Τα αγαπημένα του δώδεκα

Τα ντά! Όπως απαιτεί και η παράδοση ετών (καλά όχι και τόσων πολλών), λίίίγο πριν φύγει ο παλιός ο χρόνος κι έρθει ο νέος, μαζεύω τα καλύτερα (μου) της χρονιάς που πέρασε (το γνωστό – my best of everything 2012).  Άλλωστε ως huuuuuuuge fan των λιστών, δεν γινόταν να κάμω αλλιώς. Κι όπως κι άλλοτε, έτσι και φέτος, αυτά τα καλύτερα δεν κυκλοφόρησαν αποκλειστικά μέσα στο 2012, απλά εγώ τώρα τα ανακάλυψα/άκουσα/ειδα/διάβασα και τα ξεχώρισα. Κι αν το πιο tricky όταν προσπαθείς να κάνεις «απολογισμό» χρονιάς, είναι ότι έρχονται στο νου τα των τελευταίων μηνών και σχεδόν ξεχνάς όσα έγιναν τους πρώτους μήνες, θα προσπαθήσω να αντισταθώ – και να θυμηθώ. Σημασία έχει πως σε μια χρονιά σαν και τούτη, εμείς συνεχίσαμε να μιλάμε και να ασχολούμαστε (και) με όσα αγαπάμε: ταινίες, βιβλία, μουσικές. So, let’s see!

Αγαπημένες αναγνώσεις:

Η αγαπημένη μου κατηγορία, πρώτη! Φέτος ήταν η χρονιά που διάβασα πολύ ωραία βιβλία. Δυστυχώς, όχι πολλά περισσότερα από το 2011 – αν και θα το ‘θελα. Επίσης, ήταν η χρονιά που εισήγαγα στη ζωή μου τα e-books. Δεν ξετρελάθηκα, αν και είναι μέγιστη διευκόλυνση. Νομίζω πως θα αγαπώ πάντα τη χάρτινη version. Tέλος, ήταν η χρονιά που επέστρεψα σε αρκετά ξαναδιαβασμένα βιβλία – σταθερές μου.

Στα καλύτερα του λοιπόν, το 2012 ήταν σημαντική αναγνωστική χρονιά για μένα, πρωτίστως γιατί γνώρισα τον Jonathan Coe. Θα μου πεις «Που ζεις;» και πολύ καλά θα μου πεις, γιατί ο κ. Κόου είναι δημοφιλέστατος εντός κι εκτός και είναι και υπέροχος συγγραφέας. Αλλά εμένα κάπως-να-δε-ξέρω-πως μου ξέφυγε. Δε τα διάβασα ακόμη όλα του, αλλά εντυπωσιάστηκα από το «Τι ωραίο πλιάτσικο!». Εκπληκτικό.

The Book of the year

Eξίσου εντυπωσιακό κι αμέσως αγαπημένο, ήταν το βραβευμένο με Booker «Ένα κάποιο τέλος» του Julian Barnes. Aπολαυστικό βιβλίο στο οποίο σίγουρα θα επιστρέψω για δεύτερη ανάγνωση. Ένα ακόμη βιβλίο που με καθήλωσε ήταν το «Room» της Emma Donoghue. Αναμενόμενα, αγάπησα το «Για την αγάπη της γεωμετρίας», το τελευταίο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου. Και λέω αναμενόμενα, γιατί όσοι με γνωρίζουν, γνωρίζουν επίσης πως συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πολύ αγαπημένες μου συγγραφείς. Επίσης, ήταν μια καλή χρονιά για τα αστυνομικά μυθιστορήματα και δη για τη σκανδιναβική λογοτεχνία, με τους Camilla Lackberg και Jo Nesbo να μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου, ωστόσο, τις εντυπώσεις στην ευρεία αυτή κατηγορία κέρδισε το εξαίσιο «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» της Gillian Flynn. Τέλος, από τα non-fiction, το «Έλλη Λαμπέτη, η τελευταία παράσταση» της Φρίντας Μπιούμπι, ήταν αυτό που με κράτησε ξάγρυπνη, μιας και το διάβασα απνευστί. Είχα γράψει και ένα σχετικό ποστ εδώ.

Book

Αγαπημένες μουσικές:

— Οι νέοι δίσκοι (2) της Χαρούλας. Ο ένας, διπλός, είναι μια εκ των παραστάσεων που έδωσε παρέα με τη Δήμητρα Γαλάνη στο Παλλάς. Τον άκουσα πάμπολλες φορές το καλοκαίρι. Από τα ακουστικά, στο μπαλκόνι, να χαζεύω τριγύρω.  Τον ξανάκουσα σχεδόν ολόκληρο live, κάπου στο τέλος του Αυγούστου, σε μία από τις συναυλίες του tour τους. Μπορεί πολλά να έχουν αλλάξει από τότε που οι δυό τους τραγουδούσαν «Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας», όμως αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η ψυχή που έχουν τα τραγούδια τους. Εξαιρετική και η κ. Γαλάνη, δε λέω, αλλά η κ. Αλεξίου θα είναι πάντα η μεγάλη αδυναμία. Και πάντα θα λατρεύω τις συναυλίες της όσο και τους δίσκους της. Speaking of which, πάμε στο δεύτερο album της. Πέρα για πέρα διαφορετικό ύφος με σαφή ροπή στο πιο λαϊκό και σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη. Μια γεύση (κοινώς, δύο απ’ αυτά που ξεχώρισα):

Οι Στιγμές

Δεδομένο

— Οι Leftover Cuties και τα πιο πολλά ριπίτ σε τραγούδι like ever.

Tους αγάπησα από την πρώτη ακρόαση. Ανακαλύψτε τους, αξίζει.

Tα μισά views και παραπάνω, είναι δικά μου:

–«Οι μέρες του φωτός».

Aν δεν έχεις ακούσει τη Νατάσσα Μποφίλιου, κάντο αμέσως. Τώρα. Εντάξει, αφού διαβάσεις όλο το ποστ. Αλλά κάντο. Προσωπικά, θεωρώ πως είναι από τις ωραιότερες φωνές που έχουν ακούσει τα αυτιά μου. Και τούτη η φωνή συνδυασμένη με τους θεσπέσιους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και τις υπέροχες μουσικές του Θέμη Καραμουρατίδη, κάνει θαύματα. Όσο για τα live της, σε διαπερνά μια ενέργεια μοναδική. Στις ερμηνευτικά απίστευτες παραστάσεις της βλέπεις το μεράκι, την αισθητική, το συναίσθημα, το ταλέντο να ξεχειλίζουν, να σε παρασέρνουν, να σε αφήνουν έκθαμβο. Τη χρονιά που πέρασε, οι τρεις τους έβγαλαν ένα δίσκο, τις «Μέρες του Φωτός». Δε θα πω τίποτα, θα σε προτρέψω να τον ακούσεις ολόκληρο. Να ένα μικρό δείγμα:

Η Καρδιά Πονάει Πάντα Όταν Ψηλώνει

Αλλά και το τραγούδι που που έχω χιλιολατρέψει.

— Οι Minor Project. Που έβγαλαν τούτο ΕΔΩ το καταπληκτικό. Και με τους οποίους είχα τη χαρά και την τιμή να συνομιλήσω, σε μια συνέντευξη που δημοσιεύθηκε ΕΔΩ.

— Οι νέοι στίχοι της Νικολακοπούλου ερμηνευμένοι από την Αργυρώ Καπαρού.

…»Μια νύχτα που μεγάλωσα
Στιχάκι μου σε μπάλωσα
Σ’ έφτιαξα, σε φόρεσα
Γιατί είσαι ότι μπόρεσα
Να κλέψω απ’ την αγάπη

Και μου ‘διναν τα κύματα
Πολλά χειροκροτήματα
Μέχρι που ξημέρωσε
Και η καρδιά ημέρωσε
Σε τούτο το παγκάκι

Αν δε σε βρουν χαράματα πώς θες ν’ ακούς τ’ αηδόνια
Η αγάπη πέντε γράμματα μα τα μαθαίνεις χρόνια..

Αν Δε Σε Βρουν Χαράματα

Και το πιο αγαπημένο μου: Πες μου

Aγαπημένος σινεμάς:

Την εποχή που γράφω αυτό το ποστ, δεν έχω δει πολλές ταινίες. Αμέσως μετά τις γιορτές ξεκινά για μένα η προ-οσκαρική περίοδος, όπου συνωστίζονται απανωτές προβολές, σημειώσεις, κριτικές και βραδιές κινηματογράφου. Με μια πρώιμη όμως ματιά, το 2013 ήταν μια καλή χρονιά για σινεμά. Γιατί είχε: το «Medianeras» του Gustavo Taretto, το «Poulet aux Prunes» της Μarjane Satrapi με το αξεπέραστο τελευταίο δεκάλεπτο, το «Untouchables» των Olivier Nakache και Eric Toledano, το «Extremely Loud and Incredibly Close» του πολύαγαπημένου μου Stephen Daldry, το «Amour» του Michael Haneke. Kι είχε και δύο παλαιότερες ταινίες, που δεν είχα δει και δεν ήξερα τι έχανα: το «Driving Miss Daisy» του Bruce Beresford και το «Eternal Sunshine of a Spotless Mind» του Michel Godry. Kαι έπεται και συνέχεια…

medianeras

Αγαπημένες σειρές:

Αυτή κι αν είναι αγαπημένη κατηγορία! Kαι τι δεν είχε το ’12: Παλιές αγάπες (που πήγαν στον Παράδεισο) – άλλες με μέτριο τέλος (όπως το «Desperate Housewives») κι άλλες με φανταστικό τελευταίο επεισόδιο (όπως το «Damages»), λατρεμένες σειρές που συνέχισαν την ανοδική πορεία τους (βλ. «Dexter», «Homeland», «Big Bang Theory» και «Grey’s Anatomy») και νέες που προστέθηκαν στη λίστα (όπως το εξαίσιο «Downton Abbey»). Ανάμεσα τους κανά δυό που δεν αλλά και κάποιες παλιότερες που είδα από το πρώτο εως το τελευταίο επεισόδιο («Brothers and Sisters» και «Mistresses»). Α, και επειδή στις «Χρυσές Σφαίρες» πάνε μαζί, να πω πως ξεχωρίζω το αμιγώς πολιτικό «Game Change» που ανήκει στην κατηγορία tv-movie.

Αγαπημένα blog(s) κι ιστοσελίδες:

Μια πανάρχαιη (εχμ) παροιμία λέει πως «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει». Οπότε, πρώτο και καλυτερότερο όλων (sic) είναι το maga.gr, στην παρέα του οποίου έχω τη μεγάλη χαρά να ανήκω. Ακόμη, σταθερά αγαπημένα είναι τα βιβλιοφιλικά blog του Lou Read και της Αγιάτης αλλά και η σελίδα του Μανώλη Ανδριωτάκη που με το εξαιρετικό του  GARAGEbooks συστήνει ένα διαφορετικό και πρωτότυπο φορμάτ εκπομπών. Last but not least, τα γεμάτα υπέροχες φωτογραφίες brown dress with white dots και  Kiyoaki.

Αγαπημένη απονομή:

Αν διαβάζεις αυτό το blog (ή αν με ξέρεις) τότε θα γνωρίζεις σίγουρα τη λατρεία μου για τις κινηματογραφικές απονομές. Ναι, ναι, κάθε χρόνο (από το 1998) παρακολουθώ τις «οσκαρικές» ταινίες, διαβάζω αρειμανίως κριτικές και προβλέψεις και συμμετέχω στην ολονυχτία των απονομών, που στην Ελλάδα ξεκινούν περίπου στη 1 το ξημέρωμα (αν υπολογίσουμε και το κόκκινο χαλί – που το υπολογίζουμε βεβαίως). Τα τελευταία χρόνια δε, υπάρχει live tweeting και από τους Έλληνες χρήστες του Twitter με άπειρα σχόλια και απίστευτο γέλιο αλλά και προβολές των βραβείων σε σκοτεινές αίθουσες (π.χ. στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης). Αν επίσης διαβάζεις αυτό το blog (ή αν με ξέρεις), τότε θα γνωρίζεις ότι είμαι huge fan της Meryl Streep. Kαι τώρα συνδύασε αυτά τα δύο και θα καταλάβεις γιατί στην περσινή απονομή είχαμε πάρτυ!

meryl

Τρίτο Όσκαρ, αυτή τη φορά για τη «Σιδηρά Κυρία» της («The Iron Lady»). Tι κι αν εδώ είχε ξημερώσει, τι κι αν από τις πολλές διαφημίσεις κοντεύαμε να ξεχάσουμε ότι γίνεται απονομή. Άξιζε.

Αγαπημένες ραδιοφωνικές περιηγήσεις:

Το 2012 ήταν η χρονιά που απαρνήθηκα για τα καλά την τηλεόραση και που άκουσα περισσότερο ραδιόφωνο από ποτέ. Κι αν ο Δίεση και ο Μελωδία παραμένουν σταθεροί, σε αυτούς προστέθηκαν ο Pepper, οι εκπομπές του Τσιτσόπουλου στον θεσσαλονικιώτικο Republic κι αυτές του Τζούμα στον Εν Λευκώ αλλά και οι διαδικτυακοί Radio Maga και Amagi Radio.

Αγαπημένες συνήθειες:

Το SOUL. Κάθε μήνα.

Η AthensVoice τα απογεύματα της Τετάρτης, ψηφιακά.

Tα πρωϊνά με καφέ κι εφημερίδα. Ειδικά αυτά της Κυριακής.

Sunday Morning Cluedo Night(s)

Τα βράδια με επιτραπέζια (ειδικά όταν νικάω).

Το #PhotoBookTuesday στην εξαίσια αυτή σελίδα.

Το ΤΙΔΑΜΕΛΕ

Το ροζέ κρασί να συντροφεύει στιγμές και κουβέντες.

Σε μια χρονιά σαν και τούτη που περάσαμε, αυτές οι αποδράσεις ήταν πέρα για πέρα πολύτιμες. Εύχομαι το 2013 να είναι μια υπέροχη χρονιά γεμάτη με χαμόγελα κι αγάπη αλλά και γεμάτη με βιβλία, σινεμά, μουσικές. Και του χρόνου. Με υγεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s