«Ό,τι αξίζει…»

1

Update: Πρωτοείδα την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» μερικά χρόνια πριν και είχα εντυπωσιαστεί: από το κείμενο, από τη σκηνοθεσία μα κυρίως από την ερμηνευτική δεινότητα της Νένας Μεντή. Θαυμάσια ηθοποιός, θαρρείς πως σε τούτη την παράσταση παραδίδει σεμινάριο υποκριτικής. Την ξαναείδα σήμερα (αν και σπανίως ξαναβλέπω την ίδια παράσταση). Και είμαι το ίδιο εντυπωσιασμένη.

Παρακάτω το κείμενο που είχα γράψει τότε. Και που σήμερα δε θα άλλαζα ούτε λέξη – εκτός από την ημερομηνία.

Χρόνος: βράδυ Πέμπτης. Τόπος: Γνωστό θέατρο της πόλης. Η παράσταση: ένας μονόλογος. Τιμή εισιτηρίου: κανονική (για τα θεατρικά δεδομένα). Κι όμως. Δεν έπεφτε καρφίτσα! Τι κι αν ήταν καθημερινή, τι κι αν πρόκειται για ένα δύσκολο είδος, τι κι αν είμαστε εν μέσω κρίσης. Ένα κατάμεστο θέατρο έστελνε το μήνυμα: Το κοινό στηρίζει την τέχνη παρά τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Και φαίνεται πρόθυμο να στηρίξει και να χειροκροτήσει ό,τι θεωρεί πως αξίζει,  να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει η καθημερινότητα και να τροποποιήσει όσο δύναται τις προτεραιότητες του.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Αναφέρομαι στην «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», το μονόλογο με θέμα τη ζωή της γνωστής στιχουργού που έχει υπογράψει πολλά λαϊκά ακούσματα που «μυρίζουν» Ελλάδα. Η «γιαγιά Ευτυχία» παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια της εγγονής της σε ένα βιβλίο* που χάριν της αμεσότητας που του προσδίδει η προσωπική μαρτυρία, έγινε θεατρικό. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αφήγηση επενδυμένη με τα γνωστότερα των τραγουδιών της, σκιαγραφείται η προσωπικότητα της Ευτυχίας αλλά και η ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Από τη Μικρά Ασία, τον ξεριζωμό, τα μπουλούκια και τους θιάσους, στο ρεμπέτικο τραγούδι. Στους στίχους και τις νότες της Ευτυχίας. Πόνος, οράματα, προσωπικά βιώματα, απώλειες, σκέψεις, συναισθήματα, γεγονότα – όλα γίνονται «μαγιά» για τα τραγούδια που έγραψε η πολυδιάστατη αυτή προσωπικότητα. Τραγούδια που «έντυσαν» τούτο το μονόλογο μα και τα πλάνα της ζωής όλων μας – παλαιότερων αλλά και νεότερων.

Η παράσταση ξεδιπλώνεται με «συνομιλίες» της Ευτυχίας με τα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή (αλλά και το έργο) της: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της.

Όμως το έργο δεν ξεχωρίζει μόνο για την τόσο καλοστημένη διήγηση της πολυκύμαντης αυτής ζωής. Μένει στο μυαλό όλων για το ρεσιτάλ ερμηνείας της Νένας Μεντή. Άφωνο – χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής – το κοινό στέκεται και παρακολουθεί την εξαίρετη, τη θαυμάσια αυτή ηθοποιό να ξεδιπλώνει τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Συγκίνηση και κατόπι γέλιο. Δράμα και κωμωδία. Μέσα από την εξαίσια εναλλαγή των συναισθημάτων παρασύρει το κοινό μαζί της – κλαίει και γελάει παρέα της με διαφορά μερικών λεπτών μόλις. Και ύστερα τη συνοδεύει κι αυτό ψιθυριστά στα τραγούδια της Ευτυχίας. Για 100 λεπτά η κ. Μεντή καταφέρνει να εντυπωσιάσει – όπως ακριβώς είχε κάνει και πέρυσι με την «Εκάβη» της στο «Τρίτο Στεφάνι» του Εθνικού. Και να αποδείξει τον σημαίνοντα ρόλο του ταλέντου σε έναν καλλιτέχνη,  θέτοντας ίσως τον πήχη και τα όρια – σε μια εποχή μάλιστα που αυτά φαίνεται να καταργούνται και ο καθείς διεκδικεί τίτλους που δε δικαιούται.

Ορμώμενη από την ομολογουμένως έξοχη αυτή παράσταση αλλά και το πρωτοφανές – τουλάχιστον για τη  γράφουσα – φαινόμενο του κοινού να χειροκροτά όρθιο για αρκετά λεπτά, αναρωτιέμαι για τη δυναμική της τέχνης: πόσο και πως αυτή επηρεάζεται τελικά από την κρίση. Αναρωτιέμαι επίσης για τη σημασία της εμπορικής απήχησης ενός έργου. Όπως κι αν έχει, τη στιγμή που πολλοί διατείνονται έλλειψη θεατρικής – αλλά και αναγνωστικής – παιδείας στη χώρα μας, βρίσκω άκρως αισιόδοξο το ότι νούμερα (με τους όρους που προσμετράμε τουλάχιστον την εμπορική επιτυχία) αλλά και αναγνώριση δε γνωρίζουν μόνον τα «νούμερα» αλλά άτομα με ψυχή, άφθονο ταλέντο, καλλιτεχνική υπόσταση, ιδέες, όραμα και έργο άξιο αναφοράς.

Info:

• Συντελεστές:  Μονόλογος του Πέτρου Ζούλια, Σκηνοθεσία: Π. Ζούλιας
Ερμηνεύει: Νένα Μεντή.
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης

• Ρέα Μανέλη, «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», 2003, Εκδόσεις Άγκυρα.

Info:

Το έργο παρουσιάστηκε για τρία χρόνια στην Αθήνα και  δυο φορές στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη επιτυχία. Συγκέντρωσε διθυραμβικές  κριτικές από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και τιμήθηκε με 4 βραβεία «κοινού» του Αθηνοράματος:
1ο Βραβείο καλύτερης παράστασης
1ο Βραβείο Σκηνοθεσίας
1ο Βραβείο γυναικείου ρόλου
3ο Βραβείο Φωτισμών

Κι ένα κλιπ με αποσπάσματα από την παράσταση:

Ξεφύλλισμα vol. δε θυμάμαι

Ένα ποστ με μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα που διάβασα στον ελληνικό (διαδικτυακό) τύπο τις τελευταίες μέρες:

1.«Η ελληνική κοινωνία, κάπου εδώ, πρέπει να κάνει επανεκκίνηση. Να πατήσει το κουμπί restart. Ό,τι κάναμε, κάναμε. Όσο φταίξαμε, φταίξαμε. Ό,τι καταστρέψαμε, καταστρέψαμε. Τώρα πρέπει να αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Να τραβήξουμε μια γραμμή σε όλα αυτά που είναι η παλιά, εύκολη, πιασάρικη, κενή Ελλάδα της μετριότητας και της αυταρέσκειας. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα μιλάει τόσο πολύ, δεν θα είναι τόσο τσάμπα μάγκας, θα σκέφτεται, θα δημιουργεί. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα καίει. Θα φτιάχνει.»

από το Edito 379  του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice ΕΔΩ.

2. Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά με τη δική του μοναδική γραφή, ο Γιώργος Πανόπουλος αναζητά στο τελευταίο του κείμενο στο Doctv «νησίδες που ενωμένες θα μπορέσουν να δημιουργήσουν την καινούρια χώρα» ΕΔΩ.

3. Στο ίδιο site, δύο πολύ ωραία κείμενα στη στήλη «Φλουοξετίνη»: ένα παλαιότερο και ένα καινούριο.

4. Δύο και μία εξαίσιες συνεντεύξεις στη Lifo: της Ζυράννας Ζατέλη, του Γιώργου Αυγερόπουλου και της Σώτης Τριανταφύλλου.

5. Επίσης, ένα κείμενο της τελευταίας με τίτλο «Υποκρισία και μακαρόνια» στην «AthensVoice», όπου θέτει επί τάπητος τα συσσίτια (και άλλα) της Ελληνικής Εκκλησίας. Και έπειτα την απάντηση της Ιεράς Συνόδου και έπειτα την απάντηση της συγγραφέως.

6. Σε πιο ανάλαφρο κλίμα και εντελώς στο κλίμα της «οσκαρικής» εβδομάδας που διανύουμε, μια συνέντευξη του @manolis (ενός εκ των διοργανωτών των #blogoscars) στη Lifo, ένα εικονογραφημένο αφιέρωμα στις υποκριτικές δυνατότητες της Meryl Streep αλλά και ένα άλλο σχετικά με τις 14 υποψήφιες που της «έκλεψαν» το Όσκαρ – και καθότι φαν το οσκαρικό αφιέρωμα του περιοδικού «ΣΙΝΕΜΑ».

7. Σε ακόμα πιο ανάλαφρο κλίμα, το ξεκαρδιστικό «Αποφάσισα να τρολλάρω τον Νίκο Χατζηνικολάου (και τα κατάφερα!)» του Άρη Δημοκίδη ΕΔΩ.

8. Το διαδικτυακό μυθιστόρημα του Θοδωρή Γεωργακόπουλου, με τίτλο «Φεβρουάριος» ΕΔΩ.

9. Φυσικά διάβασα και τα-της ΙΜΑΚΟ, που μονοπώλησε τα μίντια και την επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες. Υπέρ ή κατά, όλοι λίγο πολύ έγραψαν για τον Πέτρο Κωστόπουλο και την «πτώση του λάιφσταιλ». Και ο ίδιος.

10. Και μέσα σε όλα αυτά ένα (παλαιότερο) αλλά εξαιρετικό άρθρο του Ν. Ξυδάκη, το «Το λαϊφστάιλ θρηνεί στο Μεταγωγών».

11. Και μιας και είπα «εξαιρετικό», να μην ξεχασω το «Κοίτα με, λάμπω» του Γιώργου Τούλα στην «Parallaxi». Ένα άρθρο για τη ματαιοδοξία, για την συνεχιζόμενη αυτό-διαφήμιση κάποιων (και τελευταία πολλών) και την επικράτηση του «ότι δηλώσεις είσαι» που έγινε συλλογική νοοτροπία.

12. Και τέλος, μερικές συνεντεύξεις ακόμα: της Φραν Λίμποβιτς (που δεν την ήξερα) ΕΔΩ και του Νίκου Πορτοκάλογλου ΕΔΩ (και οι δύο από το BΗΜagazino).

Ξεφυλλίζοντας (Α)

Αυτά είναι μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα / συνεντεύξεις που διάβασα τις περασμένες μέρες ξεφυλλίζοντας περιοδικά και εφημερίδες ή κάνοντας βόλτες στο διαδίκτυο. Have a look:

 


 

«Επαγγελμα New Yorker» : Ο Ντέιβιντ Ρέμνικ, ο διευθυντής του φημισμένου περιοδικού «New Yorker», αναλύει τον κόσμο μας και τον… Μπομπ Ντίλαν. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη ενός ανθρώπου που διευθύνει ένα από τα πιο βραβευμένα έντυπα παγκοσμίως. Από το ΒΗΜAgazino με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Πακέτο για το Σταμάτη Φασουλή» Η Ρία Βιτάλη του Protagon.gr γράφει για μια must-see παράσταση που είναι βασισμένη σε ένα από τα διαχρονικότερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας – το «Τρίτο Στεφάνι». Με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Τι (μας) Συμβαίνει;» Ο Γιώργος Πανόπουλος ρίχνει το βλέμμα του στην ελληνική πραγματικότητα και μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής του εξηγεί αυτά που (μας) συμβαίνουν. Στο DocTv, με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Αντριου Γουάιλι: Το τσακάλι των εκδόσεων»: O 14ος ισχυρότερος παγκοσμίως παράγοντας στο χώρο του βιβλίου (σύμφωνα με τον «Guardian») µιλά στο «Βήµα» για τις εκδοτικές εξελίξεις. Δείτε την συνέντευξη που παραχώρησε με ένα κλικ ΕΔΩ. Συμπληρωματικά, «Το βιβλίο στην εποχή της κρίσης» με στοιχεία για ότι συμβαίνει (οικονομικά και όχι μόνο) στο χώρο του βιβλίου με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Εξαγρίωση» Αν διαβάζεις αυτό το blog ή αν με ξέρεις, τότε σίγουρα θα ξέρεις επίσης πως η Σώτη Τριανταφύλλου συγκαταλέγεται στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Παρακολουθώ τα κείμενα της στη «Γυναίκα» αλλά και στην «AthensVoice» (όπου κινούνται στην πλειοψηφία τους γύρω από την πολιτική). Το τελευταίο από αυτά, αναφέρεται στην Ελλάδα της αγανάκτησης, της αντίδρασης και της…εξαγρίωσης, αλλά και στο περίγραμμα αυτών. Από την «AthensVoice» με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

Εσύ μπορείς να ζήσεις χωρίς χρήματα;

Μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο και να το φανταστώ – πόσο μάλλον να το κάνω. Καλώς ή κακώς, μια ζωή χωρίς καθόλου χρήματα ή έστω με ελάχιστα, μοιάζει ουτοπική εν έτει 2011, όπου ο καταναλωτισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη διαβίωση και την καθημερινότητα μας. Όχι;

Τα παραπάνω ισχύουν για μένα φυσικά. Γιατί η 68χρονη Γερμανίδα Heidemarie Schwermer έχει αντίθετη γνώμη, μιας και έχει καταφέρει να ζει δίχως αυτά, όχι ένα, όχι δύο αλλά…14 ολόκληρα χρόνια! Εν ολίγοις, η Schwermer είναι μια πρώην δασκάλα και ψυχοθεραπεύτρια, διαζευγμένη με δύο παιδιά. 14 χρόνια πριν συνειδητοποίησε πως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει με ελάχιστα, τα άκρως απαραίτητα δηλαδή. Έτσι, μάζεψε τα υπάρχοντα της σε μία βαλίτσα, άφησε τη δουλειά και το διαμέρισμα της και αποφάσισε να ζήσει μια ζωή που θα βασίζεται στο πρότυπο της ανταλλακτικής κοινωνίας. Για παράδειγμα, προσφέρει κάποιες ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες (ή χειρωνακτική εργασία) και ως αντάλλαγμα λαμβάνει το επόμενο γεύμα της ή τη διαμονή της σε κάποιο σπίτι. Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, φαίνεται πως…τα κατάφερε!

 

Την ενδιαφέρουσα καθημερινότητα της Schwermer – που περιλαμβάνει πολλά ταξίδια εντός και εκτός Γερμανίας, διαλέξεις της αλλά και την προσπάθεια της να διαδώσει αυτόν τον, σίγουρα, ιδιαίτερο τρόπο ζωής της – αποτύπωσε ο κινηματογραφικός φακός της Line Halvorsen. Στο φιλμ, που ονομάζεται «Living without money», πέρα από την φιλοσοφία και τη στάση ζωής της, διαφαίνονται και οι απόψεις των ανθρώπων που η 68χρονη Γερμανίδα συναντά: κάποιοι θεωρούν πως αποτελεί πηγή έμπνευσης, ενώ άλλοι πως ζει «παρασιτικά». Ένα εγχείρημα που έχει φανατικούς υποστηρικτές και εξίσου φανατικούς επικριτές. Φυσικά, μέσα από το documentary δίνεται και η ευκαιρία στους θεατές να αναλογιστούν πως μπορεί να είναι η ζωή χωρίς χρήματα σε ένα κόσμο όπου σταθερές αξίες αποτελούν ο υλισμός αλλά και ο υπερ-καταναλωτισμός.

 

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται ήδη σε διάφορα φεστιβάλ αλλά και αίθουσες ανά τον κόσμο, ενώ μπορεί ο καθένας να το παραγγείλει μέσω διαδικτύου σε dvd.

Το trailer:

 

Περισσότερες πληροφορίες για το φιλμ μπορείτε να δείτε στην επίσημη ιστοσελίδα (ΕΔΩ)

Επίσης, ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με την 68χρονη  Heidemarie Schwermer, δημοσιεύθηκε στους Times και βρίσκεται ΕΔΩ

 

 

Ένα ποστ για τον Steve Jobs (κάπως διαφορετικό από τα άλλα)

Δε θα γράψω για τον Steve Jobs γιατί όλα αυτά που έχω να πω τα ξέρετε ήδη.

Κι αν δε τα ξέρετε, κοιτάξτε λίγο γύρω σας και μετρήστε mac, iphone, ipad. Η ιστορία έχει ήδη γραφτεί.

Δε θα γράψω ούτε για τον «πόλεμο» που μαίνεται στο twitter – κατά το είθισται, όταν κάποιος διάσημος/ σπουδαίος πεθαίνει.

Άλλοι συμφωνούν με το να γίνεται τόσο μεγάλο θέμα, άλλοι λένε πως υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούμε. As always.

Eίπα απλά να φτιάξω ένα ποστάκι, όπου θα συγκεντρώσω κάποια πολύ ενδιαφέροντα links που είδα σε αυτή την λίγη ώρα που πληροφορήθηκα το θάνατο του genius Steve Jobs. Όλοι έγραψαν, κάποιοι απλά τα έγραψαν καλύτερα. Και εγκυρότερα. RIP Steve Jobs.

Αρχής γενομένης από αυτή την άψογη φωτογραφία/ σχέδιο/φόρο τιμής  ενός 19χρονου από το Hong Kong (original post εδώ)

Και…

1. Steven P. Jobs: His Life, His Companies, His Products από τους New York Times ΕΔΩ

2. All about Steve Jobs ΕΔΩ

3. Steve Jobs 1955-2011 (ένα ντοκιμαντέρ για τή ζωή του) στη σελίδα της AthensVoice ΕΔΩ.

4. Tribute Video to Steve Jobs από το Gizmodo ΕΔΩ

5. Reactions to Steve Jobs’ Death από το Gizmodo (επίσης) ΕΔΩ.

6. Ένα ποστ που περίμενα, από το Θοδωρή Γεωργακόπουλο (Το Αναπόφευκτο Λυπητερό Κείμενο Για Το Θάνατο Του Στιβ Τζομπς) ΕΔΩ.

7. Η αρχική σελίδα του Wired αφιερωμένη στο Steve Jobs ΕΔΩ.

8. Η διάσημη ομιλία του «Stay hungry, stay foolish» στο TEDx ΕΔΩ (video) αλλά και το κείμενο (στα ελληνικά) ΕΔΩ.

9. Ode to Steve Jobs (infographic) από την ColumnFive ΕΔΩ.

Best Magazine Covers (like…ever!) – Plus η νοσταλγία που αυτά προκάλεσαν

Τι κοινό έχουν οι παρακάτω φωτογραφίες;

Όλα τους έχουν συμπεριεληφθεί στη λίστα με τα 40 καλύτερα εξώφυλλα περιοδικών – σύμφωνα με την ASME (American Society of Magazine Editors).

Μπορείς να δεις και τα υπόλοιπα με ένα κλικ ΕΔΩ (το original site) αλλά και ΕΔΩ (στα ελληνικά).

*Κοιτώντας όλα αυτά τα εξώφυλλα σκέφτομαι πως ναι, το ίντερνετ είναι ένας κόσμος μαγικός. Και ειδικά στον τομέα της ενημέρωσης, έχει φέρει τα πάνω κάτω: ανά πάσα στιγμή μπορείς να έχεις πρόσβαση σε όποιες και όσες πληροφορίες θέλεις. Μπορείς να μεταπηδάς από το ένα site στο άλλο, χωρίς να σε νοιάζει π.χ. το κόστος (όπως στα έντυπα). Μπορείς εκεί που διαβάζεις την εφημερίδα της γειτονιάς σου, να ξεφυλίσσεις το Vanity Fair και το New Yorker. Να δεις, να μάθεις, να ψαχτείς, να ακούσεις, να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Ο κόσμος, ο πλανήτης ολόκληρος είναι, πολλές φορές, ένα κλικ μακριά. Όμως, την αμαρτία μου θα την πω. Ίσως είμαι ρομαντική, ίσως και θύμα της νοσταλγίας. Αλλά σε ότι αφορά τα περιοδικά, νιώθω όπως και στα βιβλία. Θέλω να ανυπομονώ να εκδοθούν για να τα αγοράσω (ξέρω, κρίση αλλά και πάλι). Θέλω να πηγαίνω στο περίπτερο και να επιλέγω ποιο ταιριάζει στην αισθητική και στη θεματολογία που προτιμώ. Να χαζεύω το εξώφυλλο, να τα ξεφυλλίζω, να επιλέγω ποιο θέμα θα διαβάσω πρώτο, ποιο μετά. Να χάνομαι στις φωτογραφίες τους. Να τα συλλέγω. Να τα ανοίγω έπειτα από καιρό και να θυμάμαι πως ήταν το πριν. Παρόμοια και με τα βιβλία. Αν και τα e-books είναι άκρως δελεαστικά, τίποτα δε συγκρίνεται με τη βόλτα στο βιβλιοπωλείο, τις ώρες που ξοδεύεις διαλέγοντας, τις βιβλιοθήκες που γεμίζουν…το αίσθημα που περιγράφει η παρακάτω εικόνα (χεχε)…

(από το site: http://ilovereadingandwriting.tumblr.com)

Τhe Sartorialist

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό το ποστ, δεδομένου ότι οι γνώσεις μου περί μοδός είναι ελάχιστες. Είναι ένα αντικείμενο που πως να το πω, δεν το χω καθόλου. Την σελίδα του Sartorialist όμως την παρακολουθώ καιρό (χρόνια θα έλεγα) και την βρίσκω άκρως ενδιαφέρουσα. Μ’αρέσουν οι φωτογραφίες του, μου αρέσουν οι επιλογές του, μ’αρέσει ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να παρουσιάσει τη δουλειά του. Μπορεί να μην επισκέπτομαι το blog του καθημερινά, ωστόσο κάθε φορά που κάνω κλικ στην ιστοσελίδα του, κολλάω για τα καλά… Είχα κάνει και ένα ποστ κάποια στιγμή  για τον κ. Σκοτ Σούμαν (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) αλλά ένεκα μεταφοράς του blog και διαγραφής του παλιού, αδυνατώ να το βρώ.

Το παρακάτω είναι ένα βίντεο (ντοκιμαντέρ) και αφορά στον δημοφιλή φωτογράφο αλλά και στο έργο του. Voila:

Περισσότερα για τον ίδιο μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Πηγή (video): http://www.georgakopoulos.org