Ένα θαυμάσιο βιβλίο

Από τους λίγους τομείς που θα έχουν θετικό πρόσημο τη φετινή χρονιά (τουλάχιστον ως τώρα, μιας και έχουμε ακόμα σχεδόν άλλο μισό μέχρι το τέλος της) είναι τα αναγνώσματα της. Βιβλία που με έκαναν να ξεχαστώ, άλλα που με προβλημάτισαν, κάποια που με παίδεψαν, κάποια που δεν μπορούσα να αφήσω στο πλάι – κατά πλειοψηφία τους όμως βιβλία που καταγράφηκαν με υψηλή βαθμολογία στο νοητό σημειωματάριο.

Ένα από αυτά, κι αυτό που διαβάζω τώρα. Το πραγματικά υπέροχο «Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων» του Jean Michel Guenassia (εκδ. Πόλις, μτφ. Φωτεινή Βλαχοπούλου). Σπανίως μιλώ για κάποιο βιβλίο – και δη δημόσια – χωρίς να το έχω τελειώσει, όμως τούτο δω με έχει γοητεύσει από πολύ νωρίς. Άλλωστε και οι απόψεις φίλων και γνωστών που το συνόδευαν, μόνο το επαινούσαν. Πράγμα εξίσου σπάνιο, αν σκεφτεί κανείς πως ακόμα και για αριστουργήματα ο αντίλογος είναι δεδομένος (και λογικό). Το βιβλίο σε προδιαθέτει από την αρχή. Πριν καν το ανοίξεις θα μπορούσα να πω. Ναι, never judge a book by its cover, μα οι Εκδόσεις Πόλις κάνουν εκπληκτική δουλειά με τα εξόχως προσεγμένα βιβλία τους. Δε χαίρεσαι απλά να τα διαβάζεις, χαίρεσαι να τα έχεις στη βιβλιοθήκη σου.

pic1

Η ιστορία του δωδεκάχρονου Μισέλ Μαρινί, σε καθηλώνει, σε κάνει να μη θες να τελειώσουν οι 700 σελίδες της.

Μεταφέρω από το οπισθόφυλλο:

Το 1959 ο Μισέλ Μαρινί είναι δώδεκα ετών. Είναι η εποχή του ροκ-εν-ρολ και του Πολέμου της Αλγερίας. Ο ίδιος είναι ερασιτέχνης φωτογράφος, μανιώδης αναγνώστης και θαμώνας τού «Balto», ενός μπιστρό στη λεωφόρο Ντανφέρ-Ροσρώ, όπου συναντιέται με τους φίλους του για να παίξουν ποδοσφαιράκι. Στην πίσω αίθουσα του μπιστρό θα γνωρίσει τον Ίγκορ, τον Λεονίντ, τον Σάσα, τον Ίμρε και την υπόλοιπη παρέα, πολιτικούς πρόσφυγες από τις κομμουνιστικές χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί εγκατέλειψαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οικογένειές τους, πρόδωσαν τα ιδανικά και τα πιστεύω τους. Συναντήθηκαν στο Παρίσι, στη Λέσχη σκακιστών που φιλοξενεί η πίσω αίθουσα του «Balto», όπου συχνάζουν επίσης ο Ζοσέφ Κεσέλ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Επιπλέον, τους δένει ένα φοβερό μυστικό, που ο Μισέλ τελικά θα το ανακαλύψει. Η γνωριμία με τα μέλη της Λέσχης θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του αγοριού. Γιατί είναι όλοι τους αθεράπευτα αισιόδοξοι.

Πορτρέτο μιας γενιάς, λεπτομερής αναπαράσταση μιας εποχής, γλυκόπικρο χρονικό μιας εφηβείας: ο Jean-Michel Guenassia γράφει ένα μυθιστόρημα που εντυπωσιάζει τόσο με την ευρύτητα του θέματος που πραγματεύεται όσο και με την αυθεντικότητα που αναδίδεται από τις σελίδες του.

«Η Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων» απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα, τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ που απονέμουν οι μαθητές λυκείου και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Περισσότερα υπάρχουν σ’ένα από τα αγαπημένα μου βιβλιοφιλικά blog ΕΔΩ αλλά κι ΕΔΩ

lesxh

Έχω ένα προαίσθημα πως όταν τελειώσω την ανάγνωση του, θα επιστρέψω ακόμα πιο ενθουσιασμένη. Το μόνο βέβαιο είναι πως θα αναζητήσω το νέο βιβλίο του J.M. Guenassia, που κυκλοφόρησε φέτος, και πάλι από τις εκδόσεις Πόλις.

UPDATE: Έχουν περάσει μερικά λεπτά που διάβασα την τελευταία σελίδα του. Θαυμάσιο βιβλίο. Γλυκό μα και συγκινητικό συνάμα. Στα προσεχώς και άμεσα: «Η ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ.«.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s