A great movie…(«Die Welle»)

Σήμερα ξαναείδα το «Die Welle» (ελληνιστί «Το Κύμα»). Εξαιρετική ταινία – με απίστευτη δυναμικη. Και θυμήθηκα πως όταν την είχα πρωτό-δει, είχα γράψει αυτό:

«Die Welle» (2008)

Πόσο εύκολο είναι στην κοινωνία του σήμερα να εξαλειφθούν οι κοινωνικές ανισότητες και να επικρατήσει η «ισότητα» της ομάδας; Και είναι άραγε αυτή επιθυμητή από τους πολίτες της ευρωπαϊκής κοινότητας; Πόσο εφικτή είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος που θα παρασύρει οδηγητές και οδηγούμενους στην πορεία του; Και κατά πόσο είναι δυνατό όλα αυτά να εκφραστούν σε ένα φάσμα ολοκληρωτισμού σε μια ενωμένη Ευρώπη που χρόνια τώρα γεύεται τους καρπούς της δημοκρατίας;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Βρισκόμαστε σε ένα γερμανικό σχολείο του σήμερα. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας ο καθηγήτης Rainer Wenger (Jurgen Vongel), μια καθ’ όλα ροκ προσωπικότητα. Πιο κοντά στους μαθητές του από ότι στους συναδέλφους του, από τη αρχή γίνεται αντιληπτή η διαφορά του από την (δια) δεδομένη εικόνα ενός καθηγητή…αρκεί να παρατηρήσει κάποιος τα T- shirt του (με τα σύμβολα των “Ramones” και των “Clash”) αλλά και τις αντίστοιχες μουσικές του επιλογές, που μαρτυρούν το πιο «επαναστατικό» παρελθόν του. Στα πλαίσια λοιπόν της εκπαιδευτικής εβδομάδας που διοργανώνεται στο σχολείο θεωρεί(ται) φυσικό ότι θα αναλάβει το μάθημα της «αναρχίας». Αντ’ αυτού… «αυτοκρατία»! Έπειτα από μια σύντομη συνομιλία με τους μαθητές του, θα καταλάβει πως ναι μεν έχουν αντιληφθεί το πόσο αρνητικό υπήρξε για τη Γερμανία το ναζιστικό καθεστώς, αλλά και πως από την άλλη θεωρούν απολύτως ανέφικτο να ευδοκιμήσει μια δικτατορία στο σήμερα. Και εκεί έρχεται η ιδέα για το…πείραμα! Αξιοποίωντας το έμψυχο υλικό της τάξης προσπαθεί να περάσει την ιδέα της ομάδας όπως όμως αυτή εφαρμόστηκε στα κατά καιρούς δικτατορικά – φασιστικά καθεστώτα. Στα πλαίσια πάντα του μαθήματος. Κοινή ενδυμασία, κοινός στόχος, κοινή κατεύθυνση, κοινή συμπεριφορά, κοινός χαιρετισμός. Και φυσικά ο ηγέτης. Ο καθηγητής τους. Το πείραμα όμως γίνεται «Κύμα» και παρασύρει τους πάντες σε μια κατάσταση που φεύγει…εκτός ελέγχου!

Η ταινία κινείται σε γρήγορους ρυθμούς με τη μουσική της επένδυση να ενισχύει αυτό το αίσθημα. Όσο για το στόρι; Είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μόρτον Ρου που κυκλοφόρησε το 1988 και που αφορά ένα πραγματικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια το 1967. Έντονη πολιτική χροιά υπάρχει αναμφισβήτητα, όμως πέρα από αυτό το βασικό ατού της ταινίας είναι ο ανθρώπινος παράγοντας.Πως ο καθένας από μας μπορεί από ξεχωριστή προσωπικότητα να γίνει «μέλος» της μάζας, στην οποία άλλωστε βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και το σενάριο. Μέσα από τις αντιδράσεις μιας ομάδας μαθητών γεννούνται ερωτήματα που αφορούν από τις εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη δύναμη που έχουμε να «αντισταθούμε» σε μια χιονοστοιβάδα που φτάνει να απειλήσει μέχρι και τα θεμέλια της δημοκρατίας μας…μέχρι την ανάπτυξη οποιουδήποτε εθνικισμού στην εποχή της παγκοσμιοποίησης… Και πως όλα αυτά είναι ανεξάρτητα εποχής και συνθηκών.

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία από όποιο πρίσμα και αν την δεις. Δυνατές ερμηνείες, κυρίως από τον πρωταγωνιστή της, Jurgen Vongel, αλλά και από τους μαθητές – ως επί το πλείστον νέα πρόσωπα – που καταφέρνουν να δώσουν συναίσθημα στην ταινία. Ως μόνο «μειονέκτημα» μπορούν να θεωρηθούν οι διάλογοι που θυσιάζονται στον βωμό της απλότητας, παρόλα αυτά ο σκηνοθέτης της – και σεναριογράφος κατά το ήμισυ – Dennis Gansel μας δίνει μια αρτιότατη ταινία και ξεπερνιέται ακόμα και το «εμπόδιο» της γερμανικής, με την οποία δεν είναι εξοικειωμένος – κυρίως – ο Έλληνας θεατής. Ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, το «Κύμα» είναι ικανό να μας παρασύρει… Και να μας προβληματίσει.

Advertisements

Γ.Καμίνης και Γ.Μπουτάρης στους «Πρωταγωνιστές»

Όλη η συνέντευξη που παραχώρησαν οι νεοεκλεχθέντες δήμαρχοι Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στο Σταύρο Θεοδωράκη.

Την Κυριακή 28-11 καλεσμένοι στους «Πρωταγωνιστές» ήταν ο κ.Καμίνης και ο κ.Μπουτάρης – οι δήμαρχοι, η εκλογή των οποίων αποτέλεσε έκπληξη αλλά και ανατροπή. Πολλές οι προσδοκίες και για τους δυο,με τον κόσμο να ζητά και να περιμένει να φέρουν την αλλαγή στην όψη των πόλεων τους.

Δείτε στα videos που ακολουθούν τι είπαν οι δύο κύριοι στο Σταύρο Θεοδωράκη – σε μια πολιτική συνέντευξη, που κάθε άλλο παρά βαρετή ήταν και που συζητήθηκε εκτενώς χθες και σήμερα.

part 1

part 2

part 3

&part 4



«Τι έμεινε από τις εκλογές;» Κάτι σαν απολογισμός…

Με τον απόηχο τους σιγά σιγά να σβήνει (μόλις μερικές μέρες μετά), με τους ανθρώπους να «επιστρέφουν» ξανά στην καθημερινότητα τους – αν θεωρήσουμε φυσικά ότι έστω και λίγο κατάφεραν να «ξεφύγουν» από αυτή – και τα μηνύματα που όλοι έχουμε πάρει να μεταφράζονται, να αναλύονται και να ερμηνεύονται σε πάνελ και παρέες, αναρωτιέμαι τελικά…τι έμεινε από τις εκλογές;

Σίγουρα έμειναν τόνοι φυλλαδίων. Στις εισόδους των πολυκατοικιών, στα σπίτια, στα πάρκα, στις πλατείες, στους δρόμους, έξω και μέσα στα εκλογικά κέντρα. Πέραν της οικονομικής διάστασης του ζητήματος, ενδιαφέρον έχει και η περιβαλλοντική. Σε μια εποχή μάλιστα που η «πράσινη ανάπτυξη» έχει γίνει μότο στους λόγους των πολιτικών ανά τον πλανήτη, διερωτώμαι για ποια πράσινη, οικολογική συνείδηση μιλάμε, όταν…ξεχνάμε να φροντίσουμε για τα βασικά. Και όταν ο κάθε υποψήφιος, γεμίζει το ζωτικό μου χώρο με τόση ποσότητα χαρτιού, δημιουργώντας ένα περιβάλλον αμφιβόλου αισθητικής, πως προσπαθεί να με πείσει ότι θα φροντίσει για το «νοικοκύρεμα» της πόλης και για τη νέα της (πιο) οικολογική ταυτότητα;

Τι άλλο έμεινε; Μια μακρά λίστα υποψηφίων. Εντυπωσιάστηκα πραγματικά από των αριθμό των συμπολιτών μας που θέλησαν να προτάξουν την πολιτική του πυγμή σε αυτές τις εκλογές. Έχω την αίσθηση πως μεγάλος αριθμός ανθρώπων σε αυτή τη χώρα θέλουν να γίνουν πολιτικοί. Πως αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι χιλιάδες συρρέουν στα εκλογόχαρτα των κομμάτων; (ή στις είτε στις audition των realities – αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!). Σαφώς και δε θέλω να είμαι δηκτική. Υπάρχουν άνθρωποι που – ευτυχώς – νοιάζονται για το μέλλον αυτού του τόπου, άνθρωποι με όραμα, φωνές που θέλουν (και πρέπει!) να ακουστούν. Άνθρωποι που θέλουν να αντιστρέψουν την πλάστιγγα που τόσο καιρό επιμένει να δείχνει σε βάρος μας.

Βέβαια στον αντίποδα αυτής της έντονης πολιτικοποίησης ορισμένων έρχεται η αποχή – την οποία αρνούμαι να ποσοτικοποιήσω. Διαφωνώ με την αθροιστική λογική που προτείνει πως 50% (π.χ.) δεν ψήφισε από άποψη. Το σύνολο του πληθυσμού που απείχε ήταν εξαιρετικά ανομοιογενές –και ως προς την ηλικία, και ως προς τον επαγγελματικό προσανατολισμό και ως προς τους λόγους αποχής. Συνεπώς είναι δύσκολη η ερμηνεία της αποχής ως φαινομένου. Παρόλα αυτά, εντοπίζεται ένα κλίμα έντονης δυσαρέσκειας αναμφιβόλως, μια αίσθηση ότι «όλα τριγύρω αλλάζουν, κι όλα τα ίδια μένουν».

Τι άλλο νιώθω να άφησαν αυτές οι εκλογές; Ανάγκη για ανατροπή του προβλεπόμενου, νίκη υπέρ των ατόμων ή ομάδων που ξεφεύγουν από την τετριμμένη πολιτική εικόνα και τον ξύλινο λόγο που δεν ακούει πια κανείς – στοιχεία που ίσως πηγάζουν και από τη δυσαρέσκεια που προαναφέραμε. Επί του προσωπικού, δεν επιζητώ τόσο αλλαγή προσώπων αλλά αλλαγή πόλεων. Αν βέβαια το ένα είναι απαραίτητο συνεπακόλουθο του άλλου, τότε έχει καλώς. Αλλά μιλάμε για ουσιαστική αλλαγή των πόλεων – για τόπους βιώσιμους, ανεξάρτητους, με ευκαιρίες επαγγελματικές, με δυναμική, με πολιτισμική διάσταση που θα παρακινεί τους κατοίκους της και θα τους βοηθά να διευρύνουν το πνεύμα τους. Πόλεις που δε θα αποζυμούν την ενέργεια μας αλλά θα μας προσφέρουν ενέργεια να δράσουμε.

Εκφρασμένη είτε μέσω της αποχής, είτε μέσω της διάθεσης των ψηφοφόρων, η κούραση της καθημερινότητας είχε άμεσο αντίκτυπο στην εκλογική διαδικασία. Ίσως να φταίει και ένας ενδόμυχος φόβος για το «καταδικασμένο» που εμείς δεν μπορούμε να ανατρέψουμε και απλώς κουνάμε το κεφάλι με συγκατάβαση ή γυρνάμε το κεφάλι από την άλλη. Χαίρομαι όμως γιατί βλέπω κάποια δείγματα  – και αυτό είναι που μου έμεινε περισσότερο από αυτές τις εκλογές – ότι ως λαός προσπαθούμε να  αποποιηθούμε την ηττοπάθεια, τον μεταπολιτευτικό δικομματισμό, τη συντηρητικότητα που μας χαρακτηρίζει. Προσπαθούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να δείξουμε ότι δε χάνουμε την ελπίδα μας. Την προσωποποιούμε, την πολιτικοποιούμε, της δίνουμε χροιά (και εξουσία) και αναμένουμε το καλύτερο αύριο.

Διαδίκτυο today: Προάγεται τελικά ο παραγωγικός διάλογος;

Δεν είναι ότι θα επιχειρήσω να πάρω θέση στο παραπάνω ερώτημα, άλλωστε άλλοι – περισσότερο καταρτισμένοι – μπορούν να το κάνουν αυτό καλύτερα από μένα. Αφήστε που νομίζω ότι η απάντηση δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη. Το διαδίκτυο, τα portal – σύμμαχοι της διαδραστικότητας αλλά και τα social media είναι υπό ανάπτυξη ακόμα.  Ωστόσο σήμερα, ήρθα αντιμέτωπη με μια μάλλον ευχάριστη έκπληξη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τη Δευτέρα, η Ρέα Βιτάλη ανέρτησε, στο  Protagon.gr , ένα κείμενο για την Υπουργό Παιδείας διά βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννα Διαμαντοπούλου  – και συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην κατάργηση της βάσης του δέκα. Χθες, Τρίτη, η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε. Όχι σε παράθυρα, όχι με φωνές, όχι κατά το σύνηθη τρόπο του τηλεοπτικού γίγνεσθαι. Απάντησε με ένα κείμενο που αναρτήθηκε στη σελίδα των «Πρωταγωνιστών».  Ασχέτως από τις απόψεις που διατυπώθηκαν, ασχέτως από το με ποια από αυτές  συμφωνείς,  είναι σημαντικός ο νέος αυτός διάλογος. Είναι σημαντικό να βλέπεις πολιτικούς να παίρνουν το λόγο κατά αυτόν τον τρόπο και να απαντούν στις διαφορετικές «φωνές». Είναι σημαντικό να βλέπεις πολιτικούς να χρησιμοποιούν τα νέα μέσα, να ζουν στην εποχή τους. Και βρίσκω άκρως ενθαρρυντικό το γεγονός ότι και στα δύο κείμενα έχει τη δυνατότητα να παρέμβει ο κάθε αναγνώστης με το σχόλιο του.

Δείτε το κείμενο της Ρέας Βιτάλη με ένα κλικ ΕΔΩ και την απάντηση της κ. Διαμαντοπούλου με ένα κλικ ΕΔΩ.

Υ.Γ. Και μιας και ανέφερα το Υπουργείο Παιδείας, δείτε το νέο site με ένα κλικ ΕΔΩ. (Το έχει και στα  [+] του «Ιnfo Diet» της «AthensVoice» της προηγούμενης εβδομάδας: «www.minedu.gov.gr. Αυτή είναι η νέα ιστοσελίδα του Υπoυργείου Παιδείας. Κόστος κατασκευής: € 150.»)

«Τίνα Μπιρμπίλη: Πως πέσαμε στην ξέρα» (protagon.gr)

«Τίνα Μπιρμπίλη: Πως πέσαμε στην ξέρα» (protagon.gr)

Αναρτώ αυτό το κείμενο αφενός γιατί το βρίσκω ενδιαφέρον – όπως και τα σχόλια των αναγνωστών – αφετέρου γιατί είναι ενθαρρυντικό, πέραν πολιτικών ιδεών και παρατάξεων, το γεγονός ότι ένα πολιτικό πρόσωπο, και δη υπουργός, αποφασίζει να ανοίξει διάλογο με τους πολίτες μέσω μιας ιστοσελίδας. Το εναλλακτικό του μέσου είναι προφανές δέλεαρ. Είναι όμως εξίσου θετικό το ότι από το κείμενο απουσιάζει η “ξύλινη γλώσσα” που χορτάσαμε από τους πολιτικούς κάθε παράταξης. Ασχέτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, ασχέτως της ιδεολογικής μας κατεύθυνσης, νομίζω ότι το “να βγούμε δυνατοί” για το οποίο μας παροτρύνει η κ. Μπιρμπίλη, καθώς και η ανάλυση της για τους λόγους – αίτια της σημερινής κατάστασης της χώρας μας, μας αφορά όλους.