«Ό,τι αξίζει…»

1

Update: Πρωτοείδα την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» μερικά χρόνια πριν και είχα εντυπωσιαστεί: από το κείμενο, από τη σκηνοθεσία μα κυρίως από την ερμηνευτική δεινότητα της Νένας Μεντή. Θαυμάσια ηθοποιός, θαρρείς πως σε τούτη την παράσταση παραδίδει σεμινάριο υποκριτικής. Την ξαναείδα σήμερα (αν και σπανίως ξαναβλέπω την ίδια παράσταση). Και είμαι το ίδιο εντυπωσιασμένη.

Παρακάτω το κείμενο που είχα γράψει τότε. Και που σήμερα δε θα άλλαζα ούτε λέξη – εκτός από την ημερομηνία.

Χρόνος: βράδυ Πέμπτης. Τόπος: Γνωστό θέατρο της πόλης. Η παράσταση: ένας μονόλογος. Τιμή εισιτηρίου: κανονική (για τα θεατρικά δεδομένα). Κι όμως. Δεν έπεφτε καρφίτσα! Τι κι αν ήταν καθημερινή, τι κι αν πρόκειται για ένα δύσκολο είδος, τι κι αν είμαστε εν μέσω κρίσης. Ένα κατάμεστο θέατρο έστελνε το μήνυμα: Το κοινό στηρίζει την τέχνη παρά τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Και φαίνεται πρόθυμο να στηρίξει και να χειροκροτήσει ό,τι θεωρεί πως αξίζει,  να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει η καθημερινότητα και να τροποποιήσει όσο δύναται τις προτεραιότητες του.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Αναφέρομαι στην «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», το μονόλογο με θέμα τη ζωή της γνωστής στιχουργού που έχει υπογράψει πολλά λαϊκά ακούσματα που «μυρίζουν» Ελλάδα. Η «γιαγιά Ευτυχία» παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια της εγγονής της σε ένα βιβλίο* που χάριν της αμεσότητας που του προσδίδει η προσωπική μαρτυρία, έγινε θεατρικό. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αφήγηση επενδυμένη με τα γνωστότερα των τραγουδιών της, σκιαγραφείται η προσωπικότητα της Ευτυχίας αλλά και η ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Από τη Μικρά Ασία, τον ξεριζωμό, τα μπουλούκια και τους θιάσους, στο ρεμπέτικο τραγούδι. Στους στίχους και τις νότες της Ευτυχίας. Πόνος, οράματα, προσωπικά βιώματα, απώλειες, σκέψεις, συναισθήματα, γεγονότα – όλα γίνονται «μαγιά» για τα τραγούδια που έγραψε η πολυδιάστατη αυτή προσωπικότητα. Τραγούδια που «έντυσαν» τούτο το μονόλογο μα και τα πλάνα της ζωής όλων μας – παλαιότερων αλλά και νεότερων.

Η παράσταση ξεδιπλώνεται με «συνομιλίες» της Ευτυχίας με τα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή (αλλά και το έργο) της: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της.

Όμως το έργο δεν ξεχωρίζει μόνο για την τόσο καλοστημένη διήγηση της πολυκύμαντης αυτής ζωής. Μένει στο μυαλό όλων για το ρεσιτάλ ερμηνείας της Νένας Μεντή. Άφωνο – χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής – το κοινό στέκεται και παρακολουθεί την εξαίρετη, τη θαυμάσια αυτή ηθοποιό να ξεδιπλώνει τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Συγκίνηση και κατόπι γέλιο. Δράμα και κωμωδία. Μέσα από την εξαίσια εναλλαγή των συναισθημάτων παρασύρει το κοινό μαζί της – κλαίει και γελάει παρέα της με διαφορά μερικών λεπτών μόλις. Και ύστερα τη συνοδεύει κι αυτό ψιθυριστά στα τραγούδια της Ευτυχίας. Για 100 λεπτά η κ. Μεντή καταφέρνει να εντυπωσιάσει – όπως ακριβώς είχε κάνει και πέρυσι με την «Εκάβη» της στο «Τρίτο Στεφάνι» του Εθνικού. Και να αποδείξει τον σημαίνοντα ρόλο του ταλέντου σε έναν καλλιτέχνη,  θέτοντας ίσως τον πήχη και τα όρια – σε μια εποχή μάλιστα που αυτά φαίνεται να καταργούνται και ο καθείς διεκδικεί τίτλους που δε δικαιούται.

Ορμώμενη από την ομολογουμένως έξοχη αυτή παράσταση αλλά και το πρωτοφανές – τουλάχιστον για τη  γράφουσα – φαινόμενο του κοινού να χειροκροτά όρθιο για αρκετά λεπτά, αναρωτιέμαι για τη δυναμική της τέχνης: πόσο και πως αυτή επηρεάζεται τελικά από την κρίση. Αναρωτιέμαι επίσης για τη σημασία της εμπορικής απήχησης ενός έργου. Όπως κι αν έχει, τη στιγμή που πολλοί διατείνονται έλλειψη θεατρικής – αλλά και αναγνωστικής – παιδείας στη χώρα μας, βρίσκω άκρως αισιόδοξο το ότι νούμερα (με τους όρους που προσμετράμε τουλάχιστον την εμπορική επιτυχία) αλλά και αναγνώριση δε γνωρίζουν μόνον τα «νούμερα» αλλά άτομα με ψυχή, άφθονο ταλέντο, καλλιτεχνική υπόσταση, ιδέες, όραμα και έργο άξιο αναφοράς.

Info:

• Συντελεστές:  Μονόλογος του Πέτρου Ζούλια, Σκηνοθεσία: Π. Ζούλιας
Ερμηνεύει: Νένα Μεντή.
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης

• Ρέα Μανέλη, «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», 2003, Εκδόσεις Άγκυρα.

Info:

Το έργο παρουσιάστηκε για τρία χρόνια στην Αθήνα και  δυο φορές στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη επιτυχία. Συγκέντρωσε διθυραμβικές  κριτικές από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και τιμήθηκε με 4 βραβεία «κοινού» του Αθηνοράματος:
1ο Βραβείο καλύτερης παράστασης
1ο Βραβείο Σκηνοθεσίας
1ο Βραβείο γυναικείου ρόλου
3ο Βραβείο Φωτισμών

Κι ένα κλιπ με αποσπάσματα από την παράσταση:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s