Εύχομαι πως there is always hope.

Έχω μέρες να γράψω. Σήμερα όμως τριγυρνάνε στο μυαλό μου αυτά:

Κοιτώ γύρω μου και βλέπω μια χώρα στεγνή από συναίσθημα. Ανθρώπους χωμένους στο μικρόκοσμο τους όπου χωράνε λίγες λέξεις κι αυτές μεταμορφωμένες: το εγώ, εσύ, εμείς έγινε χρήμα, ανάγκες, δυσκολίες, επιβίωση και άλλα παρεμφερή. Ο χώρος γύρω μας ασφυκτικός. Δυσκολευόμαστε να ανασάνουμε. Η λογική φτάνει στο τέρμα της. Η πείνα γεννά δεινά, η βία γεννά βία, η φτώχεια γεννά οργή. Φοβόμαστε να επενδύσουμε σε συναισθηματικές σταθερές, δεν έχουμε χρόνο για αυτές πια. Στεκόμαστε μόνον ετοιμοπόλεμοι υπερασπίζοντας ιδεολογίες που έχουν ξεφτίσει απλά και μόνο γιατί πρέπει να έχουμε κάτι να πιστεύουμε. Μόνο για να μη καταρρεύσουμε. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το «όταν-παίρνω-φόρα-φόρα-κατηφόρα» κάποια στιγμή θα πιάσει πάτο. Είμαστε κοντά. Ελπίζω πως είμαστε κοντά. Και αδημονώ για την ανάβαση, ακόμα κι αν αργήσει. Αδημονώ για τη στιγμή που θα βλέπουμε το διπλανό μας ως σύμμαχο και όχι ως εχθρό. Αδημονώ για όταν το γέλιο θα ντύνει τις στιγμές και δε θα κοντεύει να γίνει ήχος ξεχασμένος. Αδημονώ να μας βλέπω να ανταλάσσουμε στιγμές, ματιές, αγγίγματα και όχι επιχειρήματα. You may say I’m a dreamer αλλά ας ελπίσουμε πως I’m not the only one.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s