακούγονται μουσικές και κινούνται άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εκφραστούν με ήχους, να δημιουργήσουν με νότες και να αντιδράσουν σε ό,τι τους περιορίζει. Η rock μουσική γίνεται σε αυτόν τον κόσμο και σε αυτήν την ταινία, ένα σημείο εκκίνησης για να ξεκινήσουν άνθρωποι τα ταξίδια τους και να φτάσουν σε άλλους ανθρώπους ή σε μαγεμένους τόπους με ιδιαίτερη σημασία και vibe – όπως η California. Γνώρισα ανθρώπους με διαφορετικές κουλτούρες και στόχους που ενώνονται όμως κάτω από μια αγωνία: να επικοινωνήσουν μέσα από τη μουσική και να εκφράσουν το δικό του πάθος ο καθένας. Ο Γιάννης μέσα από τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο, τριάντα πέντε χρόνια τώρα γίνεται στην ταινία αυτός που ρίχνει την πρώτη κορίνα του ντόμινο που εξαπλώνει την ενεργοποίηση του πάθους σε όλους τους υπόλοιπους.»

Νικόλ Αλεξανδροπούλου

«Breakfast at Tiffany’s»

Μια ταινία all time classic  – το τραγούδι που συνοδεύει τη photo είναι επίσης αξιόλογο.

“Breakfast at Tiffany’s” – Deep Blue Something

You say that we’ve got nothing in common
No common ground to start from
And we’re falling apart
You’ll say the world has come between us
Our lives have come between us
But I know you just don’t care

CHORUS:
And I said what about “Breakfast at Tiffany’s?
She said, “I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it.”
And I said, “Well, that’s the one thing we’ve got.”

I see you – the only one who knew me
And now your eyes see through me
I guess I was wrong
So what now? It’s plain to see we’re over,
And I hate when things are over –
When so much is left undone

CHORUS:
And I said what about “Breakfast at Tiffany’s?
She said, “I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it.”
And I said, “Well, that’s the one thing we’ve got.”

You say that we’ve got nothing in common
No common ground to start from
And we’re falling apart
You’ll say the world has come between us
Our lives have come between us
But I know you just don’t care

CHORUS:
And I said what about “Breakfast at Tiffany’s?
She said, “I think I remember the film,
And as I recall, I think, we both kinda liked it.”
And I said, “Well, that’s the one thing we’ve got.”

Χάρις Αλεξίου – «Μεγάλωσα»

Αναρτώ το τελευταίο video clip της Χάρις Αλεξίου απο το τραγούδι – ποίηση που παρουσίασε μέσα απο τον πρόσφατο δίσκο της (“Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ‘σαι”) και που έκανε μεγάλη αίσθηση στο ευρύ κοινό.

H Χάρις Αλεξίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (my opinion)

Μαγική, συγκλονιστική, υπέροχη. Σε αυτές τις τρεις λέξεις συνοψίζονταν οι κουβέντες το βράδυ της Παρασκευής, λίγο πριν τις δώδεκα, έξω από το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Άλλη μια παράσταση της Χάρις Αλεξίου είχε τελειώσει και το κοινό – κοινό κάθε ηλικίας – μαγεμένο, «χειροκροτούσε» ακόμα την εμφάνιση της. Όχι άδικα. Η Χάρις – η Χαρούλα όπως ζήτησε απλά να την αποκαλούμε – για ακόμα μια φορά παρέδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας και φωνής. Για  6 παραστάσεις, που πήραν κατόπιν παράταση, βρέθηκε στη συμπρωτεύουσα – για 6 παραστάσεις το Μέγαρο ασφυκτιούσε από κόσμο, με τα εισιτήρια να έχουν προπωληθεί, κατά μεγάλο μέρος τους, καιρό πριν. Ενδεικτικό άλλωστε της επιτυχίας της είναι και οι 38.000 και πλέον που είδαν το «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ‘σαι» στο «Παλλάς» της Αθήνας. Σε μια συναυλία που διήρκεσε λίγο παραπάνω από 2 ώρες, η Χαρούλα ξεδίπλωσε το ρεπερτόριο της. Μέσα από μια μουσική αναδρομή που ξεκίνησε από τα χρόνια των μπουάτ και κατέληξε στο τελευταίο της δίσκο,είπε τραγούδια που έχουμε αγαπήσει, είπε τραγούδια νέα και κυρίως, είπε τραγούδια που δεν συνηθίζει. Από δίσκους παλιότερους, από στιγμές που μπορεί να ανήκουν στο παρελθόν, δεν έχουν ωστόσο χαθεί στη λήθη του χρόνου. Για την επιλογή του ρεπερτορίου, τα εύσημα ανήκουν στη Λίνα Νικολακοπούλου. Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Άγγελος Μεντής ενώ τη μουσική και τις ενορχηστρώσεις, ο Κώστας Παπαδούκας.

Προσωπικά δεν περίμενα κάτι λιγότερο. Έχοντας κατά νου, τις καλοκαιρινές συναυλίες της στο «Θέατρο Γης», δεν μπορούσα να περιμένω κάτι λιγότερο. Όσο για ξεχωριστές στιγμές (highlights); Αν και επαφίεται στα προσωπικά κριτήρια του καθενός, δε μπορώ να μην αναφερθώ στο «Πάτωμα» και στο ποιητικό «Μεγάλωσα». Σίγουρα μέσα σε δύο ώρες δεν μπορεί να καλυφθεί μια μουσική πορεία τόσων χρόνων, σίγουρα μένει κάποιο παράπονο για κάποιο τραγούδι που δε συμπεριελήφθη κατά την επιλογή και έχω την αίσθηση πως οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, θα μπορούσαν ακούραστα να παρακολουθούν τη Χαρούλα για δύο ώρες ακόμα! Όμως σε μια εποχή που η κρίση γίνεται καθημερινότητα και που το να τηρούνται προτεραιότητες εξόδων γίνεται επιτακτική ανάγκη, είναι όλο και πιο απαραίτητο να γίνονται παραστάσεις αξιόλογες, προσπάθειες που γίνεται αντιληπτό ότι έχει επενδυθεί χρόνος και μεράκι. Και αυτή η παράσταση, είναι σίγουρα ανάμεσα σε αυτές.