Tα πρωϊνά.

Τα πρωϊνά.

Η ωραιότερη στιγμή της ημέρας. Εκείνη που ανοίγεις τα μάτια σου κι αντικρίζεις τον κόσμο. Εκείνη που το φως λούζει το δωμάτιο κι η μέρα σου δείχνει τη διάθεση της.

Θα ‘χει ήλιο, σύννεφα ή βροχή;

(…) αναρωτιέμαι: αντιλαμβάνονται ότι αυτή η στιγμή, αυτό το υπέρλαμπρο πρωϊνό δε θα ξανάρθει ποτέ; Συνειδητοποιούν ότι ζούμε τώρα, εδώ, κι ότι όλα είναι επισφαλή, εύθραυστα και πρόσκαιρα;

Τα πρωινά.

Τα ασυναίσθητα δευτερόλεπτα που προσπαθείς να ισορροπήσεις μεταξύ ύπνου και μη. Που όλα είναι πιθανά. Που χουζουρεύεις σε ξέστρωτα σεντόνια και προσπαθείς να κάνεις τα όνειρα να διαρκέσουν λίγο παραπάνω. Κι έπειτα τα όνειρα δίνουν τη θέση τους στη πραγματικότητα.

Πόσα από αυτά θα γίνουν αληθινά;

  (…) είναι η διαφεύγουσα λαμπρότητα που λαμπυρίζει στις ραφές κάποιων ονείρων. Της λαμπρότητας που, σαν ξυπνάμε, ήδη ξεθωριάζει από το νου μας και σηκωνόμαστε με την ελπίδα να τη βρούμε, ίσως σήμερα, τούτη την καινούρια μέρα, όπου όλα μπορούν να συμβούν, όλα μα όλα.

Τα πρωϊνά.

Ο ήχος από το ξυπνητήρι που αλλάζεις κάθε τόσο.

Ο ζεστός καφές. Ο πρώτος καφές της ημέρας. Μαζί με τα πρώτα νέα.

Μαζί με ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Και λίγο ραδιόφωνο.

(…) αν είχα τις λέξεις και τη μουσική, θα τραγουδούσα «Ω, τι υπέροχο πρωϊ!» κάθε καινούρια μέρα που ξυπνάω κι έχω την υγεία μου, το κεφάλι μου είναι στη θέση του, δεν πονάει, δεν καίει από τον πυρετό. Κάθε καινούρια μέρα που μοιάζει με κατάφωτο δωμάτιο.

Τα πρωινά.

Mοναχικά ή με παρέα.

 

Τα πρωινά.

Όπως τα είπαν οι άλλοι.

(…) γνωρίζουμε ότι αυτές τις ώρες αναπόφευκτα, θα ακολουθήσουν κι άλλες, πολύ ζοφερότερες και δυσκολότερες. Κι όμως, λατρεύουμε την πόλη το πρωί. Ελπίζουμε, περισσότερο απ’ ότιδήποτε άλλο, να μας δοθεί κι άλλο.

Η Νέα Υόρκη, με το σαματά της και τα αυστηρά, γκρίζα γεράματα της, την απύθμενη παρακμή της, δεν παραλείπει να παράγει μερικά πρωϊνά σαν και τούτο. Πρωϊνά που κατακλύζονται από μια επιβεβαίωση της νέας ζωής, τόσο αποφασισμένης που είναι σχεδόν κωμική, σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων που αντέχει ατέλειωτες, φριχτές τιμωρίες και πάντα βγαίνει σώος, αλώβητος, έτοιμος γι’ ακόμα περισσότερα.

Τα πρωϊνά.

Όπως τα ζούμε εμείς.

Aυτό είναι τo soundtrack της ανάρτησης. H εικονογράφηση έγινε από τα υπέροχα browndresswithwhitedots και kiyoaki, ενώ τα αποσπάσματα προέρχονται από τα βιβλία: «Ο χρόνος πάλι» (Σ. Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκης, 2009) και «Οι ώρες» (Michael Cunningham, εκδ. Λιβάνης, 2000).

Advertisements

4 thoughts on “Tα πρωϊνά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s