Ένα μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι

Το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι είναι εκεί έξω. Οι παραλίες μας καλούν στις αγκαλιές τους, οι θάλασσες του Αυγούστου μας γεμίζουν υποσχέσεις, η καλοκαιρινή ραστώνη μας πνίγει, έστω και λίγο, στη νωθρότητα της. Θες δε θες παρασύρεσαι. Σκέφτεσαι πως ίσως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πως όλα είναι καλά, κακό όνειρο είναι και θα ξυπνήσουμε. Θα βρούμε τον κόσμο όπως τον ξέραμε.

Το καλοκαίρι τούτο θα ήθελε πολύ να είναι σαν όλα τα άλλα, τα παλιά. Αλλά είναι πέρα για πέρα αλλιώτικο. Μπορεί τα υλικά του να μοιάζουν. Μπορεί κι εμείς να μοιάζουμε με τις φιγούρες που ήμασταν στο παρελθόν. Αλλά διαφέρουμε. Είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι. Είναι αυτά που λέμε αλλά κυρίως είναι αυτά που δε λέμε. Αφηρημένοι, πνίγουμε «θέλω» σε φράσεις γενικές, αναμασάμε λόγια για να γεμίσουμε τις σιωπές, αναμασάμε σκέψεις μήπως και βρούμε την πολυπόθητη «λύση». Η πραγματικότητα μας δε χωρά αυταπάτες, χωρά μόνο περικομμένα όνειρα.

Όνειρα, που ακόμα κι έτσι, μένουν στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Μια συλλογική αδυναμία μας καταβάλλει. Το «απ’ αύριο» γίνεται «από Σεπτέμβρη». Η αναβλητικότητα γίνεται ασπίδα μας μπροστά σε ότι είναι εδώ για να μας παιδέψει. Χώνουμε το κεφάλι βαθιά στην άμμο, βουτάμε κάτω από τον ελληνικό ήλιο σε θάλασσες γαλανές και προσπαθούμε να ξεχάσουμε. Προσπαθούμε να μας δικαιολογήσουμε. Που θέλουμε διακοπές. Που έχουμε ανάγκη να είμαστε όπως ήμασταν. Που νοσταλγούμε εκείνες τις μέρες της ξεγνοιασιάς και ας ήταν μέρες πλαστικές, μέρες που χωρούσαν περίφημα στην εικονική μας πραγματικότητα.

Ξυπνήσαμε απότομα, αγανακτήσαμε, θυμώσαμε, αγωνιστήκαμε, φωνάξαμε, ψηφίσαμε και έπειτα ξαναψηφίσαμε. Και τώρα ηρεμήσαμε. Σαν καταβεβλημένοι αναζητούμε καταφύγιο σε τούτες τις ζεστές μέρες. Σα να κάναμε το καθήκον μας.  Τώρα ας ξεκουραστούμε. Ας αφεθούμε. Ας διαβάσουμε δεκάδες αφιερώματα για καλοκαίρια άλλης εποχής. Έχουμε καιρό. Έχουμε.

Μπορεί να μη θέλουμε να το σκεφτόμαστε αλλά η πραγματικότητα γύρω μας συνεχίζει να κυλάει όπως πριν, δεν υποτάσσεται στα προστάγματα του καύσωνα. Τι κι αν πεισματικά να κλείνουμε την τηλεόραση. Τι κι αν προσποιούμαστε πως τίποτα δε συμβαίνει. Λίγο να επιχειρήσουμε να ενημερωθούμε και θα ακούσουμε το «ποπ» από το συννεφάκι που σκάει με θόρυβο πάνω από τα κεφάλια μας.

Τα «δε θα πάρουμε άλλα μέτρα για το 2012» γίνονται χαράτσια – αυγουστιάτικοι εφιάλτες. Η τρόικα παραθερίζει στα μέρη μας παρέχοντας «συμβουλές» επί παντός επιστητού. Τα παράνομα επιδόματα συνεχίζουν να δίνονται, την ώρα που επιφανείς πολίτες μεταφέρουν κεφάλαια στο εξωτερικό. Το δημόσιο χρήμα συνεχίζει να κατασπαταλάται από δω κι από κει. Ρατσιστικά σχόλια και ντοπαρίσματα αμαυρώνουν την ήδη αμαυρωμένη εικόνα μας που προσπαθούμε επί ματαίω να περισώσουμε υποτιμώντας την αισθητική των άλλων. Δημόσιοι φορείς ιδιωτικοποιούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Κι ενόσω συζητήσεις μαίνονται εντός κι εκτός μιντιακής πραγματικότητας για την ελευθερία του λόγου, το παράλληλο σύμπαν της ελληνικής οικονομίας συνεχίζει να δίνει την δική του παράσταση, έστω κι από το παρασκήνιο: πλαφόν σε συντάξεις, τέλος τα επιδόματα, νέες περικοπές στο εφάπαξ, συγχωνεύσεις νοσοκομείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Νέες περικοπές, κι άλλες περικοπές, πάγωμα, επιβολή νέων καταβαλλόμενων ποσών με το ισοζύγιο εσόδων – εξόδων της ελληνικής οικογένειας να γέρνει σε μη ανεκτό σημείο υπέρ των δεύτερων.

Ένα καλοκαίρι που μοιάζει πολύ με τα  άλλα. Εμείς σαν ίδιοι ψάχνουμε να ζητιανεύουμε μια κουκκίδα νησιού στο χάρτη, να θέλουμε να διασχίσουμε μια θάλασσα που θα μας βγάλει σε μια παραλία – Γη της Επαγγελίας, να προσπαθούμε να φύγουμε μακριά από τα μπετά που κοχλάζουν στις πόλεις μας*. Εμείς σαν αλλιώτικοι. Όσο κι αν θέλουμε να στρέψουμε το κεφάλι, δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε όπως τότε. Γιατί δεν είμαστε αδιάφοροι. Γιατί τώρα γνωρίζουμε.

Ανάσες ζητάμε. Ανάσες σε μια πραγματικότητα ζόρικη. Λίγο θυμώνω που δεν τρέχουμε κι εμείς παράλληλα με τις εξελίξεις. Πολύ μας δικαιολογώ. Θέλω να ελπίζω πως έτσι, απλά ακονίζουμε μυαλά, σκέψη κι αποφασιστικότητα. Πως γεμίζουμε μπαταρίες. Για μετά. Όχι;

*(από το “Flaneur” του Στέφανου Τσιτσόπουλου, εκδ. Ιανός)

To κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του Maga.gr στις 8 Αυγούστου 2012 (δες ΕΔΩ).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s