Leaving Thessaloniki

Αποχαιρετιστήριο.

Ήρθε η ώρα να χαιρετήσω αυτή την πόλη. Τα συναισθήματα μου είναι τόσο μα τόσο περίεργα. Για το τέλος μιας εποχής. Για την αρχή μιας καινούριας. «Κλειδώνω» ανθρώπους και στιγμές, συναισθήματα και σκέψεις. Γεμίζω τις αποσκευές μου με όσα μου έμαθε η ζωή εδώ. Πετάω όσα με χάλασαν, τα αφήνω να χαθούν στη λήθη. Κρατάω μόνο τα καλά. Αυτά που «γέμισαν» την ψυχή μου με χαμόγελα.


Θυμάμαι σα να είναι χθες την άφιξη μου εδώ. Με όρεξη, μεράκι και φόβο για το άγνωστο, περιπλανιόμουν στα στενά της Παπάφη για να βρω το σπίτι που θα στεγάσει κάποια, αναμφιβόλως, από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Πρώτες «αναγνωριστικές» βόλτες στο Λευκό Πύργο, στην Καμάρα, στη Φιλοσοφική. Στα σίγουρα. Θάλασσα, ήλιος, παραλία, μια πόλη τόσο διαφορετική από τη δική μου. Όχι ομορφότερη, όχι χειρότερη. Διαφορετική. Άλλοι άνθρωποι, άλλη νοοτροπία, άλλη ζωή. Με φίλους παλιούς, συνοδοιπόρους. Κι ύστερα – πολύ σύντομα προστέθηκαν κι άλλοι. Μια παρέα που έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία. Με τα πάνω της, με τα κάτω της. Ξεκίνησε με πολλούς, κατέληξε με λιγότερους, δέθηκε περισσότερο. Φίλοι παλιοί και φίλοι καινούριοι έδωσαν χρώμα στα χρόνια αυτά. Αγάπες και έρωτες άφησαν το δικό τους «σημάδι».

Σχεδόν 10 χρόνια και 3 σπίτια μετά. Σίγουρα παραπάνω από το αναμενόμενο. Η Θεσσαλονίκη άλλαξε. Μαζί της κι εγώ. Αρκετά, αλλά όχι πολύ. Γνώρισα την πόλη από κάθε πλευρά της. Με τα καλά και τα άσχημα της. Με τα υπέρ και τα κατά της. Περπάτησα στα στενά της, περιπλανήθηκα στις γωνιές της. Γέλασα, πόνεσα, έκλαψα, χάρηκα, μοιράστηκα, αγάπησα, ερωτεύτηκα, θύμωσα, μέθυσα, μάλωσα, δέθηκα, προβληματίστηκα, συζήτησα, αποφάσισα, συνήθισα και ξε-συνήθισα, γιόρτασα, χόρεψα. Συναισθήματα. Πολλά. Και σκέψεις. Πολλές. Και βόλτες – ακόμα περισσότερες. Στα κάστρα, στην Άνω Πόλη, στο Χαριλάου, στην Αριστοτέλους, στη Βασιλίσσης Όλγας, στην παραλία – παλιά και νέα – στη Ναυαρίνου, στην Καμάρα, στη Σβώλου. Θρανία, εξεταστικές, διάβασμα και βράδια αξημέρωτα. Και μαζί με αυτά ξενύχτια στα ταβερνάκια, πολύωροι καφέδες, μπιρίμπες και επιτραπέζια, συγκεντρώσεις μέχρι πρωίας σε σπίτια και στέκια. Μαγαζιά που αγάπησα, καφέ που αποτέλεσαν κομμάτι της καθημερινότητας μου, χώροι που έγιναν – τρόπω τινά – δικοί μας. Συνδεδεμένα άρρηκτα με αναμνήσεις. Αυτά χαράχθηκαν στη μνήμη μου. Εκεί άφησα το αποτύπωμα μου.

Πράγματα που ακούγονται κοινά, συνηθισμένα. Κι όμως. Για τον καθένα είναι μοναδικά.



Μου έμαθε πολλά αυτή η Θεσσαλονίκη. Με «γέμισε» με μουσικές, γνώσεις, βιβλία, ταινίες, με τέχνη. Μου «έδειξε» δράσεις, με αφύπνισε, με ταξίδεψε. Μου «γνώρισε» ανθρώπους. Και καλούς και «κακούς». Μου «έδωσε» μαθήματα. Mου «σύστησε» την καθημερινότητα της. Με «έκανε σύμμαχο» στη ρουτίνα της. Με έκανε τελικά να την αγαπήσω – κι ας το συνειδητοποίησα αργά. Άλλωστε «όταν χάνουμε κάτι το εκτιμάμε». Δε βαριέσαι – είμαι υπέρ του «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Και τώρα, που όλα αλλάζουν, δε λυπάμαι. Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μου λείψουν. Από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Αλλά αυτή είναι η φυσική πορεία της ζωής: η εξέλιξη. Ετοιμάζω «βαλίτσες», αναπολώ, χαμογελώ. Κρατώ σφιχτά όλα αυτά, σαν ένας φωτογράφος που αποτυπώνει στο φιλμ του τις εικόνες που δε θέλει ποτέ να αφήσει πίσω του. Πλημμυρίζω από ευγνωμοσύνη. Για τα υλικά και τα άυλα.


* Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στους «δικούς μου» ανθρώπους. Σε όλους αυτούς που τα παραπάνω τους θύμισαν κάτι και σε όσους «αναγνώρισαν» στιγμές δικές τους. Ξέρουν αυτοί.

** Οι φωτογραφίες είναι από το site: ianos2012.gr και το φωτογραφικό του διαγωνισμό. Ανήκουν στους χρήστες tosodoulis, nkotzak και helenperd αντίστοιχα.


Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Leaving Thessaloniki

  1. Ο/Η Chrysa Dagoula λέει:

    @Aνώνυμος kai egooooooooooooooooo se agapoooooooo 😉 Thanks polyyyyy! Smouts!

    @Diogenes Ω,σε ευχαριστώ 🙂

    @Helen glukoula mouuuuuuuu 😀 Thank you,thank you! Ksexnieste eseis mwre?? 😛 Kai egw s’agapw poly!

  2. Ο/Η Helen λέει:

    me sugkinhses fraoulitsa…thelw na anoixeis ta ftera sou k na pas makria..alla mh mas ksexaseis pote… na koitas mprosta..na koitas psila…sagapw poli…

  3. Ο/Η Diogenes λέει:

    Καλό μάζεμα της «σκόνης» που αφήνεις εδώ.

    «Αν υπάρχει λόγος» θα γυρνάς.
    αν το αξίζει να χαμογελάς
    να αφήνεις, να ξαναπερνάς
    να έχεις τα μάτια ανοιχτά όπου κι αν πας

    Καλό φευγιό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s