Μια εκπομπή που αξίζει να δεις

Ο λόγος για την εκπομπή της ΕΤ1 «Η ζωή είναι αλλού» που παρουσιάζει (και επιμελείται) η δημοσιογράφος Εύη Κυριακοπούλου. Έχω εκφράσει το θαυμασμό μου και παλαιότερα, οπότε δεν έχω να προσθέσω πολλά. Αφορμή για αυτό το ποστ είναι μια συνέντευξη που είδα πρόσφατα και βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα μιας και πρόκειται για μια ηθοποιό που εκτιμώ ιδιαίτερα – τη Φιλαρέτη Κομνηνού.

 

 

Για κάθε ενδιαφερόμενο, το link είναι ΕΔΩ.

 

Advertisements

Ξεφυλλίζοντας (Α)

Αυτά είναι μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα / συνεντεύξεις που διάβασα τις περασμένες μέρες ξεφυλλίζοντας περιοδικά και εφημερίδες ή κάνοντας βόλτες στο διαδίκτυο. Have a look:

 


 

«Επαγγελμα New Yorker» : Ο Ντέιβιντ Ρέμνικ, ο διευθυντής του φημισμένου περιοδικού «New Yorker», αναλύει τον κόσμο μας και τον… Μπομπ Ντίλαν. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη ενός ανθρώπου που διευθύνει ένα από τα πιο βραβευμένα έντυπα παγκοσμίως. Από το ΒΗΜAgazino με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Πακέτο για το Σταμάτη Φασουλή» Η Ρία Βιτάλη του Protagon.gr γράφει για μια must-see παράσταση που είναι βασισμένη σε ένα από τα διαχρονικότερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας – το «Τρίτο Στεφάνι». Με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Τι (μας) Συμβαίνει;» Ο Γιώργος Πανόπουλος ρίχνει το βλέμμα του στην ελληνική πραγματικότητα και μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής του εξηγεί αυτά που (μας) συμβαίνουν. Στο DocTv, με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Αντριου Γουάιλι: Το τσακάλι των εκδόσεων»: O 14ος ισχυρότερος παγκοσμίως παράγοντας στο χώρο του βιβλίου (σύμφωνα με τον «Guardian») µιλά στο «Βήµα» για τις εκδοτικές εξελίξεις. Δείτε την συνέντευξη που παραχώρησε με ένα κλικ ΕΔΩ. Συμπληρωματικά, «Το βιβλίο στην εποχή της κρίσης» με στοιχεία για ότι συμβαίνει (οικονομικά και όχι μόνο) στο χώρο του βιβλίου με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

– «Εξαγρίωση» Αν διαβάζεις αυτό το blog ή αν με ξέρεις, τότε σίγουρα θα ξέρεις επίσης πως η Σώτη Τριανταφύλλου συγκαταλέγεται στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Παρακολουθώ τα κείμενα της στη «Γυναίκα» αλλά και στην «AthensVoice» (όπου κινούνται στην πλειοψηφία τους γύρω από την πολιτική). Το τελευταίο από αυτά, αναφέρεται στην Ελλάδα της αγανάκτησης, της αντίδρασης και της…εξαγρίωσης, αλλά και στο περίγραμμα αυτών. Από την «AthensVoice» με ένα κλικ ΕΔΩ.

 

Ωραίες συνεντεύξεις…

…έχει στην ιστοσελίδα του tospirto.net

Eπί του πολιτιστικού σαφώς αλλά κυρίως επί του θεατρικού. Τις έχει όλες συγκεντρωμένες ΕΔΩ. Εξαιρετική, για παράδειγμα, είναι αυτή της Νένας Μεντή, που μπορείτε να δείτε με ένα κλικ ΕΔΩ. Η  συνέντευξη είναι βιντεοσκοπημένη (η ηθοποιός μιλά στον Γ. Μητρόπουλο), ωστόσο σας δίνω ένα δείγμα από το κείμενο που τη συνοδεύει, για να μπείτε στο κλίμα…

«Κυριακή μεσημέρι στην πλατεία Αμερικής. Το ραντεβού μας ήταν στο σπίτι της, σε μια πανέμορφη παλιά πολυκατοικία, λίγα μέτρα μακριά από την πλατεία. Η Νένα Μεντή έχει μείνει εδώ και χρόνια σε διάφορα σπίτια της περιοχής και αρνείται πεισματικά να την εγκαταλείψει, παρόλο που όπως λέει «πλέον πρέπει να μετονομαστεί σε πλατεία Αφρικής από τους μαύρους μετανάστες». Τα προβλήματα που αρνήθηκε να αντιμετωπίσει ο απερχόμενος δήμαρχος τεράστια. Αυτό όμως δεν πτοεί την ηθοποιό, η οποία παραμένει μαχητική όταν μιλάει για τη συνοικία που μεγάλωσε και φιλοξένησε όλα τα όνειρα και τις αναμνήσεις της. Είναι το μόνο θέμα που της «ανεβάζει τη θερμοκρασία»: η αδιαφορία της πολιτείας και του δήμου για την πλατεία, αλλά και τα κρυμμένα συμφέροντα που θέλουν να διώξουν τον κόσμο και να αγοράσουν τα διαμερίσματα των κατοίκων. Το μόνο που τη γλυκαίνει στην κουβέντα μας είναι η μεγάλη επιτυχία και αγάπη που έχει εισπράξει με την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». Τρίτη χρονιά φέτος και το θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου είναι κάθε μέρα γεμάτο. Ο κόσμος συγκινείται, μαθαίνει πράγματα για τη ζωή της μεγάλης στιχουργού, και χειροκροτεί όρθιος στο τέλος της παράστασης τη Νένα Μεντή που γνωρίζει τη μία επιτυχία μετά την άλλη: Από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου πέρασε στην Εκάβη στο «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή για να επιστρέψει και πάλι στην Ευτυχία (…)»

Δείτε την  – πραγματικά αξίζει. Όσο για τη γνώμη μου; Είχα γράψει σχετικά, ΕΔΩ.

Μαρινέλλα.-

Πριν από μερικές ημέρες, σε ένα μάθημα που παρακολούθησα, τέθηκε κάποια στιγμή το ερώτημα «βγαίνει στη σύνταξη ο δημοσιογράφος;» – όχι υπό την έννοια της σύνταξης αυτής καθ’ αυτής αλλά για το αν τελικά σταματά ποτέ να νιώθει την ανάγκη να γράψει, να μοιραστεί τις σκέψεις του με τους αναγνώστες του.

Όλως παραδόξως, αυτό το ερώτημα μου ήρθε χθες κατά νου όταν είδα τη Μαρινέλλα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης – όχι βέβαια για το αν βγαίνει στη σύνταξη ο δημοσιογράφος αλλά…υπάρχει συνταξιοδότηση για τον καλλιτέχνη; Εντάξει είχα διαβάσει αυτό και αυτό και όσο να πεις το ερώτημα με απασχολούσε (για να μη το πάω παραπέρα και μιλήσω για άλλους λατρεμένους όπως οι Rolling Stones ή οι Blondie που μετρούν πολλά χρόνια στη σκηνή). Φυσικά, όπως καταλαβαίνετε,  η ερώτηση – για μένα τουλάχιστον – είναι ρητορική.

Γιατί αν δεις τη Μαρινέλλα σε αυτή την παράσταση, την απαντάς μόνος σου. Όχι. Και αν υπάρχει, χαίρομαι που η Μαρινέλλα δεν υπέκυψε στον πειρασμό, αλλά συνεχίζει να εμφανίζεται επί σκηνής και να μας χαρίζει λίγο από το ταλέντο της. Φυσικά και δε θα τολμήσω να κρίνω τη Μαρινέλλα…πως θα μπορούσα άλλωστε; Είναι ερμηνεύτρια, είναι showoman, είναι άπιαστη. Όσο για την υπόλοιπη παράσταση – ειλικρινά δεν προσέχεις και πολλά: σενάριο, σκηνοθεσία, κοστούμια, σκηνικά, χορευτικά: είναι όλα οκ. Αλλά όλη η παράσταση είναι η Μαρινέλλα και αυτήν προσέχεις. Special credits ωστόσο πρέπει να δοθούν σε Ευαγγελία Μουμούρη και Αντώνη Λουδάρο που είναι εξαιρετικοί στο σανίδι.

Αυτό πάντως που ήθελα να πω, είναι πως το μιούζικαλ πήρε παράταση (μιας και πωλήθηκαν ήδη 17.000 εισιτήρια για τις πρώτες 15 παραστάσεις) από τις 26 μέχρι και τις 31 του Γενάρη. Και σίγουρα αξίζει – δεν είναι τυχαίο που έχει κερδίσει διθυραμβικές κριτικές από κοινό και κριτικούς και σημείωσε – άμα τη εμφανίσει του στο «Παλλάς» των Αθηνών  – όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εμπορική επιτυχία.

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Η παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» διατρέχει τις δεκαετίες από το ’50 μέχρι σήμερα και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών. Οι δυο πρώτες είναι πρόσωπα φανταστικά και η τρίτη πραγματικό.

Η πρώτη είναι η Ειρήνη (Ευαγγελία Μουμούρη) μια γυναίκα από την επαρχία, η δεύτερη η Μαρία (Τζένη Μπότση) μια Αθηναία και η τρίτη ένα κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη που πήρε το όνομα Μαρινέλλα και έμελε να γίνει μύθος. Το ρόλο της Μαρινέλλας υποδύεται φυσικά η Μαρινέλλα και μια νεαρή ηθοποιός που την υποδείεται κατά τη νεαρή της ηλικία.

Οι βασικοί αντρικοί ρόλοι παίζονται από τον Αντώνη Λουδάρο και το Λάμπη Λιβιεράτο και ο θίασος συμπληρώνεται από δώδεκα ακόμα ηθοποιούς και χορευτές. Οι φανταστικές ιστορίες της Ειρήνης και της Μαρίας συμπλέκονται με την πορεία της Μαρινέλλας , με τα τραγούδια της να  ακολουθούν τις περιπέτειες, τους έρωτες και τις διαψεύσεις τους.

Ουσιαστικά βλέπουμε τις ζωές  τους που κυλάνε παράλληλα με την καριέρα της τραγουδίστριας και τη φωνή της Μαρινέλλας να γίνεται παραπλήρωμα και έκφραση του αισθήματός τους. Κι έτσι, οι σημαντικότερες  επιτυχίες της γίνονται ορόσημα για τη ζωή της Ειρήνης και της Μαρίας όπως και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων Ελληνίδων.

Εκτός από τη Μαρινέλλα πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Λάμπης Λιβιεράτος, Αντώνης Λουδάρος, Ευαγγελία Μουμούρη, Τζένη Μπότση και ακόμα δώδεκα ηθοποιοί και χορευτές.

Το έργο «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής. Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Γαβαλά, τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη, οι χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Οι ενορχηστρώσεις είναι του Αλέξιου Πρίφτη, ο οποίος διευθύνει και την επταμελή ορχήστρα.

Ιnfo:

Τιμές εισιτηρίων 30€ (Δ’ Ζώνη), 40€ (Γ’ Ζώνη) – 50€ (Β’ Ζώνη) – 60€ (Α’ Ζώνη) – 70€ (Διακεκριμένη Ζώνη), ενώ τα φοιτητικά στοιχίζουν 20€
Προπώληση εισιτηρίων Από τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ, στο Μέγαρο (10:00 – 18:00),
και την Πλατεία Αριστοτέλους (Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00 – 15:30 / Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 14:00 & 17:30 – 20:00).

 

 

«Ό,τι αξίζει…»

Χρόνος: βράδυ Πέμπτης. Τόπος: Γνωστό θέατρο της πόλης. Η παράσταση: ένας μονόλογος. Τιμή εισιτηρίου: κανονική (για τα θεατρικά δεδομένα). Κι όμως. Δεν έπεφτε καρφίτσα! Τι κι αν ήταν καθημερινή, τι κι αν πρόκειται για ένα δύσκολο είδος, τι κι αν είμαστε εν μέσω κρίσης. Ένα κατάμεστο θέατρο έστελνε το μήνυμα: Το κοινό στηρίζει την τέχνη παρά τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Και φαίνεται πρόθυμο να στηρίξει και να χειροκροτήσει ό,τι θεωρεί πως αξίζει, να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει η καθημερινότητα και να τροποποιήσει όσο δύναται τις προτεραιότητες του.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Αναφέρομαι στην «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», το μονόλογο με θέμα τη ζωή της γνωστής στιχουργού που έχει υπογράψει πολλά λαϊκά ακούσματα που «μυρίζουν» Ελλάδα. Η «γιαγιά Ευτυχία» παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια της εγγονής της σε ένα βιβλίο* που χάριν της αμεσότητας που του προσδίδει η προσωπική μαρτυρία, έγινε θεατρικό. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αφήγηση επενδυμένη με τα γνωστότερα των τραγουδιών της, σκιαγραφείται η προσωπικότητα της Ευτυχίας αλλά και η ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Από τη Μικρά Ασία, τον ξεριζωμό, τα μπουλούκια και τους θιάσους, στο ρεμπέτικο τραγούδι. Στους στίχους και τις νότες της Ευτυχίας. Πόνος, οράματα, προσωπικά βιώματα, απώλειες, σκέψεις, συναισθήματα, γεγονότα – όλα γίνονται «μαγιά» για τα τραγούδια που έγραψε η πολυδιάστατη αυτή προσωπικότητα. Τραγούδια που «έντυσαν» τούτο το μονόλογο μα και τα πλάνα της ζωής όλων μας – παλαιότερων αλλά και νεότερων.

Η παράσταση ξεδιπλώνεται με «συνομιλίες» της Ευτυχίας με τα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή (αλλά και το έργο) της: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της.

Όμως το έργο δεν ξεχωρίζει μόνο για τη τόσο καλοστημένη διήγηση της πολυκύμαντης αυτής ζωής. Μένει στο μυαλό όλων για το ρεσιτάλ ερμηνείας της Νένας Μεντή. Άφωνο – χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής – το κοινό στέκεται και παρακολουθεί την εξαίρετη, τη θαυμάσια αυτή ηθοποιό να ξεδιπλώνει τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Συγκίνηση και κατόπι γέλιο. Δράμα και κωμωδία. Μέσα από την εξαίσια εναλλαγή των συναισθημάτων παρασύρει το κοινό μαζί της – κλαίει και γελάει παρέα της με διαφορά μερικών λεπτών μόλις. Και ύστερα τη συνοδεύει κι αυτό ψιθυριστά στα τραγούδια της Ευτυχίας. Για 100 λεπτά η κ. Μεντή καταφέρνει να εντυπωσιάσει – όπως ακριβώς είχε κάνει και πέρυσι με την «Εκάβη» της στο «Τρίτο Στεφάνι» του Εθνικού. Και να αποδείξει τον σημαίνοντα ρόλο του ταλέντου σε έναν καλλιτέχνη,  θέτοντας ίσως τον πήχη και τα όρια – σε μια εποχή μάλιστα που αυτά φαίνεται να καταργούνται και ο καθείς διεκδικεί τίτλους που δε δικαιούται.

Ορμώμενη από την ομολογουμένως εξαίρετη αυτή παράσταση αλλά και το πρωτοφανές – τουλάχιστον για τη  γράφουσα – φαινόμενο του κοινού να χειροκροτά όρθιο για αρκετά λεπτά, αναρωτιέμαι για τη δυναμική της τέχνης: πόσο και πως αυτή επηρεάζεται τελικά από την κρίση. Αναρωτιέμαι επίσης για τη σημασία της εμπορικής απήχησης ενός έργου. Όπως κι αν έχει, τη στιγμή που πολλοί διατείνονται έλλειψη θεατρικής – αλλά και αναγνωστικής – παιδείας στη χώρα μας, βρίσκω άκρως αισιόδοξο το ότι νούμερα (με τους όρους που προσμετράμε τουλάχιστον την εμπορική επιτυχία) αλλά και αναγνώριση δε γνωρίζουν μόνον τα «νούμερα» αλλά άτομα με ψυχή, άφθονο ταλέντο, καλλιτεχνική υπόσταση, ιδέες, όραμα και έργο άξιο αναφοράς.

Info:

• Συντελεστές:  Μονόλογος του Πέτρου Ζούλια, Σκηνοθεσία: Π. Ζούλιας
Ερμηνεύει: Ν. Μεντή.
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης

• Ρέα Μανέλη, «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», 2003, Εκδόσεις Άγκυρα.

UPDATE:

Το έργο παρουσιάστηκε για τρία χρόνια στην Αθήνα και  δυο φορές στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη επιτυχία. Συγκέντρωσε διθυραμβικές  κριτικές από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και τιμήθηκε με 4 βραβεία «κοινού» του Αθηνοράματος:
1ο Βραβείο καλύτερης παράστασης
1ο Βραβείο Σκηνοθεσίας
1ο Βραβείο γυναικείου ρόλου
3ο Βραβείο Φωτισμών

Κι ένα κλιπ με αποσπάσματα από την παράσταση:

Oι γυναικείες ερμηνείες της σεζόν

15+2 κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιοί «σημάδεψαν» τη φετινή θεατρική σεζόν με τις ερμηνείες τους. Μερικές εξ’αυτών πιο έμπειρες, μερικές πιο νέες στο χώρο – όλες τους όμως ανέδειξαν τις παραστάσεις στις οποίες πρωταγωνίστησαν και κέρδισαν τις εντυπώσεις αλλά και το χειροκρότημα.

Στη σημερινή «Καθημερινή», δημοσιεύτηκε το συγκεκριμένο άρθρο, που μπορείτε να δείτε με ένα κλικ ΕΔΩ.