Διάβασα, διαβάζω, θέλω να διαβάσω…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή (εντάξει, όχι από την πολύ αρχή). Ας πούμε απλά ότι η λέξη «βιβλία» συγκαταλέγεται πάντα ανάμεσα σε κάποιες άλλες, όταν απαντώ στην ερώτηση που αφορά τις «αγαπημένες ασχολίες στον ελεύθερο χρόνο«. Ή στην ερώτηση «ποιο θεωρείς το καλύτερο δώρο;«. Ας πούμε επίσης ότι αγαπώ τις βιβλιοσυζητήσεις. Ειδικά αν έχω διαβάσει (ή διαβάζω) ένα πολύ ωραίο βιβλίο και θέλω να το μοιραστώ με κάποιον – που ιδανικά θα ενδιαφερθεί λιγάκι παραπάνω από ένα συγκαταβατικό κούνημα του κεφαλιού. Όπως τώρα, που μόλις τελείωσα τις «Διορθώσεις» του J. Franzen.

Εύλογα λοιπόν γεννιέται το ερώτημα γιατί αυτό το blog δεν ασχολείται περισσότερο με βιβλία. Και δικαίως. Αλλά η απάντηση μάλλον κρύβεται στις αναγνωστικές μου συνήθειες. Για παράδειγμα, σχεδόν ποτέ δε διαβάζω βιβλία που είναι καινούρια, που μόλις έχουν εκδοθεί, που εμπίπτουν στην κατηγορία «ευπώλητα». Όχι γιατί έχω κάποια συγεκριμένη ένσταση, απλά θέλω λίγο να περιμένω. Να καταλαγιάσει ο θόρυβος. Εξαιρούνται φυσικά κάποιες περιπτώσεις αγαπημένων συγγραφέων που, απλά, μου είναι αδύνατο να αντισταθώ. Ένας ακόμη λόγος είναι πως λειτουργώ πολύ διστακτικά όταν πρόκειται να προτείνω ένα βιβλίο σε κάποιον άλλο. Ίσως επειδή είναι πολύ προσωπική υπόθεση, ίσως επειδή έχω την αίσθηση πως δε θα αρέσει και θα έχω «πάρει τον άλλο στο λαιμό μου»…Δεν ξέρω.

Εν πάση περιπτώσει, η τελευταία χρονική περίοδος ήταν μια πολύ καλή περίοδος από απόψεως αναγνωσμάτων – και αυτό είναι εως και σπάνιο. Συνήθως όταν τελειώσω κάποιο καλό βιβλίο, δύσκολα βρίσκω το επόμενο εξίσου καλό. Μια τακτική προς αποφυγή αυτού είναι να επιλέγω διαφορετικά είδη, έτσι ώστε να μη τίθεται θέμα σύγκρισης. Πχ. μετά από ένα αστυνομικό, μπορεί να ακολουθήσει ένα graphic novel. Και μιας και είπα graphic novel, πρέπει να αποδώσω τα εύσημα. Σε ένα blog που ανακάλυψα τελευταία και έβαλα στα «favourites» ακαριαία. Και έμαθα πράγματα, κάτι που για μένα είναι το απόλυτο plus για ένα blog/ιστοσελίδα. Αναφέρομαι στο «Don’t Ever Read Me«. Χάρη στην Αγιάτη, που υπογράφει το blog, γνώρισα, πρώτον τα graphic novels και δεύτερον τον κ. Franzen. Σημαντικότατες «προσθήκες» και οι δύο.

 

   

 

Έτσι λοιπόν ήταν μια περίοδος που διάβασα, μεταξύ άλλων, το «Blankets» του Craig Thompson. Ένα γλυκύτατο graphic novel, με μια πολύ δυνατή ιστορία και ένα ακόμη πιο δυνατό σχέδιο. Το τελευταίο ίσως να μην είμαι η πλέον αρμόδια να το κρίνω, αλλά μπορώ να πω πως οι εικόνες του γεμάτες συναίσθημα ικανό να σε κρατήσει μέχρι και την τελευταία από τις 592 σελίδες του. Και με έκαναν να θέλω να διαβάσω και το νέο έργο του Thompson,που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το «Habibi«. Διάβασα επίσης την «Παγωμένη Πριγκίπισσα» της Camilla Lackberg και επανεκτίμησα τη σουηδική λογοτεχνία. Μετά την τριλογία του Stieg Larsson («Το κορίτσι με το τατουάζ», «Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά» και «Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας») δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να βρω κάτι αντίστοιχο και δη από συμπατριώτη του. Οποία έκπληξις λοιπόν. Η «Πριγκίπισσα» της Lackberg είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, υποβλητικό όσο πρέπει, με συναίσθημα όσο πρέπει και με πλοκή που σε κρατάει από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Στα συν και η ταχύτητα με την οποία κυλάει – απαραίτητο κριτήριο, ειδικά στα βιβλία του είδους. Ύστερα διάβασα το «Persepolis» ένα βιβλίο-αριστούργημα της Marjane Satrapi. Δεν είχα δει την ταινία και δεν πίστευα ότι το βιβλίο θα μου άρεσε τόσο πολύ. Graphic novel και αυτό, ασπρόμαυρο και μια θεματική πολύ διαφορετική: η ιστορία του Ιράν μέσα από τα μάτια της ίδιας. Το ευστοχότερο σχόλιο προέρχεται από τον Ιndepedent και το οπισθόφυλλο της παραπάνω έκδοσης: «The magic of Marjane Satrapi’s work is that it can condense a whole country’s tragedy into one poignant, funny scene after another». Η ίδια μάλιστα παρευρέθηκε προ ημερών στο 52ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (δείτε ΕΔΩ). Και μετά από αυτά διάβασα το «Τhe Corrections» του Jonathan Franzen, ένα βιβλίο που συνοδεύεται από διθυραμβικές κριτικές και όχι άδικα. Ολόκληρη η δυτική κοινωνία μπαίνει στο μικροσκόπιο και αποτυπώνεται μέσω ενός εξαίρετου μυθιστορήματος που περιγράφει την ιστορία μίας και μόνο οικογένειας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Aπλό φαινομενικά αλλά καθόλου ταυτόχρονα. Οι χαρακτήρες του Franzen είναι κάθε άλλο παρά μονοδιάστατοι και τόσο αληθινοί.

 

  

 

Ήταν το πρώτο βιβλίο του Franzen που διάβασα αλλά σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο. Η λίστα με τα «to-be-read» περιλαμβάνει σίγουρα το «Freedom» του. Περιλαμβάνει όμως και πολλά άλλα, ανόμοια μεταξύ τους, με κοινό παρονομαστή το ότι μου τράβηξαν την προσοχή. Άλλα καινούρια – «Περί πολλών περί πολλών τυρβάζω» του Γ. Σκαμπαρδώνη, «Ο Ιεροκύρηκας»  της Lackberg (η συνέχεια της Πριγκίπισσας), «Για την αγάπη της γεωμετρίας» – της Σώτης Τριανταφύλλου (μόλις κυκλοφόρησε), «Ο γύρος του θανάτου» – του Θ. Κοροβίνη και άλλα παλαιότερα – Μαργαρίτα Καραπάνου («Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» αλλά και το «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη«), Ιtalo Calvino («If a winter’s night a traveller«). Πριν από αυτά όμως το «Για μια χούφτα βινύλια» της Χ. Παπαδημητρίου.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s