Tα καλύτερα του δεκατέσσερα

Και έρχεται κάποια στιγμή που αρχίζεις να μετράς τα χρόνια που περνάνε αλλιώτικα. Όχι σε λεπτά, ώρες και μέρες, μα σε αυτά που είδες, άκουσες, διάβασες – αισθάνθηκες. Όπως το ‘λεγε και ‘κεινος ο στίχος από το «Rent». Είναι οι στιγμές· μοιρασμένες και μη, είναι όλα εκείνα που γέμισαν τις μέρες σου. Κι αν κάποια από αυτά τα κρατάς προσωπικά, μόνο για σένα, σαν παρακαταθήκη, σαν αναμνήσεις που σε οχυρώνουν, υπάρχουν και τα άλλα που θες να μοιραστείς. Μόνο τα καλά. Μόνο αυτά που πιστεύεις πώς αξίζουν. Γιατί το ‘χεις πάρει απόφαση πια να κρατάς μόνον αυτά.

Έτσι και για τη χρονιά που φεύγει. Κάνω ένα σύντομο απολογισμό και καταγράφω: βιβλία, μελωδίες, ταινίες, σειρές.

Διάβασα

Το 2014 ήταν μια χρονιά που διάβασα αρκετά αλλά όχι όσο θα ‘θελα – προσθέτω στη λίστα με τα resolutions για το 2015 ότι θέλω να διαβάσω περισσότερο.

Οι αναγνώσεις είχαν (σχεδόν) από όλα. Είχαν κι αρκετή λογοτεχνία. Κρυφοκοιτάζω τη λίστα μου και ξεχωρίζω:

*το νοσταλγικό «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» της Άλκης Ζέη

*την αριστουργηματική νουβέλα του Αχιλλέα Κυριακίδη «360»

*το υπέροχα βιβλιοφιλικό «Στο καλό μυθιστόρημα» της Laurence Cossé

2

*το άκρως συγκινητικό «Το βιβλίο της Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ που ακολούθησε το βαθιά συναισθηματικό «Επειδή είναι η καρδιά μου» του ιδίου

3

*το σπαρακτικό «Εμείς τα θηρία» του Τζάστιν Τόρρες

*το κινηματογραφικά ταξιδιάρικο «Η κινηματογραφική λέσχη» του Ντέιβιντ Γκίλμουρ

*το πολλάκις ξαναδιαβασμένο (μα πάντα λατρεμένο) «Τρίτο Στεφάνι» – αυτή τη φορά από την πλευρά της Νίνας

1

*το εξαιρετικά καλογραμμένο «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη

*τα αγαπημένα αστυνομικά: «Κοκκινολαίμης» του (master) Jo Nesbo και «Tuesday’s Gone» των Nicci French (που με έκανε να αδημονώ για όλη την επταλογία)

*το θαυμάσιο «Πρόσωπα» της Μαριλένας Αστραπέλλου

*το πολύ δυνατό «Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα» της Βάσιας Τζανακάρη

Είδα

Πολλές σειρές, λίγο σινεμά. Μα τώρα πια οι διαφορές όλο και λιγοστεύουν μιας και το επίπεδο των τηλεοπτικών παραγωγών έχει ανέβει κατακόρυφα. Είδα:

*αρκετά παλιά που συνεχίζω να αγαπώ όπως το εκπληκτικό «The Good Wife» που ‘χει μια σταδιακά ανοδική πορεία, κάθε νέα του season θαρρείς και είναι καλύτερη από την προηγούμενη αλλά και το γλυκύτατο «Last Tango in Halifax»

*δύο εξαίσιες δεύτερες season: αυτή του συναρπαστικού «House of Cards» (με τον απίστευτο ερμηνευτικά Kevin Spacey) και του εθιστικού «Orange is the new black»

house of cards wallpaper26924

*κάποιες νέες προσθήκες: – το δυναμικότατο «How to get away with murder» (άψογη η Viola Davis που κρατά τα ηνία της σειράς) –  το τόσο διαφορετικό «Transparent» – το χαλαρωτικό «Madam Secretary»

Είδα και ξανάδα το «Medianeras» του Gustavo Taretto και θυμήθηκα πώς είναι να αγαπάς μια ταινία τόσο πολύ που να μη τη χορταίνεις.

Άκουσα

*πολύ ραδιόφωνο· περισσότερο από ποτέ. To radiofono, Diesi 101.3, το δικό μας Maga Radio, εκπομπές του Amagi – και  η νέα προσθήκη που ‘γινε αμέσως αγάπη: η Menta.

*δίσκους πολλούς μα ελάχιστους καινούριους. Οι διαχρονικά αγαπημένοι κέρδισαν έδαφος φέτος, σα να μην ήθελαν να παραχωρήσουν τη θέση τους. Κι ανάμεσα τους ο νέος δίσκος της Νατάσσας Μποφίλιου με το Σωκράτη Μάλαμα, αυτός του Αλκίνοου Ιωαννίδη, η Ηλιόπετρα από το δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου, το νέο άλμπουμ της Χαρούλας, τα Μεροκάματα του Πάνου Παπαϊωάννου, όλο το «Καινούριο Φιλί» της Γιώτας Νέγκα μα και τα άλλα τα παλιότερα της, το «Φιλί από Δυόσμο» της Νατάσσας και του Φάμελλου, «Τα Μικρά Μπαλκόνια» του Σαββόπουλου παρέα με τα «κλασσικά» του, το ομορφότερο soundtrack θαρρείς που γράφτηκε ποτέ –  τόσα κι όλα τόσα. Playlist χωρίς χρονολογίες, μουσικές στα ακουστικά· παρέα μόνιμη παντού.

*τις μελωδίες της Ευανθίας Ρεμπούτσικα σε μια από τις ωραιότερες συναυλίες που ‘χω βρεθεί· ένα καλοκαιρινό βράδυ, κάτω από τα δέντρα.

Ξεχνάω δεκάδες μα μικρή σημασία έχει. Ήταν μια γεμάτη χρονιά το 2014. Είχε πολλές σταθερές είχε και κάποιες προσθήκες. Είχε και ένα νέο μότο· «it is what it is» για όλα αυτά που δεν οφελεί η σπατάλη χρόνου μα και ενέργειας. Είχε και πολλές αποφάσεις. Μα αυτές είναι ξέχωρη ανάρτηση.