Summertime.

Μπορεί να μην είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστρια του καλοκαιριού (θα με χαρακτήριζα μάλλον «παιδί του χειμώνα») αλλά δε μπορώ να παραβλέψω τις ομορφιές του – κι ας μη μοιάζουν πια τα καλοκαίρια με άλλα. Κι ας συνεχίζω να γκρινιάζω, σχεδόν αδιάκοπα, για τη ζέστη.

Τι αγαπώ σε αυτό;

Τον ήλιο που μπαίνει από τις γρύλιες τα πρωϊνά.

Τον ήχο από τα παγάκια στον παγωμένο καφέ. Παρότι είναι πάντα ο πρώτος καφές της ημέρας ελληνικός.

Τα ανοιχτά παράθυρα. Κι ένα αεράκι να φυσάει.

14

1

00

15

Tη σκιά που βρίσκεις αναπάντεχα έπειτα από βόλτες κάτω από τον καυτό ήλιο.

Τις βουτιές. Σε καταγάλανα νερά. Είτε στις δροσερές θάλασσες του Ιουνίου, είτε στις άλλες τις πιο ζεστές του Αυγούστου.

Ένα τσίπουρο σε ένα καφεναί.

Tην ανέλπιστη καλοκαιρινή μπόρα.

Το παγωμένο κρασί στο μπαλκόνι αφήνοντας πίσω άλλη μια ζεστή μέρα.

Το νησί που ονειρεύεσαι. Κι ας μην πας τελικά.

9

11

Τα τραπεζάκια έξω.

Τα θερινά σινεμά. Πάντα τα θερινά σινεμά.

Τις κουβέντες που ανταλλάσεις σε μπαλκόνια και αυλές. Που είναι αλλιώτικες, πιο ανάλαφρες από τις χειμερινές.

Το καρπούζι, που θαρρείς πως ταιριάζει όλες τις ώρες.

Τα νέα βιβλία που επιλέγεις, τα πιο πολλά αστυνομικά. Που τα διαβάζεις σε νέες γωνιές.

Τα βράδια κάτω από το φεγγάρι.

55

66

16

12

44

Το soundrack με τις μουσικές που αναμιγνύεις για να συνοδεύσουν τους θερινούς σου μήνες.

Που ‘χει μερικά πάντα αγαπημένα:

Summertime, Ella Fitzgerald

Here comes the sun, Nina Simone

The Summer Wind, Madeleine Peyroux

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι, Μανώλης Φάμελλος

Το καλοκαίρι, Παύλος Παυλίδης

Sunnyside, Leftover Cuties

Waitin’ on a sunny day, Bruce Springsteen

Summer Wine, Lana del Rey (φέτος έτσι)

Falling from Grace, The Gentle Waves

Dance me to the end of love, Pieter Embrechts

Love me do – The Beatles

Santa Fe, Beirut

I want the world to stop, Belle & Sebastian

Ακρογυαλιές Δειλινά, Ελεονώρα Ζουγανέλη & Imam Baildi

Που ‘χει κι άλλα.

Και φυσικά την πόλη που γίνεται διαφορετική. Που φορά τα καλοκαιρινά της κι αλλάζει ρυθμούς. Κι ανάβει τα φώτα της το βράδυ προσκαλώντες σε να την περπατήσεις.

33

Advertisements

Tα πρωϊνά.

Τα πρωϊνά.

Η ωραιότερη στιγμή της ημέρας. Εκείνη που ανοίγεις τα μάτια σου κι αντικρίζεις τον κόσμο. Εκείνη που το φως λούζει το δωμάτιο κι η μέρα σου δείχνει τη διάθεση της.

Θα ‘χει ήλιο, σύννεφα ή βροχή;

(…) αναρωτιέμαι: αντιλαμβάνονται ότι αυτή η στιγμή, αυτό το υπέρλαμπρο πρωϊνό δε θα ξανάρθει ποτέ; Συνειδητοποιούν ότι ζούμε τώρα, εδώ, κι ότι όλα είναι επισφαλή, εύθραυστα και πρόσκαιρα;

Τα πρωινά.

Τα ασυναίσθητα δευτερόλεπτα που προσπαθείς να ισορροπήσεις μεταξύ ύπνου και μη. Που όλα είναι πιθανά. Που χουζουρεύεις σε ξέστρωτα σεντόνια και προσπαθείς να κάνεις τα όνειρα να διαρκέσουν λίγο παραπάνω. Κι έπειτα τα όνειρα δίνουν τη θέση τους στη πραγματικότητα.

Πόσα από αυτά θα γίνουν αληθινά;

  (…) είναι η διαφεύγουσα λαμπρότητα που λαμπυρίζει στις ραφές κάποιων ονείρων. Της λαμπρότητας που, σαν ξυπνάμε, ήδη ξεθωριάζει από το νου μας και σηκωνόμαστε με την ελπίδα να τη βρούμε, ίσως σήμερα, τούτη την καινούρια μέρα, όπου όλα μπορούν να συμβούν, όλα μα όλα.

Τα πρωϊνά.

Ο ήχος από το ξυπνητήρι που αλλάζεις κάθε τόσο.

Ο ζεστός καφές. Ο πρώτος καφές της ημέρας. Μαζί με τα πρώτα νέα.

Μαζί με ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Και λίγο ραδιόφωνο.

(…) αν είχα τις λέξεις και τη μουσική, θα τραγουδούσα «Ω, τι υπέροχο πρωϊ!» κάθε καινούρια μέρα που ξυπνάω κι έχω την υγεία μου, το κεφάλι μου είναι στη θέση του, δεν πονάει, δεν καίει από τον πυρετό. Κάθε καινούρια μέρα που μοιάζει με κατάφωτο δωμάτιο.

Τα πρωινά.

Mοναχικά ή με παρέα.

 

Τα πρωινά.

Όπως τα είπαν οι άλλοι.

(…) γνωρίζουμε ότι αυτές τις ώρες αναπόφευκτα, θα ακολουθήσουν κι άλλες, πολύ ζοφερότερες και δυσκολότερες. Κι όμως, λατρεύουμε την πόλη το πρωί. Ελπίζουμε, περισσότερο απ’ ότιδήποτε άλλο, να μας δοθεί κι άλλο.

Η Νέα Υόρκη, με το σαματά της και τα αυστηρά, γκρίζα γεράματα της, την απύθμενη παρακμή της, δεν παραλείπει να παράγει μερικά πρωϊνά σαν και τούτο. Πρωϊνά που κατακλύζονται από μια επιβεβαίωση της νέας ζωής, τόσο αποφασισμένης που είναι σχεδόν κωμική, σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων που αντέχει ατέλειωτες, φριχτές τιμωρίες και πάντα βγαίνει σώος, αλώβητος, έτοιμος γι’ ακόμα περισσότερα.

Τα πρωϊνά.

Όπως τα ζούμε εμείς.

Aυτό είναι τo soundtrack της ανάρτησης. H εικονογράφηση έγινε από τα υπέροχα browndresswithwhitedots και kiyoaki, ενώ τα αποσπάσματα προέρχονται από τα βιβλία: «Ο χρόνος πάλι» (Σ. Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκης, 2009) και «Οι ώρες» (Michael Cunningham, εκδ. Λιβάνης, 2000).

Ταξίδι.

Με το μυαλό. Σε μέρη που έχω πάει και σε άλλα που θέλω να πάω. Βόλτες με το νου σε μερικά από τα ωραιότερα, κατ’ εμέ, μέρη του πλανήτη.

Όχι με αξιολογική σειρά.


Dream trip: New York City


Θεσσαλονίκη: Μέρος συνδεδεμένο με τις ωραιότερες των αναμνήσεων.


Under the Tuscan Sun


Florence


Πηγαίνοντας προς Νέα Υόρκη.


Βόλτες στο Παρισάκι. Στιγμές δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο.


Ελαφονήσι. Κρήτη. Καλοκαίρι.


Sunflowers in Tuscany.


Αθήνα. Η αιώνια αγαπημένη.


Πλάκα: Μία από τις πιο όμορφες γωνιές της.


Παρίσι
.


Λονδίνο.


Λονδίνο.


Ένα μπαλκόνι στη Νέα Υόρκη. Για βράδια με κρασί.


Τοσκάνη.


Καφεδάκι πρωϊνό σε ένα (όποιο) ελληνικό νησί.


Nέα Υόρκη. Χειμώνας.


Παρισάκι λατρεμένο. Κάθε εποχή του κάθε χρόνου.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι όλες από το Pinterest.

Θεσσαλονίκη…(μέρος 2ο)

Μέρος 2ο και τελευταίο. Mερικές ακόμα εικόνες και φωτογραφίες της πόλης… Mερικές ακόμα αγαπημένες αναμνήσεις που τριγυρνάνε στο νου.


Με θέα το Θερμαϊκό, κάτι νωχελικά απογεύματα.


Περπατάδες στις ανηφοριές και στις κατηφοριές.


Σάββατα. Με επίσκεψη στην «Πρωτοπορία» κι έπειτα από εδώ, χαζεύοντας την πόλη.


Η πόλη είναι τα στενά της. Κουβέντες μες τη μέση του δρόμου.


Είναι και οι μεγάλοι δρόμοι της.


Είναι και οι δρόμοι που χιλιοπερπατήσαμε.


Είναι και η πλατεία. Με πρωϊνό στο χέρι λίγο πριν χωθούμε σε κάποιο από τα καφέ της Σβώλου.


Βράδια περνώντας από τη στροφή που συναντούσαμε καθημερινά. Τα καλοκαίρια στο θερινό σινεμά απέναντι.


Κι άλλα βράδια που χανόμασταν στις στοές. Ψάχνοντας για ‘κείνο το «μαγαζί-που-σίγουρα-θα-σου-αρέσει».


Μέρες.


Και νύχτες.

*Οι φωτογραφίες είναι όλες από το deviantart.com

Θεσσαλονίκη…

Χαζεύω εδώ φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης. Προσπαθώ να «χωρέσω» σε αυτές αναμνήσεις 10 χρόνων. Θυμάμαι στιγμές, ανθρώπους, μέρη. Και ξεχωρίζω μερικές από τις πιο αγαπημένες μου εικόνες…


H στροφή απέναντι από το Λευκό Πύργο. Εκεί που περιμέναμε ταξί τα ξενύχτικα βράδια.


Χειμώνα – καλοκαίρι. Περπατάδες από το Λευκό Πύργο ως το Μέγαρο. Και πίσω.


Η καλύτερη θέα. Από ένα μπαλκόνι στη Βασιλίσσης Όλγας.


Το ραντεβού μας. Για χρόνια.


Η 2η αγαπημένη μου πλατεία.


Και η 1η.


Τα ξενύχτια.


Κινηματογραφική ανάσα, εκεί στα τέλη του Νοέμβρη.


Κι οι παραστάσεις. Πολλές, διαφορετικές, όλες σημαντικές.


Τα live. Σε μικρές σκηνές και άλλες μεγαλύτερες.


Διάλειμμα από τις βόλτες.


Τα βροχερά πρωϊνά, ψάχνοντας καφέ για να χωθείς.


Θεσσαλονίκη. Η Σβώλου, η Μητροπόλεως, τα στενάκια κάθετα σε αυτήν. 

*Όλες οι φωτογραφίες είναι από τον ιστότοπο www.ianos2012.gr/photos2012

Best Magazine Covers (like…ever!) – Plus η νοσταλγία που αυτά προκάλεσαν

Τι κοινό έχουν οι παρακάτω φωτογραφίες;

Όλα τους έχουν συμπεριεληφθεί στη λίστα με τα 40 καλύτερα εξώφυλλα περιοδικών – σύμφωνα με την ASME (American Society of Magazine Editors).

Μπορείς να δεις και τα υπόλοιπα με ένα κλικ ΕΔΩ (το original site) αλλά και ΕΔΩ (στα ελληνικά).

*Κοιτώντας όλα αυτά τα εξώφυλλα σκέφτομαι πως ναι, το ίντερνετ είναι ένας κόσμος μαγικός. Και ειδικά στον τομέα της ενημέρωσης, έχει φέρει τα πάνω κάτω: ανά πάσα στιγμή μπορείς να έχεις πρόσβαση σε όποιες και όσες πληροφορίες θέλεις. Μπορείς να μεταπηδάς από το ένα site στο άλλο, χωρίς να σε νοιάζει π.χ. το κόστος (όπως στα έντυπα). Μπορείς εκεί που διαβάζεις την εφημερίδα της γειτονιάς σου, να ξεφυλίσσεις το Vanity Fair και το New Yorker. Να δεις, να μάθεις, να ψαχτείς, να ακούσεις, να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Ο κόσμος, ο πλανήτης ολόκληρος είναι, πολλές φορές, ένα κλικ μακριά. Όμως, την αμαρτία μου θα την πω. Ίσως είμαι ρομαντική, ίσως και θύμα της νοσταλγίας. Αλλά σε ότι αφορά τα περιοδικά, νιώθω όπως και στα βιβλία. Θέλω να ανυπομονώ να εκδοθούν για να τα αγοράσω (ξέρω, κρίση αλλά και πάλι). Θέλω να πηγαίνω στο περίπτερο και να επιλέγω ποιο ταιριάζει στην αισθητική και στη θεματολογία που προτιμώ. Να χαζεύω το εξώφυλλο, να τα ξεφυλλίζω, να επιλέγω ποιο θέμα θα διαβάσω πρώτο, ποιο μετά. Να χάνομαι στις φωτογραφίες τους. Να τα συλλέγω. Να τα ανοίγω έπειτα από καιρό και να θυμάμαι πως ήταν το πριν. Παρόμοια και με τα βιβλία. Αν και τα e-books είναι άκρως δελεαστικά, τίποτα δε συγκρίνεται με τη βόλτα στο βιβλιοπωλείο, τις ώρες που ξοδεύεις διαλέγοντας, τις βιβλιοθήκες που γεμίζουν…το αίσθημα που περιγράφει η παρακάτω εικόνα (χεχε)…

(από το site: http://ilovereadingandwriting.tumblr.com)

Τhe Sartorialist

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό το ποστ, δεδομένου ότι οι γνώσεις μου περί μοδός είναι ελάχιστες. Είναι ένα αντικείμενο που πως να το πω, δεν το χω καθόλου. Την σελίδα του Sartorialist όμως την παρακολουθώ καιρό (χρόνια θα έλεγα) και την βρίσκω άκρως ενδιαφέρουσα. Μ’αρέσουν οι φωτογραφίες του, μου αρέσουν οι επιλογές του, μ’αρέσει ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να παρουσιάσει τη δουλειά του. Μπορεί να μην επισκέπτομαι το blog του καθημερινά, ωστόσο κάθε φορά που κάνω κλικ στην ιστοσελίδα του, κολλάω για τα καλά… Είχα κάνει και ένα ποστ κάποια στιγμή  για τον κ. Σκοτ Σούμαν (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) αλλά ένεκα μεταφοράς του blog και διαγραφής του παλιού, αδυνατώ να το βρώ.

Το παρακάτω είναι ένα βίντεο (ντοκιμαντέρ) και αφορά στον δημοφιλή φωτογράφο αλλά και στο έργο του. Voila:

Περισσότερα για τον ίδιο μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Πηγή (video): http://www.georgakopoulos.org