Best of 2011 – Μουσική

To πόσο αγαπώ τις «best of» λίστες…δε λέγεται! Ειδικά στο τέλος του κάθε χρόνου, που κάνουμε την ανασκόπηση και λέμε τα «καλύτερα» μας από αυτά που διαβάσαμε/είδαμε/ακούσαμε – η καλύτερη μου! Τιμώντας την παράδοση, είπα να κάνω κάποιες μίνι λίστες με τα καλύτερα του ’11, ξεκινώντας από τη μουσική (και συνεχίζοντας με σειρές/φωτογραφίες/ταινίες κ.ο.κ).

Για το 2011 ξεχώρισα 3 δίσκους που άκουσα (και ακούω) πολύ. Ελληνικής παραγωγής και οι τρεις, live και οι τρεις (μάλλον τυχαίο). Όχι ότι έχω κάτι με το διεθνές ρεπερτόριο – κάθε άλλο! – απλά εκεί λειτουργώ με χρονοκαθυστέρηση (όπως έχω ξαναπεί), οπότε το πιθανότερο είναι να ακούσω τα albums του ’11 την επόμενη χρονιά. Η διαδικασία απλή: Θα πάρω τη λίστα με τα 50 albums της #blogovision στην οποία ψήφισαν Έλληνες bloggers & twitterάδες και ξεκινώντας αντίστροφα θα ενημερωθώ για τα γενόμενα στη διεθνή σκηνή.

Στα ελληνικά albums πάλι, νομίζω κατέληξα για τα 3 αγαπημένα μου:

1.Άλκηστις Πρωτοψάλτη και Στέφανος Κορκολής «Ένα πιάνο-μια φωνή» (Gazarte Live I&II)

Ωραία καλλιτεχνική συνάντηση, διαφορετικές ενορχηστρώσεις σε γνώριμα τραγούδια και η φωνάρα της Πρωτοψάλτη να απογειώνει μελωδίες που έχουμε αγαπήσει.

 

2. Δήμητρα Γαλάνη & Vassilikos – «Live ηχογράφηση από το Gazarte»

Στον Βασιλικό έχω αδυναμία από το «Vintage» (ψέματα, από τους Raining Pleasure). Εξαιρετικό album, ένα κι ένα όλα τα τραγούδια-διασκευές. Παρομοίως και εδώ. Η «μουσική» του συνάντηση με τη Δήμητρα Γαλάνη οδήγησε σε μια σειρά παραστάσεων που αγαπήθηκαν – και όχι άδικα! Το tracklist έχει μερικές εκπλήξεις: ντουέτα πρωτότυπα ερμηνευμένα μοναδικά. Το αγαπημένο μου ακολουθεί παρακάτω, αλλά αξίζει να τα ακούσετε όλα (Windmills of your mind-Το τυχερό μου αστέρι/Bang bang-Τράβα Σκανδάλη κ.α.)

 

3. Eλεωνόρα Ζουγανέλη – «Είπα στους φίλους μου»

Δε θα πω τα τετριμμένα – που ισχύουν το δίχως άλλο («από τις καλύτερες τραγουδίστριες της γενιάς της» και μπλα μπλα). Είναι ωραία φωνή, έχει πολύ ωραία τραγούδια και τα υποστηρίζει εξαίρετα επί σκηνής. Έχει ταυτότητα, κάτι που εν έτει 2011, είναι μάλλον σπάνιο στη μουσική βιομηχανία της χώρας μας. Ο δίσκος αυτός είναι διπλός, είναι live και μαζί με την Ελεωνόρα τραγουδούν και οι φίλοι της – Κωστής Μαραβέγιας, Πάνος Μουζουράκης, Imam Baildi  και η – αγαπημένη – Νατάσσα Μποφίλιου.

Και ένα ακόμα.

Advertisements

Ένας Δίσκος…

…που άκουσα από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένας δίσκος που μου άρεσε (σχεδόν) από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένας δίσκος που ταιριάζει στις χειμωνιάτικες μέρες και νύχτες – αλλά μπορεί να ταιριάζει και στις καλοκαιρινές. Ένας δίσκος δηλαδή που δε θα μπορούσα να μην αναφέρω, αν και πέρασε καιρός από την κυκλοφορία του. Αλλά να, είναι και αυτή η χρονοκαθυστέρηση που έχω με τη μουσική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ανακαλύπτω μουσικές μετά από ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Και πάντα μεσολαβεί μια τυχαία αφορμή. Ή μια γνώμη. «Άκουσε αυτό οπωσδήποτε». Και το ακούω. Μπορεί μετά από κανένα χρόνο. Αλλά το ακούω.

Tο συγκεκριμένο album το είχα από καιρό κατά νου, αλλά προστέθηκε στη δισκοθήκη μου προσφάτως. Να σημειώσω εδώ, πως είμαι φαν των live albums και των διασκευών. Αυτό εμπίπτει στη 2η κατηγορία. Και για να μη μακρυγορώ, αναφέρομαι στο «Πίξελ» της Δήμητρας Γαλάνη. O δίσκος κυκλοφόρησε προ 2 ετών, το 2009 δηλαδή, και περιλαμβάνει 15 τραγούδια – τραγούδια που ξέρουμε, αλλά εδώ τα ακούμε αλλιώς. Δε θα πω πολλά. Δείτε την tracklist. Ακούστε και 3 προτεινόμενα και σπεύσατε να ακούσετε ολόκληρο το album. Πιστέψε με, αξίζει.

 

     

 

 

 

 

Tracklist:

  1. Δεν Είμαι Από Δω – Διασκευή Δ. Γαλάνη, Π. Παυλίδης, Χ. Μουράτογλου
  2. Esse Olhar – Χειροκρότημα (Ilias Katelanos Remix)
  3. Querer (Bajofondo Version)
  4. Zω (Marsheaux Remix)
  5. Τα Χάρτινα (Imam Baildi Version)
  6. Δίψα (Κωνσταντίνος Βήτα)
  7. Gas – Μη Μου Μιλάς Γι’ Αγάπη – (Matisse Version)
  8. Αίνιγμα – (Vassilikos)
  9. Τίποτα – (Cyanna Version)
  10. Συρτάρια – (Χρυσόστομος Μουράτογλου Version)
  11. Δεν Είσαι Εδώ – (Olga Kouklaki Remix)
  12. Το Σ’ Αγαπώ Μπορεί – (Dimi Phaze Remix)
  13. Μη Πάμε Απόψε Πουθενά – (Ντουέτο Με Τους Freedom Of Speech)
  14. Και Σ’ Αγαπώ – (Yosebu Rework)
  15. Στερεότυπα – (Χρυσόστομος Μουράτογλου Remix)

 

 

Her music is like…spring!

Στη μουσική γενικώς έχω παρατηρήσει ότι λειτουργώ με μια ελαφρά χρονοκαθυστέρηση. Ανακαλύπτω δηλαδή ανθρώπους και μουσικές λίγο αργότερα από ότι ο λοιπός κόσμος (τουλάχιστον ο ενημερωμένος). Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Mariettas Fafouti. Που όλο κάτι άκουγα, όλο κάποιος μου έλεγε αλλά δεν είχα ακούσει κάτι δικό της. Μέχρι που ήρθε το TEDx στη Θεσσαλονίκη και όσοι -τυχεροί- πήγαν, μου μετέφεραν διθυραμβικά σχόλια. Αυτό ήταν. Ξεκουνήθηκα και άκουσα επιτέλους το album της με τίτλο «Try a little romance» (ωραίος τίτλος by the way…). Στίχοι, μελωδίες, ερμηνεία… όλα (μου θυμίζουν) άνοιξη (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Και χαίρομαι που έχουν αρχίσει να αναδεικνύονται και αυτοί οι καλλιτέχνες. Και κυρίως χαίρομαι που η ελληνική μουσική παραγωγή περιλαμβάνει και αυτά τα albums.

 

«My songs are my way to fly above the stars.
They are made of a little rain, the scent of the sea, the sound of the waves, a lot of shinning stars and feathery clouds.
They are pieces of my heart scattered in the sky.»

M.F.

Ακούστε και θα καταλάβετε τι εννοώ!

Don’t stop

Lalala

I can’t forget

 

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της, με ένα κλικ ΕΔΩ


Long Live Blondie!

Oι Blondie είναι μια τεράστια μπάντα. Η ιστορία τους ξεκινά πίσω στο 1974 και έκτοτε έχουν διαγράψει μια μακρά και καθ’ όλα ενδιαφέρουσα πορεία! Δεκάδες τραγούδια τους έχουν γίνει hits – «One Way or Another», «Call me», «The Tide is High», «Maria», «Dreaming», «Hanging on the telephone» (και η λίστα αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμα) ενώ…τι να πούμε για τα lives τους! Επιστέγασμα όλων αυτών; Μάλλον το ότι συμπεριελήφθησαν στο «Rock and Roll Hall of Fame» το 2006. Όσο για τη Debbie Harry – μόνη της αποτελεί κεφάλαιο ολόκληρο στην ιστορία της μουσικής. Performer, fashion icon για πολλές δεκαετίες και πλέον στα 66 της δε φαίνεται να χάνει διόλου από τη γοητεία και την ενέργεια της (για του λόγου το αληθές, δες εδώ). Δισκογραφικά έχουν να εμφανιστούν από το -όχι και τόσο πετυχημένο – «The Curse of Βlondie» του 2003 (αν και κυκλοφόρησαν το εξαίρετο «Live by Request» την επόμενη χρονιά αλλά και το «Greatest Hits: Sound and Vision» το 2006).

Το comeback δεν φαίνεται να απέχει πολύ…Το «Panic of Girls» σύντομα θα βρίσκεται στις προθήκες των δισκοπωλείων, φέρνοντας τους «Blondie» ξανά στο επίκεντρο και δίνοντας χαρά στους χιλιάδες θαυμαστές στους ανά τον πλανήτη! Τι κι αν έχουν περάσει 37 χρόνια από εκείνη τη μοιραία απόφαση του Chris Stein να συνεργαστεί με τη Deborah Harry. Tι κι αν έχουν περάσει 35 χρόνια από εκείνο το δισκάκι που ονομαζόταν «Blondie» (με τα αριστουργηματικά «X-Offender» και «Rip Her to Shreds»). H μουσική δε φαίνεται να υπολογίζει ηλικίες…και σίγουρα όχι το ταλέντο! Αυτή η σπουδαία μπάντα, το αποδεικνύει και live αλλά και studiακώς. Εις αναμονή του δίσκου λοιπόν!

Μια πρώτη γεύση από το τι θα ακολουθήσει, μπορούμε να πάρουμε από τα 3 πρώτα singles του album που είδαν το φως του…διαδικτύου!

«What I heard»

«Mother»

«Girlie Girlie»

 

Tip1: Check their official website ΕΔΩ.

Tip2: Κατέβασε δωρεάν (και νόμιμα) το «Μother» από ΕΔΩ.


Μαρινέλλα.-

Πριν από μερικές ημέρες, σε ένα μάθημα που παρακολούθησα, τέθηκε κάποια στιγμή το ερώτημα «βγαίνει στη σύνταξη ο δημοσιογράφος;» – όχι υπό την έννοια της σύνταξης αυτής καθ’ αυτής αλλά για το αν τελικά σταματά ποτέ να νιώθει την ανάγκη να γράψει, να μοιραστεί τις σκέψεις του με τους αναγνώστες του.

Όλως παραδόξως, αυτό το ερώτημα μου ήρθε χθες κατά νου όταν είδα τη Μαρινέλλα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης – όχι βέβαια για το αν βγαίνει στη σύνταξη ο δημοσιογράφος αλλά…υπάρχει συνταξιοδότηση για τον καλλιτέχνη; Εντάξει είχα διαβάσει αυτό και αυτό και όσο να πεις το ερώτημα με απασχολούσε (για να μη το πάω παραπέρα και μιλήσω για άλλους λατρεμένους όπως οι Rolling Stones ή οι Blondie που μετρούν πολλά χρόνια στη σκηνή). Φυσικά, όπως καταλαβαίνετε,  η ερώτηση – για μένα τουλάχιστον – είναι ρητορική.

Γιατί αν δεις τη Μαρινέλλα σε αυτή την παράσταση, την απαντάς μόνος σου. Όχι. Και αν υπάρχει, χαίρομαι που η Μαρινέλλα δεν υπέκυψε στον πειρασμό, αλλά συνεχίζει να εμφανίζεται επί σκηνής και να μας χαρίζει λίγο από το ταλέντο της. Φυσικά και δε θα τολμήσω να κρίνω τη Μαρινέλλα…πως θα μπορούσα άλλωστε; Είναι ερμηνεύτρια, είναι showoman, είναι άπιαστη. Όσο για την υπόλοιπη παράσταση – ειλικρινά δεν προσέχεις και πολλά: σενάριο, σκηνοθεσία, κοστούμια, σκηνικά, χορευτικά: είναι όλα οκ. Αλλά όλη η παράσταση είναι η Μαρινέλλα και αυτήν προσέχεις. Special credits ωστόσο πρέπει να δοθούν σε Ευαγγελία Μουμούρη και Αντώνη Λουδάρο που είναι εξαιρετικοί στο σανίδι.

Αυτό πάντως που ήθελα να πω, είναι πως το μιούζικαλ πήρε παράταση (μιας και πωλήθηκαν ήδη 17.000 εισιτήρια για τις πρώτες 15 παραστάσεις) από τις 26 μέχρι και τις 31 του Γενάρη. Και σίγουρα αξίζει – δεν είναι τυχαίο που έχει κερδίσει διθυραμβικές κριτικές από κοινό και κριτικούς και σημείωσε – άμα τη εμφανίσει του στο «Παλλάς» των Αθηνών  – όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εμπορική επιτυχία.

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Η παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» διατρέχει τις δεκαετίες από το ’50 μέχρι σήμερα και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών. Οι δυο πρώτες είναι πρόσωπα φανταστικά και η τρίτη πραγματικό.

Η πρώτη είναι η Ειρήνη (Ευαγγελία Μουμούρη) μια γυναίκα από την επαρχία, η δεύτερη η Μαρία (Τζένη Μπότση) μια Αθηναία και η τρίτη ένα κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη που πήρε το όνομα Μαρινέλλα και έμελε να γίνει μύθος. Το ρόλο της Μαρινέλλας υποδύεται φυσικά η Μαρινέλλα και μια νεαρή ηθοποιός που την υποδείεται κατά τη νεαρή της ηλικία.

Οι βασικοί αντρικοί ρόλοι παίζονται από τον Αντώνη Λουδάρο και το Λάμπη Λιβιεράτο και ο θίασος συμπληρώνεται από δώδεκα ακόμα ηθοποιούς και χορευτές. Οι φανταστικές ιστορίες της Ειρήνης και της Μαρίας συμπλέκονται με την πορεία της Μαρινέλλας , με τα τραγούδια της να  ακολουθούν τις περιπέτειες, τους έρωτες και τις διαψεύσεις τους.

Ουσιαστικά βλέπουμε τις ζωές  τους που κυλάνε παράλληλα με την καριέρα της τραγουδίστριας και τη φωνή της Μαρινέλλας να γίνεται παραπλήρωμα και έκφραση του αισθήματός τους. Κι έτσι, οι σημαντικότερες  επιτυχίες της γίνονται ορόσημα για τη ζωή της Ειρήνης και της Μαρίας όπως και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων Ελληνίδων.

Εκτός από τη Μαρινέλλα πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Λάμπης Λιβιεράτος, Αντώνης Λουδάρος, Ευαγγελία Μουμούρη, Τζένη Μπότση και ακόμα δώδεκα ηθοποιοί και χορευτές.

Το έργο «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής. Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Γαβαλά, τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη, οι χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Οι ενορχηστρώσεις είναι του Αλέξιου Πρίφτη, ο οποίος διευθύνει και την επταμελή ορχήστρα.

Ιnfo:

Τιμές εισιτηρίων 30€ (Δ’ Ζώνη), 40€ (Γ’ Ζώνη) – 50€ (Β’ Ζώνη) – 60€ (Α’ Ζώνη) – 70€ (Διακεκριμένη Ζώνη), ενώ τα φοιτητικά στοιχίζουν 20€
Προπώληση εισιτηρίων Από τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ, στο Μέγαρο (10:00 – 18:00),
και την Πλατεία Αριστοτέλους (Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00 – 15:30 / Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 14:00 & 17:30 – 20:00).

 

 

Μια διαφορετική συνέντευξη…

Στα 30 και πλέον χρόνια της πορείας της έχει δώσει πολλές (αλλά πολλές!) συνεντέυξεις. Για τα προσωπικά, τα επαγγελματικά, τη ζωή, την καριέρα, τις ευχάριστες και τις λιγότερο ευχάριστες στιγμές της. τη μουσική της, τη φωνή της, τις κατά καιρούς φήμες. Ακόμα και για τους έχοντες ενστάσεις για το ρεπερτόριο της, η Άννα Βίσση είναι μια μεγάλη φωνή. Η δισκογραφία της το αποδεικνύει. Ακόμα περισσότερο το αποδεικνύουν οι live εμφανίσεις της, όπου «βολτάρει» με ευκολία σε κάθε είδους τραγουδιού – από το ρεμπέτικο στο ραπ, από το dance στο ροκ, από τις μπαλάντες σε πιο λαϊκούς ρυθμούς. Με αναμφισβητήτο εφόδιο τη φωνή της αλλά και την ικανότητα να στηρίζει τις επιλογές της, παραμένει σταθερά μια από τις μεγαλύτερες αξίες του ελληνικού τραγουδιού. Πέραν όλων αυτών όμως, εύσημα της αποδίδονται και για άλλους λόγους. Δημοσιογράφοι και κοινό συνηγορούν για την ευγένεια της και την πάντα άψογη συμπεριφορά της. Ο θρόνος της «σταρ» που της έχει αποδοθεί εδώ και δεκαετίες, φαίνεται να μην έχει καμία σημασία όταν συνδιαλέγεται με θαυμαστές της, όταν είναι στη σκηνή, όταν επιλέγει να μιλήσει σε κάποιο μέσο. Η «ντίβα» είναι προσγειωμένη, φιλική, χωρίς το παραμικρό ίχνος «ντιβέ» συμπεριφοράς. Δε το έχει ανάγκη άλλωστε – δεν είναι τυχαίο ότι το «φαν κλαμπ» της είναι το πολυπλυθέστερο εν Ελλάδι, ότι οι θαυμαστές της την αγαπούν μέχρι…τελικής πτώσης, ότι όπου επιλέγει να τραγουδήσει γίνεται το αδιαχώρητο, ότι τα έντυπα που τη φιλοξενούν «πουλάνε’ σαν τρελά, ότι οι δίσκοι της γίνονται σε λίγες μέρες (και ώρες πολλές φορές) χρυσοί και πλατινένιοι και ότι όταν κάποιος την ακούει να τραγουδά στέκει άφωνος – ναι είναι ικανή να πείσει και τον πιο δύσπιστο των ακροατών.

Είτε την συμπαθείς είτε όχι, είτε σου αρέσει η μουσική της είτε όχι – καμία σημασία δεν έχει. Γιατί ακόμα και οι πιο «ορκισμένοι» εχθροί της δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τη φωνή και το ταλέντο της. Σε μια χώρα που αναλώνεται σε συζητήσεις περί ποιοτικού και μη, περί «ταμπελών» και εντέχνου και που η «κριτική» είναι το αγαπημένο χόμπι όλων, είναι καλό μερικές φορές να αφήνουμε στο πλάι τις όποιες παρωπίδες.

Παρακάτω ακολουθεί η συνέντευξη – μια διαφορετική  συνέντευξη – που έδωσε η Άννα Βίσση στο ΒΗmagazino, μερικές εβδομάδες πριν…

Μια συνέντευξη που ξεκινά κάπως έτσι… «Εικοσι έξι δίσκοι, τρεις και πλέον δεκαετίες στον χώρο του ελληνικού – και όχι μόνο – πενταγράμμου, ένα πραγματικό brand του κόσμου της διασκέδασης. Η λαμπερή Αννα Βίσση σε μια εκ βαθέων συζήτηση, η οποία ανατρέπει, εκπλήσσει και τελικά επιβεβαιώνει γιατί αυτή η γυναίκα είναι κάτι τόσο ιδιαίτερο...»

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ.

Ακούτε Τρίτο!

Σε ένα από τα τελευταία τεύχη της «AthensVoice», έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα που αναφέρεται στο «Τρίτο Πρόγραμμα» της ΕΡΤ. Την πορεία, την ιστορία, τις στιγμές του.

To κείμενο ξεκινά κάπως έτσι » Τον τελευταίο καιρό έχει επανέλθει μια παλιά, αγαπημένη συνήθεια: τα πρωινά ακούω Τρίτο Πρόγραμμα, συγκεκριμένα «Όλα τα πρωινά του Τρίτου». Και καθώς είμαι τακτική ακροάτριά τους μπορώ, γι’ αυτά τουλάχιστον, να μιλήσω με σιγουριά και να τα προτείνω χωρίς ενδοιασμούς: Τα πρωινά στο Τρίτο είναι ανεπιτήδευτα και φιλόξενα. Δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε «ειδικά εκπαιδευμένους ακροατές», η μουσική που μεταδίδουν δεν είναι στρυφνή και δύσκολη, αλλά απαλή, τόση όση αντέχεις τέτοιες ώρες. Κι οι παραγωγοί είναι άνθρωποι με αγάπη και γνώση γι’ αυτό που κάνουν, είναι σοβαροί, φτιάχνουν εκπομπές με χαρακτήρα, μιλάνε όσο χρειάζεται και μπορούν να σου μάθουν πολλά για τη μουσική…»

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ.