Πράγματα που αγαπώ κι άλλα που δεν αγαπώ καθόλου

Με αφορμή μια συζήτηση, έκανα μια λίστα με τα πράγματα που αγαπώ αλλά και με ‘κείνα που δεν αγαπώ. Αυτά που αγαπώ βγήκαν περισσότερα.

Πράγματα που αγαπώ:

Τη μυρωδιά της βροχής.  Το άρωμα του φρέσκου καφέ το πρωί. Τις ταινίες και τα βιβλία με καλό τέλος. Τα θερινά σινεμά. Τα χειμερινά σινεμά. Το λευκό κρασί τα καλοκαίρια. Το κόκκινο κρασί τους χειμώνες. Τις κουβέντες που τα συνοδεύουν. Τη θάλασσα το σούρουπο. Τις παραστάσεις στα ανοιχτά θέατρα. Τα καλογραμμένα κείμενα. Τους ευγενικούς  ανθρώπους. Τους παρατηρητικούς ανθρώπους. Τις συναυλίες τις νύχτες που ‘χει φεγγάρι. Τους παθιασμένους με την τέχνη τους. Τα περιοδικά. Τη φωνή της Χαρούλας. Τους στίχους της Νικολακοπούλου. Και του Ευαγγελάτου. Τα live albums. Τις σοκολάτες. Κι ακόμα περισσότερο τις Dairy Milk. Τις πιτζάμες. Τον ήχο της καφετιέρας. Τον ήχο εισερχόμενου μηνύματος. Τα μακρινά ταξίδια με αυτοκίνητο. Τη Σαμοθράκη το καλοκαίρι. Τους ανέμελους χορούς μέχρι τελικής πτώσης. Τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Τα βιβλιοπωλεία. Και τις βιβλιοθήκες.  Τα πλατιά χαμόγελα. Και τις αγκαλιές. Τις μεγάλες πόλεις. Τα πάρκα στις μεγάλες πόλεις. Τις τηγανητές πατάτες. Και τα κρουασάν. Τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Το γαλλικό σινεμά. Τις αφίσες από ταινίες. Τις αίθουσες ζωγραφικής στα μουσεία. Τις μεγάλες βόλτες με τα πόδια. Τις ερημικές παραλίες. Το «Πάτωμα». Τα καλοκαιρινά βράδια σε αυλές και μπαλκόνια. Τις λίστες. Τις δραματικές σειρές. Τις ταινίες της Meryl Streep. Τις συζητήσεις επί παντός.  Τις συνωμοτικές ματιές. Τη μπιρίμπα. Το ραδιόφωνο. Τα δέματα του Amazon. Τα supermarket. Τα moleskine. Τα photoblogs. Το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης». Tον «Ενικό αριθμό» και «Το τρίτο στεφάνι». Tα άνετα παπούτσια. Τα γράμματα. To Παρίσι, κάθε εποχή του κάθε χρόνου.

 

Πράγματα που δεν αγαπώ:

Τη νωθρότητα του καλοκαιριού. Τη ζέστη. Το φως της τηλεόρασης που αναβοσβήνει, όπως αυτό φαίνεται έξω από τα παράθυρα των σπιτιών. Τις ουρές στις υπηρεσίες. Και τη γραφειοκρατία. Τους φακούς επαφής. Τα ταξίδια με το πλοίο ή το τρένο. Τους αγενείς ανθρώπους. Τους αδιάκριτους ανθρώπους. Και τους δήθεν. Τις κωμικές σειρές (εκτός από τα «Φιλαράκια»). Τα διλήμματα. Tη μαύρη σοκολάτα. Τα λαχανικά. Τα αναψυκτικά. Τα μέρη που έχει υπερβολικά δυνατά μουσική. Τους πολύξερους ανθρώπους. Και τους «κολλημένους». Τη θάλασσα το μεσημέρι. Και την ηλιοθεραπεία. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τον συνωστισμό.  Τον ιαπωνικό σινεμά.  Την παραδοσιακή μουσική. Τα ανορθόγραφα σημειώματα. Τις ταινίες και τα βιβλία φαντασίας. Τις τάσεις φυγής. Τη μιζέρια. Και την αδικαιολόγητη μελαγχολία. Τους άδειους τοίχους. Το φραπέ. Και τη μαρμελάδα. Τα παγωτά με γεύση φρούτων. Και τα γλυκά με φρούτα. Τις πιπεριές. Το πακετάρισμα των αποσκευών. Και τις μετακομίσεις. Την οδήγηση. Τον παραθερισμό κάπου στη φύση. Τα πολλά λόγια που λένε λίγα. Την τεκίλα. Τους αποχαιρετισμούς. Τα σκουφιά και τα γάντια. Τις αίθουσες γλυπτικής στα μουσεία. Τις μικρές πόλεις. Την παραίτηση.  Την επιτήδευση. Τα πολυδιαφημισμένα τίποτα. Τις συμβουλές. Το σκοτάδι.

Η εικονογράφηση του ποστ έγινε από το καταπληκτικό: http://browndresswithwhitedots.tumblr.com/

Advertisements

To καλοκαίρι μου

Το καλοκαίρι μου.

Έχει μελωδίες, μουσικές, στίχους.

Έχει εικόνες, χρώματα, νοητές φωτογραφίες.

Έχει μυρωδιές, γεύσεις, αρώματα.

Έχει ήλιο, βραδινή δροσούλα κι ένα αεράκι που σου παίρνει τα μαλλιά.

‘Εχει απλότητα – τόση απλότητα που μερικές φορές μοιάζει επιτηδευμένη.

Κι έχει και όνειρα.

Ένα ολάνθιστο μπαλκόνι. Μελωδίες να ακούγονται στο βάθος. Άλλοτε από ραδιόφωνο, κι άλλοτε από επιλογή. Κλειστή τηλεόραση. Δυσθυμία απέναντι στα «νέα» που δεν είναι τόσο νέα πια. Δυσαρέσκεια απέναντι στην επανάληψη. Είναι φορές που θαρρείς πως θα επιλέξεις το mute και θα ακούς όλα τα λόγια. Κορεσμός. Νιώθεις πως δεν μπορούν να χωρέσουν άλλες «κακές» ειδήσεις. Άλλες δυσοίωνες προβλέψεις. Αναζητάς το φως. Ελπίζεις. Αφήνεις το κουτί μακριά, το αφήνεις να προβάλλει σειρές περασμένων δεκαετιών. Τηλεοπτικά γενόμενα που κάποτε σχολίαζες πάνω από το αναλογικό σου τηλέφωνο και τώρα δεν έχεις διάθεση να τους ρίξεις ούτε ένα βλέμμα. Η ζωή ξεπερνά και το πιο απίθανο σενάριο – κλισέ. Αλλά αληθινό κλισέ. Αναζητάς αυτά που θα κάνουν τη ψυχή σου να χαμογελάσει. Μια ωραία ταινία σε ένα θερινό σινεμά. Μια βόλτα στην πόλη. Μια παράσταση σ’ένα ανοιχτό θέατρο. Μια συναυλία γεμάτη τραγούδια που όλο το χειμώνα άκουγες από τα ακουστικά σου καθώς πήγαινες στη δουλειά. Ένα περιοδικό γεμάτο εικόνες και λόγια που μεταδίδουν έμπνευση. Ένας φίλος που μοιράζεστε μυστικά με ένα βλέμμα. Μια παρέα που διασκεδάζει με κουβέντες. Χιλιόμετρα κάτω από τον ήλιο. Ένα φιλί. Μια αγκαλιά. Ένας έρωτας που ήρθε, ένας άλλος που έφυγε, ένας που είναι να έρθει. Μια φέτα καρπούζι, μια βουτιά στο νερό, μια περπατάδα δίπλα στο κύμα, ένα παγωμένο κρασί, ένα παγωτό φράουλα που όταν δε βρίσκεις το αντικαθιστάς με σοκολάτα, ένας καφές νωρίς το πρωί, ένα βιβλίο που μπορεί να σε ταξιδέψει.

Ανάσες. Ανάσες σε μια πραγματικότητα ζόρικη. Λίγες ανάσες για να τα βγάλεις πέρα. Δεν εθελοτυφλείς, δεν κλείνεις τα μάτια. Αγκαλιάζεις τα όμορφα κι είναι αρκετό. Τους δίνεις λίγο χώρο, τα αφήνεις να «φωλιάσουν» στη ζωή σου. Λίγο ροζ μέσα στην τόση μαυρίλα. Χαμογελάς.

Leaving Thessaloniki

Αποχαιρετιστήριο.

Ήρθε η ώρα να χαιρετήσω αυτή την πόλη. Τα συναισθήματα μου είναι τόσο μα τόσο περίεργα. Για το τέλος μιας εποχής. Για την αρχή μιας καινούριας. «Κλειδώνω» ανθρώπους και στιγμές, συναισθήματα και σκέψεις. Γεμίζω τις αποσκευές μου με όσα μου έμαθε η ζωή εδώ. Πετάω όσα με χάλασαν, τα αφήνω να χαθούν στη λήθη. Κρατάω μόνο τα καλά. Αυτά που «γέμισαν» την ψυχή μου με χαμόγελα.


Θυμάμαι σα να είναι χθες την άφιξη μου εδώ. Με όρεξη, μεράκι και φόβο για το άγνωστο, περιπλανιόμουν στα στενά της Παπάφη για να βρω το σπίτι που θα στεγάσει κάποια, αναμφιβόλως, από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Πρώτες «αναγνωριστικές» βόλτες στο Λευκό Πύργο, στην Καμάρα, στη Φιλοσοφική. Στα σίγουρα. Θάλασσα, ήλιος, παραλία, μια πόλη τόσο διαφορετική από τη δική μου. Όχι ομορφότερη, όχι χειρότερη. Διαφορετική. Άλλοι άνθρωποι, άλλη νοοτροπία, άλλη ζωή. Με φίλους παλιούς, συνοδοιπόρους. Κι ύστερα – πολύ σύντομα προστέθηκαν κι άλλοι. Μια παρέα που έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία. Με τα πάνω της, με τα κάτω της. Ξεκίνησε με πολλούς, κατέληξε με λιγότερους, δέθηκε περισσότερο. Φίλοι παλιοί και φίλοι καινούριοι έδωσαν χρώμα στα χρόνια αυτά. Αγάπες και έρωτες άφησαν το δικό τους «σημάδι».

Σχεδόν 10 χρόνια και 3 σπίτια μετά. Σίγουρα παραπάνω από το αναμενόμενο. Η Θεσσαλονίκη άλλαξε. Μαζί της κι εγώ. Αρκετά, αλλά όχι πολύ. Γνώρισα την πόλη από κάθε πλευρά της. Με τα καλά και τα άσχημα της. Με τα υπέρ και τα κατά της. Περπάτησα στα στενά της, περιπλανήθηκα στις γωνιές της. Γέλασα, πόνεσα, έκλαψα, χάρηκα, μοιράστηκα, αγάπησα, ερωτεύτηκα, θύμωσα, μέθυσα, μάλωσα, δέθηκα, προβληματίστηκα, συζήτησα, αποφάσισα, συνήθισα και ξε-συνήθισα, γιόρτασα, χόρεψα. Συναισθήματα. Πολλά. Και σκέψεις. Πολλές. Και βόλτες – ακόμα περισσότερες. Στα κάστρα, στην Άνω Πόλη, στο Χαριλάου, στην Αριστοτέλους, στη Βασιλίσσης Όλγας, στην παραλία – παλιά και νέα – στη Ναυαρίνου, στην Καμάρα, στη Σβώλου. Θρανία, εξεταστικές, διάβασμα και βράδια αξημέρωτα. Και μαζί με αυτά ξενύχτια στα ταβερνάκια, πολύωροι καφέδες, μπιρίμπες και επιτραπέζια, συγκεντρώσεις μέχρι πρωίας σε σπίτια και στέκια. Μαγαζιά που αγάπησα, καφέ που αποτέλεσαν κομμάτι της καθημερινότητας μου, χώροι που έγιναν – τρόπω τινά – δικοί μας. Συνδεδεμένα άρρηκτα με αναμνήσεις. Αυτά χαράχθηκαν στη μνήμη μου. Εκεί άφησα το αποτύπωμα μου.

Πράγματα που ακούγονται κοινά, συνηθισμένα. Κι όμως. Για τον καθένα είναι μοναδικά.



Μου έμαθε πολλά αυτή η Θεσσαλονίκη. Με «γέμισε» με μουσικές, γνώσεις, βιβλία, ταινίες, με τέχνη. Μου «έδειξε» δράσεις, με αφύπνισε, με ταξίδεψε. Μου «γνώρισε» ανθρώπους. Και καλούς και «κακούς». Μου «έδωσε» μαθήματα. Mου «σύστησε» την καθημερινότητα της. Με «έκανε σύμμαχο» στη ρουτίνα της. Με έκανε τελικά να την αγαπήσω – κι ας το συνειδητοποίησα αργά. Άλλωστε «όταν χάνουμε κάτι το εκτιμάμε». Δε βαριέσαι – είμαι υπέρ του «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Και τώρα, που όλα αλλάζουν, δε λυπάμαι. Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μου λείψουν. Από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Αλλά αυτή είναι η φυσική πορεία της ζωής: η εξέλιξη. Ετοιμάζω «βαλίτσες», αναπολώ, χαμογελώ. Κρατώ σφιχτά όλα αυτά, σαν ένας φωτογράφος που αποτυπώνει στο φιλμ του τις εικόνες που δε θέλει ποτέ να αφήσει πίσω του. Πλημμυρίζω από ευγνωμοσύνη. Για τα υλικά και τα άυλα.


* Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στους «δικούς μου» ανθρώπους. Σε όλους αυτούς που τα παραπάνω τους θύμισαν κάτι και σε όσους «αναγνώρισαν» στιγμές δικές τους. Ξέρουν αυτοί.

** Οι φωτογραφίες είναι από το site: ianos2012.gr και το φωτογραφικό του διαγωνισμό. Ανήκουν στους χρήστες tosodoulis, nkotzak και helenperd αντίστοιχα.