Αλλιώτικη μέρα (;)

Αυτές τις μέρες έτυχε να ακούω, αρκετά συχνά ομολογώ, αυτό:

Στο μυαλό μου τριγυρνά, θέλοντας και μη, ο στίχος «μέσα στα απλά ειν’ τα ωραία»… Σκέφτομαι «ποια απλά;» Ακόμα και αυτός ο όρος έχει χάσει την σημασία του. Ποια είναι τα απλά; Και ποια η διάθεση μας να τα αναζητήσουμε εκεί έξω, όταν έχουμε τόσα άλλα πράγματα να σκεφτούμε; Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω γκρίζο. Γκρίζα πρωϊνά, γκρίζα (εως και μαύρη) διάθεση. Η καθημερινότητα μας έχει πλημμυρίσει από νεύρα. Γινόμαστε – τις περισσότερες φορές χωρίς να το θέλουμε, χωρίς όμως και να μπορούμε να το αποτρέψουμε – αγενείς, δυσάρεστοι, αγέλαστοι. Η δυσαρέσκεια έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι μας. Είναι φορές, τελευταία όλο και συχνότερα, που σκέφτομαι πως πριν καταρρεύσουμε από την οικονομική κρίση, θα καταρρεύσουμε από την ψυχολογική. Από τη μιζέρια που μας περιβάλλει. Όχι άδικα. Σαφώς και όχι άδικα. Η υπομονή έχει και τα όρια της. Όπως και η κάθοδος. Τα συναισθήματα συσσωρεύονται και γίνονται ξεσπάσματα – προς πάσα κατεύθυνση. Καθημερινά εξαντλούμαστε – ψυχικά, ηθικά, οικονομικά. Φόβος; Ναι. Και ανασφάλεια. Και πανικός. Δεν είμαι η αρμόδια για να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά μπορώ να αναγνωρίσω τα σημάδια. Που όλο και πυκνώνουν γύρω μου. Απελπίζομαι. Ενίοτε «πελαγώνω».

Κι ύστερα ακούω τραγούδια σαν και αυτό. Σκέφτομαι πως πρέπει να πιαστούμε όλοι μαζί, χέρι χέρι, και να βγούμε στην επιφάνεια. Δεν ξέρω πως. Μακάρι να το ήξερα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παρατηρώ. Και να δηλώνω παρών. Και να ενθαρρύνω – όσο μπορώ, όσο αντέχω – για μια πιο καλή διάθεση. Δε θα λύσει η μιζέρια τα προβλήματα μας. Αυτό είναι το βέβαιο. Τι θα τα λύσει δεν ξέρω, δυστυχώς. Άλλωστε, πρώτα από όλα προσπαθώ να πείσω εμένα την ίδια. «Μην απελπίζεσαι». Κι ύστερα, «μέσα στα απλά ειν’ τα ωραία»: στον (πολύ) ζεστό καφέ το πρωί, στην υγεία που είναι το ύψιστο των αγαθών, σε ένα χαμόγελο, στη φυσαρμόνικα του Dylan, στο αεράκι που σε χτυπά καταπρόσωπο, στη βροχή που ακούς έξω από το τζάμι, στα συνωμοτικά βλέμματα, σε μια αγκαλιά, σε ένα βλέμμα, στη σκέψη ενός ταξιδιού…σε ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Τόσα πολλά, τόσα διαφορετικά, τόσα…»απλά». Ανάσες.

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Αλλιώτικη μέρα (;)

  1. Ο/Η Chrysa Dagoula λέει:

    Τα γκρίζα κυριολεκτικά (δηλαδή τα βροχερά) τα αγαπώ! Με τα «γκρίζα» μεταφορικά έχω ένα θέμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s